روزهاي چهارم و پنجم جشنواره فيلم با نگاهي به فيلم «مي زاك»

انجمن حمايت از نگاتيو!

فيلم سينمايي «مي زاك»، ساخته لياستاني جزو نمايش هاي جنجالي چهارمين روز جشنواره فيلم فجر در سالن سينماي مطبوعات بود.

کد خبر: ۱۹۵۴۳

چهارشنبه - ۱۶ بهمن ۱۳۸۷ / February 04, 2009

محمدرضا محقق

«مي زاك»، اثري هذيان وار و آن چنان پرت و پلا و ضعيف بود كه براي جمع كثيري از منتقدان و ساير مخاطبانش محصولي جز بهت و ناباوري نسبت به ساخته شدن چنين پديده زشت و بدي به همراه نداشت.

«مي زاك» مجموعه تصاويري سردرگم و بي سر و سامان در تردد ميان فضاي وهم آلود، فانتزي، واقعي، استعماري و ... است.

فيلمي بي مايه كه معلوم نيست چرا بايد با سرمايه گذاري دولتي ساخته شود؟ و چرا بنياد سينمايي فارابي به ساخت چنين اثر ضعيف و توهين‌آميزي كمك كرده است؟

بازي هاي درهم و برهم، فيلمنامه باسمه اي، عدم شخصيت پردازي، ابهام و ايهام هاي عجيب و غريب، حركت هاي عجيب و بي اساس دوربين، انواع فانتزي گري هاي بي دليل، بي مزه بودن همه چيز و ... و البته در عين حال اضافه شدن نشانه ها و ديالوگ هاي سياسي و ديني و مذهبي آن هم به بدترين و مضحك ترين شكل

چرا در كل فيلم، صداي خوانده شدن قرآن و ادعيه را به آن شكل نحيف و گاه مضحك و زشت مي شنويم؟ چرا در تلفيق اين صدا و تصاوير وهمي و فانتزي، فضاي بلاهت آميزي پديده آمده است؟ اينها الزامات فيلمنامه اي است؟ كدام فيلمنامه؟ اينها اشاره و تشبيه و استعاره است؟ به چه چيزي؟

مضامين ادعيه و آيات به شكل مضحكي در اين فيلم به بازي گرفته شده است؛ البته در اين مورد نكته اي در نوع صداگذاري در فيلم صورت گرفته است كه به دليل عدم قطعيت به درستي اين حدس از بيان آن خودداري مي كنم.

فيلم «مي زاك» سخيف ترين فيلم جشنواره تا اين لحظه بوده است.

هنوز باور نمي كنم كه مسئولان و برنامه ريزان و مديران باشعور جشنواره اجازه اكران چنين معجوني را آن هم براي اهالي مطبوعات صادر و زمينه را برايش از هر جهت فراهم كرده اند.

پنجمين روز جشنواره با نمايش فيلم «يتيم خانه»، ساخته خوآن آنتونيو بايوتا محصول 2007 اسپانيا و مكزيك ‌آغاز شد.

فيلم خوش ساخت و منسجمي كه با بهره مندي از فيلمنامه اي قابل، ويژگي هاي جذاب بصري اش را با قاب بندي ها و حركت هاي بجا و مناسب دوربين تحويل تماشاگر مي داد.

مضمون فيلم، برگشت به فضاي روحي – رواني پسركي اشاره مي کرد كه از نعمت پدر و مادر محروم و ساكن يتيم خانه است.

اين درونمايه با گره هايي كه ناشي از تقابل او با محيط اطرافش است، پي گرفته مي شود و با ريتمي مناسب ادامه مي يابد.

جالب است كه هم در «مي زاك» و هم در «يتيم خانه» موضوع كودك است؛ در اولي بدنيا آمدن و در دومي در دنيا ماندن.

با اين تفوت كه «مي زاك» حربه اش مضحك و باسمه اي بودن و توهين و وهم و تمسخر است، ولي «يتيم خانه» تلاشي بصري براي جلوه بخشي زيبا و بجا به روايتي كه داستان را تعريف مي كند.

به نظر مي رسد بايد انجمني براي دفاع از نگاتيوهاي خام تشكيل دهيم و قاطعانه در برابر آدم هاي بي سواد و لوده اي كه سينما را محمل مهمل سازي و لودگي خود فرض كرده اند، بايستيم.

فيلم «مي زاك» نوعي توهين به مخاطب بود كه .... بگذريم!

كماكان منتظر نمايش آثار سينماي ايران در جشنواره بيست و هفتم فيلم فجر هستيم؛ اميدواريم انتظار بجايي باشد!/انتهاي پيام/