در شعبان چه کنیم؟

امانتى به پروردگار كه براي باز پس گرفتنش نيازي به گواه نيست!

امام سجاد (ع): صدقه ذخيره تو نزد پروردگار است و امانتى است كه براي باز پس گرفتنش نياز به گواه ندارى.

کد خبر: ۱۹۲۵۳۷

يکشنبه - ۰۴ تير ۱۳۹۱ / June 24, 2012

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»- زینب صارم؛ صدقه دادن در همه ایام سال امری ممدوح و سفارش شده است، اما در ماه شعبان و رمضان به آن تاکید بیشتری شده، تا آن جا که طبق فرمایش پیامبر

(ص) «اگر کسی در ماه رجب به علت ناتوانی یا عذر شرعی توان روزه گرفتن نداشت می‌تواند با صدقه دادن به ثواب روزه نایل شود.»

هر كس در ماه‏ شعبان‏ صدقه‏اى بدهد، خداوند بدنش را بر آتش حرام مى‏كند

یکی از اعمال ماه مبارک شعبان که بسیار سفارش شده است صدقه دادن است عبّاس بن هلال گويد: «از امام رضا عليه السّلام چنين شنيدم «هر كس در ماه‏ شعبان‏ صدقه‏اى بدهد- و لو يك نيم خرما - خداوند بدنش را بر آتش حرام مى‏كند،» (1)

صدقه دادن مانند هر عمل دینی دیگر باید با نیت خالص و آداب خاص انجام گیرد تا مورد رضایت حضرت حق واقع شود. در این مطلب به آداب دادن صدقه و سیره اهل بیت در این باره پرداخته خواهد شد.

صدقه ذخيره تو نزد پروردگار است و امانتى است كه باز پس گرفتنش نياز به گواه ندارى

امام سجاد (ع) در رساله حقوق درباره حق صدقه می فرماید: «حق صدقه‏ برتو اين است كه بدانى صدقه ذخيره تو است نزد پروردگارت و امانتى است كه براي باز پس گرفتنش نياز به گواه ندارى، چون چنين دانستى هر چه پنهان‏تر باشد بيشتر مورد اعتماد تو است از آنچه آشكارا به امانت سپارى و بدانى كه صدقه در دنيا هر بلا و دردى را جلو مي‌گيرد و در آخرت آتش را از تو دور مي‌كند،» (2)

اصلی‌ترین شرط در اداشدن حق صدقه مخفی بودن آن است

امام سجاد (ع) نگاه به صدقه را پس‌اندازی در نزد خداوند می‌داند اصلی‌ترین شرط در اداشدن حق آن را مخفی بودن آن می دانند.

در روايت‏ صدوق‏ به‏ نقل‏ از سفيان‏ بن‏ عيينة آمده‏ است‏ كه‏ محمد بن‏ شهاب‏ زهرى‏، در شبى‏ سرد، امام‏ زين‏ العابدين‏ (ع‏) را ديد كه‏ كيسه‏اى‏ آرد بر دوش‏ داشت‏ و راه‏ مى‏رفت‏. گفت‏: «اى‏ فرزند رسول‏ خدا اين‏ چيست‏؟» حضرت فرمود: «عازم‏ سفرى‏ هستم‏ كه‏ اين‏ توشه‏ را براى‏ آن‏ در نظر گرفته‏ و قصد دارم‏ آن‏ را به‏ جايى‏ دست‏ نيافتنى‏ حمل‏ كنم‏.»

راه خود گیر و مرا رها کن ...

محمد بن‏ شهاب گفت: «اين غلام من است اجازه بده تا او آن را حمل كند.» امام (ع) زير بار نرفت و محمد بن‏ شهاب اين بار گفت كه اجازه بده من آن را به دوش گيرم. امام سجاد فرمود: «ولى من بارى را كه در سفرم نجاتم مى‏بخشد و ورودم را به آن نيكو مى‏گرداند، فرو نمى‏نهم ترا به خدا راه خود گير و مرا رهاكن.»

چند روز بعد كه محمد بن شهاب حضرت را ديد به ايشان گفت: «اى فرزند رسول خدا من هيچ اثرى از آن سفرى كه صحبتش را مى‏كردى، نمى‏بينم.»

آماده شدن براى مرگ، پرهيز از گناه و بخشش در راه خير است

حضرت در پاسخ فرمود: «آرى اى زهرى. اين سفر آنگونه كه تو مى‏پندارى نيست اين سفر مرگ است كه براى آن آماده مى‏شوم. آماده شدن براى مرگ، پرهيز از گناه و بخشش در راه خير است.»

آن نقابدار آمد

ايشان در حالى كه نقابى بر چهره داشتند درب خانه‏هاى مستمندان را مى‏زدند بيشتر آنها بر در خانه‏هاى خود مى‏ايستادند و انتظارش را مى‏كشيدند و وقتى او را ديدند به يكديگر مژده داده مى‏گفتند: آن نقابدار آمد.(3)

پی‌نوشت:

1. عيون أخبار الرضا عليه السلام/ ترجمه غفارى و مستفيد، جلد‏1/527 / باب26/ اخبارى نادر از حضرت رضا(ع) در موضوعات مختلف/صفحه 524
2. رهاورد خرد (ترجمه تحف العقول) حقوق اعمال(عبادى)/صفحه 261
3. زندگانى دوازده امام (ع)/ جلد‏2/ 163/ شمه‏اى از اخلاق و ويژگيهاى انسانى امام زين العابدين(ع)/صفحه157
4. الخصال/ ترجمه كمره‏اى/ جلد‏2 / پنجاه حقى كه امام چهارم(ع) به يكى از اصحاب خود نوشته/صفحه345