بازخواني فتنه 18 تير به روايت دانشجويان - 1

ملاقات با كشته شده اي كه زنده بود / برخي ساکنان امیرآباد سازماندهی شده فیلم‌ها را برای ضد انقلاب ارسال می کردند

يك فعال دانشجویی با اشاره به نبود شبکه‌های اجتماعی و قابلیت فیلمبرداری موبایلی در فتنه 78 گفت: آن وقایعبه سرعت فیلمبرداری و در شبکه‌های ماهواره‌ای پخش می‌شد.

کد خبر: ۱۹۴۸۴۲

يکشنبه - ۱۸ تير ۱۳۹۱ / July 08, 2012

مالك شريعتي، فعال دانشجويي سال 78 در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی «خبرگزاري دانشجو»، به بيان بخشي از خاطرات خود از وقايع فتنه 18 تير سال 78 پرداخت.

«خبرگزاري دانشجو» - در خصوص 18 تير 78 و وقايع پيرامون آن توضيح دهيد.

شريعتي: بيشتر دانشجويان غيرخوابگاهي، سه‌شنبه و يك روز بعد از واقعه و با اطلاع‌رساني روزنامه‌ها، بخصوص دوم خردادي‌ و با آن تيتر هماهنگ از قضايا خبردار شدند؛ يعني اتفاقات شب هجدهم خرداد 78 رخ داده بود و مردم 18 تير مطلع شدند.

«خبرگزاري دانشجو» - پس از اطلاع از وقايع، دانشجويان به سمت خوابگاه‌ها رفتند؟

شريعتي: بله، البته چند نفر از دوستان در خوابگاه صدمه ديده و تعدادي هم در اثر درگيري‌ها مجروح شده بودند؛ همچنين دفتر بسيج دانشجويي كه در كوي دانشگاه قرار داشت، آسيب جدي ديده بود. اين خود نشان مي‌داد كه اتفاق كوي مشكوك است؛ چرا كه اگر قرار بود مثلاً دانشجويان اعتراض كنند، بنابراين نبايد دفتر بسيج خراب مي‌شد، در حالي كه يكي از جاهايي كه شديداً آسيب ديد، دفتر بسيج بود.

برخي ساكنان اميرآباد سازمان دهي شده براي ضدانقلاب فيلم ارسال مي كردند

نكته مهمي كه دوستان به آن تاكيد مي‌كردند و آنچه ما شب بيست و يكم ديديم، اين بود كه وقايع بسيار هماهنگ و برنامه‌ريزي شده اتفاق افتاده بود؛ از يك طرف بي‌تدبيري در كنترل فضا مشاهده مي شد و از طرف ديگر فيلمبرداري حوادث و پخش سريع آن از شبكه‌هاي ماهواره‌اي بود؛ چرا كه آن زمان شبكه‌هاي اجتماعي و استفاده  از موبايل به اين صورت گسترش نداشت تا افراد به راحتي بتوانند از وقايع تصوير و فيلم تهيه كنند و در اختيار عموم قرار دهند، اين نشان مي دهد كه فيلمبرداري‌ها دستي و با برنامه‌ريزي بوده و همچنين بعدها مشخص شد كه طي چند سال تعدادي از افراد در اميرآباد ساكن شده بودند تا بتوانند وقايع را پوشش دهند.

اتفاق ديگري هم كه افتاد، اين بود كه اعتراضات دانشجويي با سرعت به شعارهاي ساختارشكنانه منجر شد و عملاً فضا را به سمت بحران‌زايي پيش برد.

يك نكته مهم اينجاست؛ بهانه وقوع اتفاقات در آن سال، بستن روزنامه سلام بود و غير از قانون مطبوعات، قاعدتاً مسائل ديگري نبايد دخيل مي‌شد، اما آنهايي كه اصرار داشتند كه اعتراضات از سطح دانشگاه به فضاي جامعه كشيده شود، نشان ‌دادند كه برنامه‌ريزي قبلي وجود دارد؛ شما در اعتراضات عكس از ملي مذهبي‌ها، نهضت آزادي ها مي‌ديديد كه قاعدتاً ارتباطي به موضوع نداشتند.

مسئله ديگر، بعضي از مسئولاني كه از دولت در تجمع حاضر مي‌شدند، الان مشخص شده كه با رهبران آشوب‌ها ارتباط پشت پرده داشتند و به جاي اينكه فضا و دانشجويان را آرام كنند، بخصوص كساني را كه در اصل وقايع حضور نداشتند، صحبت‌هايشان بيشتر تحريك‌كننده بود و بيشتر خودشان را همراه معترضان نشان مي‌دادند.

ملاقات با كشته شده اي كه زنده بود

«خبرگزاري دانشجو» - خاطره ای از آن روزها دارید؟

شریعتی: شنبه ظهر بود كه ليست 13 نفره كشته شده‌هاي ادعايي روزنامه‌هاي دوم خردادي‌ منتشر شد و يكشنبه صبح انجمن اسلامي دانشگاه هم ليست را با جزئيات و نام افراد بزرگ كرده و سردر دانشكده فني زده بود؛ من در حال خواندن اطلاعيه بودم كه ديدم يك دانشجوي حقوق و علوم سياسي كارت دانشجويي‌اش را دستش گرفته و با حالت ناراحتي اعلام مي‌كند كه من نمرده‌ام.

من كارت دانشجويي‌اش را گرفتم و با آن اطلاعات مطابقت دادم؛ خوب اين براي دانشجويان تهراني بود كه دسترسي به آنها وجود داشت، اما پيدا كردن دانشجويان شهرستاني سخت بود و اگر ادعا مي‌شد كه يكي كشته شده، رد آن سخت بود كه اين هم نشان مي‌دهد، براي اين اتفاق برنامه‌ريزي وجود داشته است.

اسامي ليست ارائه شده تماماً تهراني بود، اما ساكن كوي نبودند و تنها قصدشان افزايش التهابات فضاي به وجود آمده بود.

يكي ديگر از دوستان تعريف مي‌كند كه تقاطع جلال آل احمد و كارگر شمالي به سمت بالا كه بسته شده و درگيري بود، كسي را ديده بودند كه در دو مقطع زماني مختلف، يك بار از سمت دانشجوها به نيروهاي امنيتي حمله مي‌كرد و بار ديگر با لباس نيروهاي امنيتي به سمت دانشجويان هجوم مي‌برد.

فضاي سال 78 نتيجه ناهماهنگي در جمع كردن يك اعتراض به علاوه يك برنامه‌ريزي گسترده از پيش تعيين شده بوسيله تركيبي از نيروهاي ضد انقلاب خارج از كشور و داخل و برخي از اعضاي دولت وقت و پياده نظام شورش يعني دانشجويان بود.

شوراي متحصنين براي بررسي حوادث كوي از سمت دانشجويان تشكيل شد

چون حوادث، مربوط به دانشگاه تهران بود، قاعدتاً آن افراد بايد از دانشجويان دانشگاه تهران مي‌بودند، اما در ميان آنها دانشجويان دانشگاه‌هاي ديگر نيز حضور داشتند، از جمله علي افشاري كه اكنون پناهنده است و آن موقع مسئول شوراي متحصنين شده بود، از طرف ديگر مسئولان امر در دولت وقت از جمله وزارت علوم با خطاب قرار دادن شورا، عمل آنها را به رسميت شناخته بودند.

بايد توجه كرد كه اين قضايا هنوز بررسي دقيق و موشكافي نشده و عوامل دخيل در آن كاملاً شناسايي نشده‌اند و بسياري از جزئيات آن ناشناخته باقي مانده است.

اگر دقت كنيد مقام معظم رهبري 21 دي ماه 88 اشاره مي‌كنند كه اگر حوادث كوي دانشگاه 78 درست ريشه‌يابي و شناسايي مي‌شد، الان شاهد فتنه 88 نبوديم؛ اين نكته بسيار مهمي است و نشان مي‌دهد فتنه 88 داراي ريشه 10 ساله است.

اين درسي است براي ما كه هم نگذاريم فتنه 88 فراموش شود و هم این فتنه ها مورد موشکافی قرار گیرد.