به مناسبت سالروز شهادت چمران؛

من آمده‌ام تا وجدان خفته انسان‌های متعهد و مسئول را بیدار كنم

چمران در بازگشت به ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی احساسات خود در مورد شیعیان لبنان را این‌گونه بروز می‌دهد: «من آمده‌ام که فریاد ضجه‌آلود شیعیان لبنان را زیر آسمان بلند ایران طنین‌انداز کنم. من آمده‌ام تا وجدان خفته انسان‌های متعهد و مسئول را بیدار سازم...

کد خبر: ۱۹۲۰۹۷

چهارشنبه - ۳۱ خرداد ۱۳۹۱ / June 20, 2012

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ چمران بعد از مصر به لبنان رفت. هدف اولیه او از رفتن به لبنان ایجاد پایگاهی برای مبارزه با رژیم شاه بود؛ ولی وقتی فقر و مظلومیت و بیچارگی و محرومیت شیعیان لبنان را دید، تصمیم گرفت در لبنان بماند و برای رفع فقر و محرومیت شیعیان لبنان به امام موسی صدر کمک کند.

چمران در لبنان، فرماندهی جنبش «امل» که شاخه نظامی حرکت محرومان است و به کمک امام موسی صدر تاسیس شده بود، به دست گرفت و پا به پای شیعیان لبنانی با احزاب چپ کمونیست و راست مسیحی و ارتش اسرائیل می جنگید.

وي در کتاب «لبنان» که بیان خاطراتش از لبنان است، بارها صحنه های مبارزه هايي را که در آن تا پای شهادت رفته بود، به تصویر می کشد و در بازگشت به ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی احساسات خود در مورد شیعیان لبنان را این گونه بروز می دهد:

«من آمده ام که فریاد ضجه آلود شیعیان لبنان را زیر آسمان بلند ایران طنین انداز کنم. من آمده ام تا وجدان خفته انسان های متعهد و مسئول را بیدار سازم.

من آمده ام که از دردها و محرومیت ها، ظلم ها، ناله های نیمه شب، آه های سحر بگویم و اشک یتیمان، ضجه دردمندان، آه بیوه زنان، سوز دل سوختگان را بازگو کنم.

من آمده ام تا پرده سیاه شب را -که همچون ابری ضخیم بر اندیشه ملت ما سایه افکنده است- پاره کنم و حقایق تلخ و دردناک شیعیان لبنان را به آنها بنمایانم. من فریادی ام، که در سینه مجروح جبل عامل، در خلال قرنها ظلم و ستم، محبوس شده است.

من ضجه دردآلود معذبین و زنجیریانم که در شکنجه گاه های ستمگران و استثمارگران در طول تاریخ نابود شده اند.

من ناله دلخراش آن یتیمان دل شکسته ام که در نیمه های شب از فرط گرسنگی بیدار می شوند و دست محبتی وجود ندارد که برای نوازش آنها را لمس کند. از سیاهی و تنهایی می ترسند و آغوش گرمی نیست که به آنها پناه بدهد.

من آه صبحگاهانم که از سینه پرسوز بیوه زنان سرچشمه می گیرم و همراه نسیم سحر در جستجوی قلب ها و وجدان های بیدار به هرسو می دوم. آنقدر که خسته می شوم و از پای می افتم و ناامید و مایوس به قطره اشکی مبدل می شوم و به صورت شبنمی در دامان برگی سقوط می کنم.»

پس از ربوده شدن امام موسی صدر در لیبی، تنها امید و تکیه گاه شیعیان لبنان پس از خداوند متعال، پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود و در آن برهه حساس، اگر انقلاب اسلامی پیروز نمی شد، شاید بسیاری از این شیعیان دیگر نمی توانستند زندگی در آن شرایط را تحمل کنند.

شیعیان لبنان چنان به پیروزی انقلاب اسلامی دل بسته بودند که حتی حدود 500 رزمنده جنبش «امل» برای اعزام به ایران و کمک به مردم انقلابی ایران و جنگیدن با ارتش شاه آماده شده بودند. مردان انقلابی و شهدای انقلاب ایران برای برای رزمندگان «امل» الگو بودند.

با توجه به این نکات، تنها راهی که می شد جنبش شیعیان لبنان را از خطر نابودی نگه داشت و رو به جلو برد، نگهداری و صیانت از انقلاب اسلامی ایران بود و به همین خاطر، دکتر چمران به ایران برگشت و خدمت به انقلاب را به ماندن در لبنان ترجیح داد. او بنا به حرف امام که «اگر انقلاب اسلامی پا بگیرد، مسئله لبنان هم حل می شود» در ایران ماند و به دستور امام سپاه را تشکیل داد.

چمران، عارفانه زندگی کرد؛ اما عرفانش با مبارزه درهم آمیخته بود. او از لحظه شهادت خویش خبر داشت و هنگامی که شهید شد از مال دنیا فقط یکی دو دست لباس و یک کلاشینکف غنیمتی داشت. آری، چمران اینگونه زیست که امام خمینی شهادت او را انسان ساز نامید.

متن پیام امام خمینی (ره) به مناسبت شهادت شهید چمران

«شهادت انسان‎ساز سردار پر افتخار اسلام و مجاهد بیدار و متعهد راه تعالی و پیوستن به ملأ اعلی دكتر مصطفی چمران را به پیشگاه ولی‎عصر ـ ارواحنا فداه ـ تسلیت و تبریك عرض می‎كنم.

تسلیت از آن رو كه ملت شهیدپرور ما سربازی را از دست داد كه در جبهه‎های نبرد با باطل، چه در لبنان و چه در ایران حماسه می‎آفرید و سرلوحه مرام او اسلام عزیز و پیروزی حق بر باطل بود. او جنگجویی پرهیزكار و معلمی متعهد بود كه كشور اسلامی ما به او و امثال او احتیاج مبرم داشت و تبریك از آن رو كه اسلام بزرگ چنین فرزندانی تقدیم ملت ها و توده‎های مستضعف می‎كند و سردارانی همچون او در دامن تربیت خود پرورش می‎دهد؛ مگر چنین نیست كه زندگی عقیده و جهاد در راه آن است.

چمران عزیز با عقیدۀ پاك، خالص و غیر وابسته به دسته ها و گروه های سیاسی و عقیده به هدف بزرگ الهی، جهاد را در راه آن را از آغاز زندگی شروع و با آن، ختم كرد.

او در حیات با نور معرفت و پیوستگی به خدا قدم نهاد و در راه آن به جهاد برخاست و جان خود را نثار كرد. او با سرافرازی زیست و با سرافرازی شهید شد و به حق رسید. هنر آن است كه بی‎هیاهوهای سیاسی و خودنمایی های شیطانی برای خدا به جهاد برخیزيم و خود را فدای هدف كنيم نه هوی، و این هنر مردان خداست.

او در پیشگاه خدای بزرگ با آبرو رفت. روانش شاد و یادش بخیر و اما، ما می‎توانیم چنین هنری داشته باشیم؟ با خداست كه دستمان را بگیرد و از ظلمات جهالت و نفسانیت برهاند. من این ضایعه را به ملت شریف ایران و لبنان، بلكه به ملت های مسلمان و قوای مسلح و رزمندگان در راه حق و به خاندان این مجاهد عزیز تسلیت عرض می‎كنم و از خداوند تعالی رحمت برای او و صبر و اجر برای بازماندگان محترمش خواهانم.»