دانشگاه علوم پزشکی اردبیل زیر ذره‌بین دانشجویان

فصلنامه «چالش» (رسانه مستقل دانشجویی) دانشگاه علوم پزشکی اردبیل متنی با عنوان «زیر ذره بین» چاپ کرده و به مشکلات دانشجویان پرداخته است.

کد خبر: ۱۹۱۸۵۰

سه‌شنبه - ۳۰ خرداد ۱۳۹۱ / June 19, 2012

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از اردبیل، در فصلنامه «چالش» (رسانه مستقل دانشجویی) دانشگاه علوم پزشکی اردبیل متنی با عنوان «زیر ذره بین» درج شده است که از نظرتان می گذرد:

ز سوز آه مظلومان بترس ای صاحب قدرت

رسد بر آسمان این ناله ها آهسته آهسته

از این بالانشینی ها مشو غره که چرخ گردون

کشد از زیر پایت نردبان آهسته آهسته

چند وقتی است که دلم از وضع موجود دانشگاه گرفته ولی نمی دانم این درددل ها رو پیش چه کسی بازگو کنم. وقتی تصمیم به نوشتن گرفتم و این نوشته ها را برای چاپ پیش مدیر مسئول نشریه بوووووق بردم، ابتدا تشویقم کرد که حتما از این جور نوشته ها زیاد بهش برسونم ولی بعد متوجه شدم که مطالب و نوشته های من از لیست چاپ خارج شده تا اینکه نشریه چالش قبول کرد تا خودشو مثل نامش به چالش بکشونه و مطالب منو چاپ کنه.

چند وقت پیش خواستم برای درددل پیش رئیس دانشگاه برم؛ ولی متاسفانه بعد از یک هفته رفت و آمد به جزیره ستاد مرکزی (چون اگه بخوایید برید ستاد باید دربستی بگیرید یا پیاده برید چون ماشین سخت گیر میاد) نتونستم از رئیس دانشگاه وقت بگیرم؛ چون فهمیدم ایشون علاوه بر رئیس دانشگاه بودن کارهای همه معاونت ها رو هم خودشون انجام میدن. چون معاونت های محترم مثل خط های ایرانسل فعلا در دسترس نمی باشند!

دانشکده پزشکی و پیرا پزشکی و دندانپزشکی در دانشگاه ما در یک ساختمان قرار دارد. تعجب نکنید اینجا اردبیل است و صدای ما را از دانشگاه دو قرن عقب علوم پزشکی می شنوید.

کجای ایران شما می توانید دانشگاهی پیدا کنید که سه دانشکده رو در یک ساختمانی که نصف یک دانشکده نیست جا داده باشد؟ راهنمایی تان می کنم؛ جواب: دانشگاه علوم پزشکی اردبیل!

آیا واقعا بودجه ندارید دانشگاه علوم پزشگی را بزرگ کنید و باید حتما خانه بهداشت را دانشکده بکنید و مرکز اورژانس رو خوابگاه؟

دانشگاه محقق اردبیلی در هر شش ماه یک دانشکده در محوطه خودش احداث می کنه ولی بدبختانه دانشگاه ما توانایی این رو نداره که یک خوابگاه 120 نفره رو تکمیل کنه. آهان اینو بگم که به تازگی شیشه های خوابگاه محوطه دانشگاه رو نصب کردن. آفرین آفرین...

برگردیم به داخل دانشگاه و داخل کلاس های دانشکده؛ درهای ورودی کلاس ها رو باید دو نفری و اگه خانم باشید، باید چهار نفری باز کنید. صندلی های کلاس ها به جز دو سه کلاس، بقیه از دوران ناصرالدین شاه مونده و میراث فرهنگی دنبال اوناست که در آثارجهانی ثبت کنه.

پروژکتور کلاس ها هم که یکي در میان، بین تدریس استاد قطع می شه و جالب اینجاست که برای تعمیر کردن اون باید دنبال مهندس (مسئول محترم امور کلاس ها) بگردی.

تا یادم نرفته اینو بگم که اگه صبح اومدین و دیدید که در کلاس بسته است، ناراحت نشید؛ منتظر همکلاسی های خودتون باشید تا بیان و به همراه استاد خودتون تقسیم بشین و سوراخ سمبه های دانشگاه رو برای پیدا کردن مسئولان محترم امور کلاس ها بگردید تا تشریف فرما بشن و بعد نیم ساعت موش و گربه‌بازی در کلاس رو باز کنن.

کسانی که به فکر رفاه دانشجویان بودند، زحمت کشیدن و کمدهایی رو در سالن دانشکده برای رفاه دانشجویان گذاشتن؛ ولی تا حالا سرزدن که ببینن در چه وضعیتی هستن؟ اصلا قابل استفاده اند؟ شما عزیزان دل نمی خواد بیایین من به شما میگم: یا در ندارن یا درشون خرابه یا دو قفله اند یا اصلا نمیشه براي تعدادی از این ه کلمه کمد رو استفاده کرد.

به دانشجویانی که می خوان از سایت دانشگاه استفاده کنن توصیه می کنم که به خودشون زحمت بالا رفتن از پله ها رو ندن چون همیشه بالا سر هر کامپیوتر دو نفر نشسته و پنج نفر هم صف کشیدن و توي نوبتن.

حالا اگه آقای بووووق تو سایت بودن و حوصله داشتن و دلشون خواست پا میشن و لابراتوار رو باز می کنن. اینم بگم که اصلا نگران دانلود نباشید؛ الحمدلله به همت دوستان تازگی ها که کلمه دانلود رو تو صفحه کامپیوتر تایپ می کنی یک هفته اصلا پسوردت کار نمی کنه. پس توصیه های منو جدی بگیرید.

سلف دانشگاه که به همت برادر عزیزمان در زمان معاونت قبل سر و سامان گرفت و می شه گفت وضعیت خوبی داره؛ ولی گاهی با غذاهای مثل کوفته قلقلی و بادمجان پلو، دانشجویان را به وجد میارن و قلقلک اساسی می دنشون! بهتر نیست در مورد نوع غذاها و دسرهایی که با غذا میدن نظر دانشجویان رو بپرسن؟ به خصوص دانشجویان خوابگاهی که واقعا در سختی بیش از اندازه به سر می برن.

هدف من از این نوشته، آگاه کردن دوطیف بود:1. دانشجویان و 2. مسئولان.

دانشجویان به این دلیل که مطالبه‌گر باشن و از حقوق خودشون دفاع کنن؛ این حق یه دانشجوست که نظرشو بگه، عقیدشو بگه، اصلا نمی خواد نگران کمیته و حراست باشین چون از خودمونن.

مسئول محترمی که میز خودتو با چنگ و دندون گرفتی و جونت برای اون میز یک متری در میره و هر روز قربون صدقش میری، اینو بدون که فردا روزی هم هست که شما باید جوابگو باشید. اگه واقعا نمی تونید کاری بکنید، بکشید کنار.

فرمایش حضرت علی در حکمت 283 کمی قابل تامل است که می فرمایند: «جاهلان شما، پر تلاش اند و آگاهان شما، تن پرور و کوتاهی ورزند.»