همایش‌هایی فقط برای دلخوشی متولیان!

برگزاری همایش‌هایي با جهت و بی جهت در سطح کشور به یک اپیدمی تبدیل شده که البته مع الاسف خروجی بسیاری از این سمینارها و همایش‌ها چندان مشخص نیست.

کد خبر: ۱۹۶۲۷۱

دوشنبه - ۲۶ تير ۱۳۹۱ / July 16, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ نشست خبری حجت الاسلام دکتر احمد احمدی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی به عنوان دبیر علمی همایش بین المللی اندیشه های فلسفی شهید مطهری که هفته گذشته در قم برگزار شد، گذشته از ارائه اطلاعاتي در مورد جزئیات این همایش، در بردارنده نکته ای بود که تاکید بر آن به ویژه در این زمان، اهمیتی فراوان دارد.

وی در جمع خبرنگاران در پاسخ به میزان دعوت از مهمانان خارجی در این همایش بین المللی اظهار داشت: «ما برای جلوگیری از هزینه های زیاد و پرهیز جدی از اسراف از معدود چهره های بین المللی برای حضور در این همایش دعوت به عمل آورده ایم، البته هر فردی می تواند با مشاهده فراخوان، با هزینه شخصی خود به ایران آمده و در این برنامه شرکت داشته باشد.»

رئیس سازمان ثبت همچنین به نکته جالبی نیز در ادامه صحبت خود اشاره داشت و گفت: «از دیرباز فیلسوفان، زندگی زاهدانه ای داشته اند و ما هم باید در نکوداشت یاد آنان، ضمن پرهیز از اسراف، فرهنگ میانه روی در اقتصاد را سرلوحه کار خود قرار دهیم.»

چنین رویکردی در برگزاری همایش ها به ویژه آن ها که سابقه بین المللی هم دارند، بسیار ارزشمند است و ای کاش شاهد فراگیر شدن این نگاه در برگزاری برنامه هایی این چنینی در سطح کشور می بودیم، خاصه آن که هزینه برگزاری این برنامه ها از محل بیت المال باشد.

واقعیتی که وجود دارد، این است که برگزاری همایش هایي با جهت و بی جهت در سطح کشور به ویژه شهرهای مذهبی چون قم و مشهد که در سایه آن می توان به زیارت و سیاحت هم پرداخت، به یک اپیدمی تبدیل شده که البته مع الاسف خروجی بسیاری از سمینارها و همایش ها چندان مشخص نیست.

بگذریم از این که در برخی از همین همایش ها، شاهد انواع ریخت و پاش ها هستیم که چندان نمی توان برای آن ها توجیه شرعی و عرفی و عقلی یافت.

معمولا روزهای چهارشنبه، پنج شنبه و جمعه شهر مقدس قم به محل همایش های متعدد و گاه همزمانی تبدیل می شود که پوشش رسانه ای همه آن ها برای خبرنگاران قمی به یک امر محال می ماند.

سخنرانی های پرتعداد و عموما تکراری و فاقد جذابیت و محتوای نوین و به قول معروف به دردبخور(!) از جمله آفت هایی است که حتی بار علمی برخی از این گونه همایش ها را در دراز مدت زیر سوال می برد.

انجام هزینه های سنگین و میلیونی و گاه میلیاردی تبلیغات مراسم ها، پذیرایی، دعوت از میهمانان داخلی و خارجی، تهیه بلیت های هواپیما و قطار، توزیع هدایای فرهنگی به تعداد قابل توجه و.... اگر همه و همه بدون عنایت به ضرورت آن چنانی باشد، باید از مسئولان و متولیان امور پرسید چرا و به چه قیمتی؟!

به اعتقاد صاحب نظران، برگزاری همایش ها یکی از ابزارهای مهم برای بررسی مشکلات و چالش ها، تبادل تجربیات، ارائه آخرین دستاوردهای علمی و پژوهشی و... به شمار می آید، اما تجارب برگزاری صدها سمینار و همایش در شهر قم و دیگر شهرها از جمله تهران و مشهد حاکی از این واقعیت تلخ است که متاسفانه بسیاری از این نشست ها و همایش ها، ارمغانی جز وقت کشی و صرف هزینه های سنگین و گاه نجومی برای جامعه به همراه نداشته است.

از دیگر سو باید تاسف خورد که گاه حاصل برپایی همایش و نشستی به جز چند سخنرانی که خیلی زود به فراموشی سپرده می شود، تنها انتشار یک کتاب به صورت خلاصه مقاله بوده که آن نیز به دلیل ضعف در نظام های پژوهشی و علمی، اغلب روانه بایگانی تاریخ می شود و روز از نو و روزی از نو...!

امید آن که مسئولان دلسوز و دستگاه های نظارتی، دست کم خروجی و دستاوردهای این همایش ها را مورد کاوش قرار دهند چه آن که استمرار این روند، به یقین جز اتلاف سرمایه های ملی، ارمغان دیگری به همراه نخواهد داشت.