روزهاي دوم و سوم جشنواره فيلم فجر به همراه سوپراستارهاي سينماي ايران

تا اين لحظه فيلم «سوپر استار» شاهكار تهمينه ميلاني، پديده جشنواره بيست و هفتم بوده است؛ پديده اي كه قطعاً در رديف بدترين آثار تاريخ سينما، جاي مناسبي را از آن خود خواهد كرد.

کد خبر: ۱۹۳۰۰

دوشنبه - ۱۴ بهمن ۱۳۸۷ / February 02, 2009

محمدرضا محقق

متاسفم، ولي روند جشنواره امسال تا اين لحظه نگارنده را به سمت استفاده از چنين تيتري كشانده تا بعد از اين چه رخ دهد!

اين فيلم كه عصر ديروز، شنبه در سالن اهالي مطبوعات به نمايش درآمد اثري كش دار، بي مايه، شعاري و تقريباً غيرقابل تحمل و تحقيقاً بي توجه به مولفه هاي سمعي- بصري سينماي ارزشمند ساخته شده و به نمايش درآمد، بيش از آن كه نمود فيلم و ويژگي هاي بارز بدش ذهنم را به خود مشغول كرده باشد، نكته عجيبي به صورت هم زمان تاسف و تعجب را برايم به ارمغان آورده است و آن هم نمايش اين فيلم نسبتاً مبتذل در بخش سينماي معناگراي جشنواره است!

كم كم دارم به اين تعبير «معناگرا» علاوه بر بي اعتقادي، دچار شك و نگراني هم مي شوم.

من نمي دانم مسئولان جشنواره با چه ديدگاه و از چه منظري فيلم بي مايه، ضعيف و مهملي مثل سوپراستار را جزو آثار معناگرا قرار داده اند؟

امروز، يكشنبه يك اثر ارزشمند و بسيار دلنشين در بخش بين الملل جشنواره به نمايش در آمده به اسم «شكوفه هاي گيلاس» اثر دوريس دوري، محصول 2008 آلمان.

برايم جالب است كه اين فيلم را با تعداد انگشت شماري از منتقدان در اولين ساعت اكران فيلم ها ديدم.

از آن جهت كه ديروز در هنگام نمايش فيلم «سوپراستار» سينما پر از جمعيت بود و امروز در زمان پخش فيلم بسيار زيبا و نرم و بي ادعايي مثل شكوفه هاي گيلاس خالي و تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل؛ خلايق هر چه لايق.

امروز همچنين فيلم «بيت» ساخته عبدالرضا كاهاني به نمايش درآمد.

نمي دانم چرا چنين آثار مهمل و خسته كننده اي هنوز به شكل تاسف انگيزي در سينماي ايران در حال تكثير است.

فيلم، در بيان تصويري ابتدايي ترين عناصر فيلمنامه اي عاجز و به لحاظ روايت خيلي ضعيف و بازي هايش هم غير قابل تحمل بود.

همه چيزهاي بد و نخواستني در اين فيلم جمع شده بود.

امروز سومين روز جشنواره است و هنوز اثر ارجمند و قابل اعتنايي در حوزه سينماي ايران نديده ام و اميدوارم اين ياس و بدحالي خيلي ادامه پيدا نكند و بزودي با رويدادي اتفاقي و نسبتاً قابل تحمل، قدري از اين افسردگي حاكم بر جشنواره كه سال هاست ادامه دارد، كاسته شود.

سينماي ايران دچار يك نوع رخوت و كسالت وحشتناك شده است كه البته گاهي جايش را به ابتذال و سبكي و ادعا و ريا مي دهد و گاهي هم اصلاً معلوم نيست چه خبر است و اين سينما دارد به كجا مي رود.

تا اين لحظه فيلم شكوفه هاي گيلاس بهترين فيلم به نمايش درآمده در جشنواره است كه البته نه ربطي به جشنواره دارد و نه ربطي به سينماي ايران.

تا اين لحظه تنها تصويري كه از سينماي ايران در جشنواره در ذهنمان شكل گرفته نااميدي مفرط از جانب «وقتي همه خوابيم»، فيلم استاد بهرام بيضايي، ابتذال و شعار منحصر بفرد در فيلم «سوپراستار» تهمينه ميلاني و بي حالي و بي فايدگي در فيلم «بيت»، اثر عبدالرضا كاهاني بوده است.

به روزهاي آينده جشنواره اميدوار باشيم؟!/انتهاي پيام/