مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس کرمانشاه:

جام زهر امام مانند پذیرش حکمیت از سوی امام علی (ع) و پذیرش صلح معاویه از سوی امام حسن(ع) بود

مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس کرمانشاه گفت: جام زهر امام خمینی (ره) مانند پذیرش حکمیت از سوی امام علی (ع) و قبول صلح معاویه از سوی امام حسن (ع) بود.

کد خبر: ۱۹۶۸۹۳

چهارشنبه - ۲۸ تير ۱۳۹۱ / July 18, 2012

سردار عبدالله ویسی در گفت‌وگو با خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» در کرمانشاه، جام زهر امام خمینی (ره) از یارانش نبود، بلکه پذیرش قطعنامه 598 مانند پذیرش حکمیت از سوی امام علی (ع) و قبول صلح معاویه از سوی امام حسن (ع) بود.

وی افزود: قطعنامه 598 شوراي امنيت سازمان ملل در 27 تير ماه 1367، از سوي ايران پذيرفته شد و انعكاس ويژه‌اي در محافل خبري جهان داشت؛ اين قطعنامه، هشتمين قطعنامه شوراي امنيت در خصوص جنگ تحميلي عراق عليه ايران بود كه شوراي امنيت از ابتداي تجاوز عراق صادر كرده بود.

مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس کرمانشاه بیان داشت: كشورهاي آمريكا و شوروي سابق از زمستان سال 1365 و پس از عمليات والفجر 8 احساس كردند كه ايران مي‌تواند پيروز اين جنگ باشد و حكومت بعث را ساقط كند، بنابراين تصميم گرفتند تا شرايط را به نفع كشور عراق تغيير دهند.

ویسی ادامه داد: هر جنگي كه آغاز مي‌شود روزي بايد به پايان برسد و مهمترين مسئله براي هر كشور آغازگر جنگ اين است كه چگونه آن را به پايان برساند.

وی درباره اهداف صدام از تجاوز به ايران گفت: حداقل هدف صدام از آغاز جنگ تحميلي بي‌اعتبار كردن «معاهده 1975» بود؛ هدف مياني رژيم بعث عراق نيز اين بود كه خوزستان را به تصرف خود دربياورد و حكومتي طرفدار عراق در آن ايجاد كند و در نهايت حداكثر هدف عراق، ساقط كردن نظام جمهوري اسلامي ايران بود.

مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس کرمانشاه بیان داشت: عراق در سال‌هاي اول جنگ به هيچ كدام از اين اهدافي كه از پيش تعيين كرده بود، دست نيافت و يك سال و نيم پس از آغاز جنگ تحميلي نيز ايران موفق شد بيشتر سرزمين‌هايش را كه در تصرف عراق بود، باز پس بگيرد.

ویسی درباره شرايطي كه ايران براي پذيرش قطعنامه 598 در نظر گرفته بود، خاطرنشان كرد: ايران ابتدا در نظر داشت تا سرزمين‌هاي اشغال شده‌اش را از تصرف رژيم بعث عراق خارج و ارتش عراق از خاك خود بيرون كند؛ دومين طرح نيز اعتبار بخشيدن به معاهده 1975 بود كه صدام چهار روز پيش از آغاز جنگ تحميلي آن را در مجلس ملي عراق پاره كرده بود، در حالي كه بر اساس اين قرارداد، خط «تالوگ» اروندرود به عنوان خط مرزي ميان ايران و عراق به حساب مي‌آمد؛ همچنين عراق بايد در مجامع رسمي به عنوان آغازگر جنگ شناخته مي‌شد تا تمام بار حقوقي و خسارت جنگي بر عهده اين كشور باشد؛ آخرين طرح ايران براي پذيرش قطعنامه اين بود كه عراق خسارت‌ ويرانه‌هاي ناشي از جنگ كه اين كشور مسبب آن بود را به ايران بپردازد.

وی ادامه داد: بر همين اساس پس از فتح خرمشهر، جنگ خاتمه نيافت؛ زيرا بخشي از خاك ايران همچنان در اشغال عراق بود و دولت عراق از پذيرفتن معاهده 1975 خودداري مي‌كرد و ايران نيز به دنبال آن بود تا مراكز رسمي و بين‌المللي مانند سازمان ملل، عراق را به عنوان آغازگر جنگ مشخص و معرفي كند، اما متاسفانه شوراي امنيت سازمان ملل متحد در طول جنگ رفتار درستي از خودش نشان نداد و قطعنامه‌هايي را كه در طول هشت سال جنگ تحميلي صادر مي‌كرد، به نفع عراق بود.

مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس كرمانشاه يادآور شد: ايران در سال‌هاي پاياني جنگ تحميلي توانست فضاي جنگ را به خاك دشمن بكشاند و شرايط را به گونه‌اي كه به نفع ايران بود، تغيير دهد؛ در اين هنگام كشورهاي آمريكا و شوروي سابق از زمستان سال 1365 و پس از «عمليات والفجر8» (فتح فاو) احساس كردند كه ايران مي‌تواند پيروز اين جنگ باشد و حكومت بعثي عراق را ساقط كند و از آنجايي كه پيروز شدن ايران در جنگ به عنوان ساقط شدن رژيم عراق در ميان مدت به حساب مي‌آمد، بنابراين تصميم گرفتند تا شرايط را به نفع كشور عراق تغيير دهند؛ همچنين ادامه يافتن جنگ به منظور توسعه نفوذ ايران در كشور عراق نيز تلقي مي‌شد، بنابراين آن‌ها به اين نتيجه رسيدند كه بايد قطعنامه‌اي به تصويب برسانند كه هر دو طرف بتوانند آن را بپذيرند تا جنگ خاتمه يابد و از پيروز شدن حتمي ايران در جنگ جلوگيري كنند.

ویسی تصریح کرد: 29 تير ماه سال 1366 قطعنامه 598 به تصويب رسيد؛ اگر چه بندهايي از اين قطعنامه مورد توجه ايران بود و سازمان ملل متحد بر اساس بند «ششم» اين قطعنامه كميته‌اي را مبني بر شناختن متجاوز در جنگ تشكيل داد، اما در بند اول آن درخواست آتش‌بس و عقب‌نشيني به مرزها عنوان شده بود و اين در حالي بود كه تا زماني كه عراق به عنوان متجاوز در بخش‌هايي از خاك ايران حضور داشت، در قطعنامه‌هايي كه از پيش صادر مي‌شد هيچ گاه از طرفين خواسته نمي‌شد تا به مرزها عقب‌نشيني كنند؛ همچنين در بندهاي ديگر براي نحوه برآورد خسارت كميته‌اي تشكيل شد، اما باز هم تصويب اين قطعنامه در مجموع به نفع عراق بود.

وي با اشاره به سال‌هاي پاياني هشت سال جنگ تحميلي گفت: در سال‌هاي پاياني اين جنگ، قدرت‌هاي بزرگ جهاني علاوه بر حمايت‌هاي مالي و تسليحاتي از عراق، خود نيز به صورت مستقيم عليه ايران در خليج فارس وارد جنگ شدند و درگيري‌هاي نظامي را با ايران ايجاد كردند؛ به گونه‌اي كه آمريكا 9 بار به سكوهاي نفتي، قايق‌هاي تندرو، ناوها و هواپيماي مسافربري كشورمان در خليج فارس حمله كرد؛ بايد گفت در آن سال‌ها تعادل و موازنه جنگ به نفع عراق به صورت فاحشي تغيير يافت و ايران به اين نتيجه رسيد كه در اين شرايط خاص، پذيرش قطعنامه مي‌تواند به نفع كشور باشد.

مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس كرمانشاه افزود: پذيرش قطعنامه 598 در سال 1367 منجر شد تا ايران به خواسته‌هايش كه در ابتداي گفت‌وگو به آن اشاره شد، دست يابد و عراق در نهايت به عنوان آغازگر جنگ شناخته شود.

ويسی درباره پرداخت غرامت از سوي عراق به كشورمان تصریح كرد: یکی از مفاد قطعنامه 598 پرداخت غرامت و خسارت ناشي از تجاوز عراق به ايران مي باشد كه متاسفانه به دلیل نفوذ آْمریکا در سازمان ملل این غرامت به ایران پرداخت نشده است.

وی ادامه داد: اين در حالي است كه در سال 1990 ميلادي و در زمان حمله عراق به كويت، كميته‌اي از سوي سازمان ملل متحد ايجاد شد و خسارت مستقيم ناشي از تجاوز عراق به كشور ايران را حدود 100 ميليارد دلار برآورد كرد؛ همچنين خسارت غيرمستقيم ناشي از جنگ را حدود 300 ميليارد دلار اعلام كردند؛ اين در حالي است كه هنگامي كه عراق به كويت حمله كرد كشورهايي كه عضو دائمي شوراي امنيت در سازمان ملل متحد بودند به مخالفت با عراق پرداختند و در همان قطعنامه اول عراق را مجبور نمودند خسارت و غرامت‌هاي ناشي از اشغال كويت را بپردازد، بر اين اساس پس از سقوط صدام، دولت عراق تا كنون 36 ميليارد دلار به كشور كويت پرداخته است.

مسئول سابق اداره بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس کرمانشاه گفت:حضرت امام خميني (ره)با در نظر گرفتن مصالح عالي نظام اسلامي و با درك توطئه گسترده آمريكا و غرب براي سركوب انقلاب اسلامي و مردم مسلمان و انقلابي ايران، پس از مشورت با فرماندهان عالي نظام و مسئولان مملكتي، قطعنامه 598 شوراي امنيت را پذيرفتند؛ شوراي امنيت در اين قطعنامه دو كشور ايران و عراق را به برقراري آتش بس و صلح دعوت كرده بود.

ویسی گفت: پس از پذيرش قطعنامه 598 از سوي ايران، آتش بس ميان طرفين از 29 مرداد 1367 برقرار شد، شوراي امنيت در 18 مرداد 67 قطعنامه 619 را تصويب كرد كه به موجب آن گروه ناظران نظامي ايران و عراق و سازمان ملل كه از حدود 400 نفر از 25 مليت مختلف تشكيل شده بود، در دو كشور مستقر شدند.