یک استاد اخلاق در «ضیافت اندیشه» دانشگاه شیراز:

عشق دون مانند مصیبت، بسیاری از سرمایه‌های وجودی آدمی را می‌گیرد

یک استاد اخلاق با اشاره به شباهت عشق دون با مصیبت گفت: از آنجا که مصیبت می‌تواند انسان را بشکند و بسیاری از سرمایه‌های وجودی انسان را تصرف کند، عشقی دون هم بسیاری از سرمایه‌های وجودی آدمی را می‌گیرد.

کد خبر: ۱۹۷۶۹۰

دوشنبه - ۰۲ مرداد ۱۳۹۱ / July 23, 2012

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از شیراز، حجت الاسلام بابایی امروز در دومین برنامه عمومی ضیافت اندیشه که در مجتمع فرهنگی فجر دانشگاه شیراز برگزار شد، با تقسیم عشق مجازی به دو دسته گفت: عشق به صورت، به این معنا است که شمایل زیبا در فرد مشاهده می شود و همان زیبایی صورت باعث می شود محبتی نسبت به آن حقیقت زیبا پیدا شود؛ اگر این محبت همراه با نیازهای غریزی جنسی باشد، هوس معنا می شود.

وی گفت: در تعریف عشق به سیرت انسانی این طور باید گفت که ممکن است یک فرد که صورت زیبا نداشته باشد ولی سیرت زیبا مثل ادب، تواضع، معرفت و... داشته باشد؛ این فضایل انسانی یک نوع محبت را پدید می آورد که به اسم عشق به سیرت شناخته می شود.

این استاد اخلاق بیان کرد: عشق به صورت، رو به زوال است و گذشت زمان طراوت آن را از بین می برد.

بابایی اضافه کرد: در عشق به فضیلت انسانی، نه تنها این عشق از بین نمی رود بلکه رفته رفته این عشق شکوفاتر می شود.

وی گفت: نکته ای که در اینجا حایز اهمیت است اینکه عشق هیچ گاه حاصل نمی شود مگر اینکه در طرف مقابل عیبی را مشاهده نکنید و حال چون ما انسان ها پر از محدودیتیم و درنتیجه پر از عیب، این عشق ها واقع‌بینانه نیست.

این استاد اخلاق با اشاره به شباهت عشق دون با مصیبت گفت: از آنجا که مصیبت می تواند انسان را بشکند و بسیاری از سرمایه های وجودی انسان را تصرف کند، اگر عشق هم عارض شود، بسیاری از سرمایه های وجودی آدمی را می گیرد از جمله ایمان، پاکی، نجابت و...

بابایی بیان داشت: عشق بین دو جنس مخالف زمانی قابل کنترل است که علاوه بر آن عشق دون، یک عشق برتر نیز وجود داشته باشد و این عشق در پرتو آن عشق برتر پر و بال بگیرد و این عشق نه تنها مخرب نیست بلکه سازنده است.

وي بیان کرد: این عشق این بصیرت را به فرد می دهد تا با چشمی باز حقایق را بنگرد و عشق برتر به عشق های دنیوی ما معنا می دهد.

این استاد حوزوی خاطرنشان کرد: البته این در صورتی است که واقعا عشق در این میان باشد، ولی در عشق های خیابانی مدرن، معشوق کالای مصرفی برای ارضای منیات عاشق است.

بابايي گفت: در فضای فرهنگی، معشوق خیابانی همانند یک آدامس است که بعد از گرفتن شیرینی، آن را بیرون می اندازد.

وي درمان این مسئله را ازدواج دانست و گفت: غریزه جنسی شرایط انسانی را تحت الشعاع قرار می دهد؛ چراکه عاشق اهل فضیلت است و کسی که به ارزش اخلاقی معتقد نیست نمی تواند عاشق باشد.

این استاد حوزه خاستگاه این عشق ها را آماده نبودن بستر ازدواج دانست و بیان کرد: اگر مسئله ازدواج حل شود، عشق سازنده درست می شود.

بابايي تصریح کرد: با عشق های خارج از چارچوب مشکلات حل نمی شود.