بحران سوریه و گزینه راه حل نظامی

با وجود تاکید مداوم غرب و کشورهای عربی منطقه در به کارگیری گزینه نظامی در حل بحران سوریه تحولات اخیر منطقه ناکارآمدی این گونه پیشنهادات را نشان داده است.

کد خبر: ۱۹۵۶۰۹

چهارشنبه - ۲۱ تير ۱۳۹۱ / July 11, 2012

گروه بين‌الملل «خبرگزاری دانشجو»؛  آنچه امروز در سوریه در جریان است و معارضانی که با کمک کشورهایی همچون عربستان، قطر، ترکیه و رژیم صهیونیستی می کوشند تا دولت سوریه را به استیصال کشانند و از طرفی بوقهای تبلیغاتی غرب و رسانه های  آنها در حرکتی هماهنگ راه حل خروج این کشور از بحران را کناره گیری بشار اسد از حکومت دانسته و وانمود می کنند فتنه ای که خودشان با حیله و نیرنگ در این کشور عربی به پا کرده اند، به علت ناکارآمدی دولت سوریه در برون رفت از بحران های پیش رو می باشد.

به همین دلیل گزینه تهاجم نظامی به این کشور را در دستور کار خود قرار داده ند. غرب و رژیم صهیونیستی از نفوذ جمهوری اسلامی در کشورهای منطقه مخصوصا همسایگان رژیم صهیونیستی بیمناکند. در این رابطه چندین حالت متصور است؛

دليل اول: اسرائیل حامی و یاور همیشگی خود، مبارک را از دست داده و اسلامگرایان مصر با این دولت جعلی خصومت داشته و به همین دلیل اسرائیل و غربی ها برای موازنه قدرت پیرامونی خود مجبورند کشورهای دیگری را در نظر بگیرند و از آن جا که سوریه از دیرباز یکی از محورهای مقاومت و دوست جمهوری اسلامی بوده است، مورد توجه غرب قرار گرفته، مخصوصا که با سرنگونی دولت بشار اسد و روی کار آمدن دولتی دست نشانده می توانند از نفوذ عراق و ایران در سوریه بکاهند، همچنین یکی از حامیان و پناه دهندگان به مبارزان فلسطینی و حزب الله لبنان را از سر راه برمی دارند.

دليل دوم: پذیرش ترکیه در پیمان ناتو باعث شده است تا دولت اردوغان به تحریک غرب، برای اثبات همراهی خود با آنان دست به هر کاری بزند؛ حتی اگر تجاوز بی دلیل به خاک همسایه باشد که دیدیم با دو تجاوز هوایی به سوریه باعث شد میزان آمادگی و جدیت بشار اسد در ادعای ایستادگی در برابر غرب محک زده شود و غرب نیز در مقابل ترکیه را جایگزین عربستان در منطقه کند.

سوم: با خروج نیروهای آمریکایی از عراق و بخصوص اقبال دولت و مردم این کشور به رابطه با جمهوری اسلامی بیم آن می رود که ایران و عراق با کمک سوریه علیه اسرائیل وارد عمل شوند و همین موضوع باعث شده تا غربی ها به تکاپو افتاده و دنبال راه حلی جهت این موضوع باشند.

دليل چهارم اینکه غرب سعی دارد از طریق غیر قانونی و زیرزمینی توسط اراذل و اوباش و با پول و نیروی کشورهای عربی منطقه بخصوص عربستان، قطر و اردن به این خواسته جامه عمل بپوشاند حکایت از این دارد که آمریکا دیگر تمایلی به ایجاد درگیری با حضور مستقیم خود در منطقه نداشته و سعی دارد با تحمیل هزینه های آن بر دوش کشورهای دوست خود از یک طرف هدف خود را با کمترین هزینه دنبال کند و از طرف دیگر از تحریک احساسات مردمی ضدجنگ در کشور خود بپرهیزد.

پنجم: با توجه به اینکه تحولات مرمی به صورت زنجیره ای در چندین کشور عربی اسلامی رخ داده است برای غرب اهمیت زیادی دارد تا به عنوان الگو جهت خدشه دار کردن این قیام ها یک سرنگونی دولت در راستای خواسته ای غرب را ساماندهی کند تا مخالفان در دیگر مناطق نیز علیه دولت های خویش وارد عمل شوند و از طرف دیگر برای متحدین منطقه ای خود نیز نقطه قوتی به وجود آید که هنوز هم می توانند به سرکوبی اسلامگرایان در جهت دستیابی به اهداف مورد نظر اربابان غربی خود امیدوار باشند.

با توجه به این عوامل دلیل مخالفت غرب با حضور و میانجی گری ایران در حل مناقشه سوریه و تلاش آنها در جهت به بن بست کشاندن طرح کوفی عنان عیان می شود؛ چه اینکه جمهوری اسلامی ایران بارها توانایی خود در جهت حل بحران ها در منطقه را به اثبات رسانده و دیگر اینکه با طرح گزینه حمله نظامی و ایجاد آشوب و بلوا در این کشور نیز مخالف است. با اینکه خود غربی ها نیز می دانند جمهوری اسلامی پتانسیل رفع این معضل را دارد، اما می کوشند تا از حضور و مطرح شدن کشورمان در این مسئله جلوگیری به عمل آورند.

از آن جا که غرب می کوشد اوضاع سیاسی خاورمیانه را که چندی است باب میل آنها نبوده است به صورتی تغییر دهد که بتواند منافع بیشتری از آن به چنگ آورد؛ لذا حضور ایران در این معامله را برنمی تابد، بویژه اینکه جمهوری اسلامی حاضر نخواهد شد تا بخشی از این بازی موازنه قدرت باشد بلکه می خواهد به عنوان یکی از کلیدهای حل بحران در این برنامه مشارکت نماید.

به هر حال آمریکا و متحدانش در غرب و خاورمیانه هرگاه که خواسته اند به دیگر مناطق دنیا لشکرکشی کرده و اهداف خود را با قتل، غارت و چپاول تأمین نموده اند، اما دیگر افکار عمومی مردم این کشورها تحمل بروز جنگ دیگری را ندارند و از طرف دیگر بحران اقتصادی که غرب امروز با آن درگیر است به این دولت های استکباری اجازه به راه انداختن جنگ جدید را نمی دهد؛ لذا سعی می کنند از پتانسیل ایجاد آشوب و بلوا برای امتیازگیری استفاده کنند، آن هم نه با امکانات خود بلکه با هزینه دوستان وابسته خود در منطقه.

بنابراین آمریکایی ها یا باید باز هم بر طبل جنگ بکوبند که بسیاری از کشورها از جمله دو کشور دارای حق وتو در شورای امنیت، روسیه و چین و همچنین مردم خودشان با آن به شدت مخالفند یا باید بکوشند از طریق تجاوزهای کشورهای منطقه به این خواسته جامه عمل بپوشانند که اقدام متهورانه سوریه در سرنگونی هواپیمای جاسوسی ترکیه نشان داد سوریه در دفاع از سرزمین خود استوار است.

راه حل دیگر استفاده از همان قدرت های منطقه ای است که با انجام این اعمال شنیع و قتل و کشتار بی رحمانه بالأخره حساسیت های منطقه ای و جهانی را در درازمدت به همراه خواهد داشت و راه حل آخر استفاده از طرح کوفی عنان برای حل این مسئله با پتانسیل کشورهای دارای حسن نیت و تأثیرگذار در منطقه است که لاجرم باید تن به نشستن بر سر میز مذاکره با ایران و تن دادن به راه حلهای ارائه شده از این طریق می باشد.