یادبود استاد حمید سمندریان در مرکز هنرهای ادبی عبید برگزار شد

شب شعر هفتگی مرکز هنرهای ادبی عبید با یادبود استاد فقید سمندریان و حضور جمعی از اهالی شعر و ادب شب گذشته در تالار سرای اهل قلم استان قزوین برگزار شد.

کد خبر: ۱۹۷۷۳۲

سه‌شنبه - ۰۳ مرداد ۱۳۹۱ / July 24, 2012

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از قزوين،  شب شعر هفتگی مرکز هنرهای ادبی عبید با یادبود استاد فقید سمندریان و حضور جمعی از اهالی شعر و ادب شب گذشته در تالار سرای اهل قلم استان قزوین در فضایی صمیمی برگزار شد.

در فواصل شعرخوانی شاعران مجری برنامه حمیدرضا سبحانی نژاد که خود از هنرجویان آموزشگاه سمندریان بوده، دربارهی زندگی و هنر پدر تئاتر ایران، استاد حمید سمندریان سخن گفت و اظهار داشت: استاد سمندریان جزو معدود هنرمندان عرصهی نمایش کشور بود که بهرغم داشتن وجههای شناخته شده در جهان بیشتر عمر خود را در کشور به آموزش و پژوهش در زمینه تئاتر پرداخت، به جرأت میتوان گفت سه نسل از بازیگران تئاتر و سینمای کشور به طور مستقیم یا غیرمستقیم در مکتب او هنرآموزی کردهاند. او در سال 1310 متولد شد و در دوران نوجوانی و جوانی  فعالیّت خود را در زمینه تئاتر در تهران با عبدالحسین نوشین، حسین خیرخواه و نصرت کریمی از اساتید آن روزگار آغاز کرد.

سمندریان برای ادامه تحصیلات  راهی کشور آلمان شد و در آنجا علاوهبر دریافت مدرک کارشناسی تأسیسات شوفاژ، به تحصیل در رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر در کنسرواتوار هامبورگ پرداخت.

استاد سمندریان پس از بازگشت به ایران ترجمهی متون فاخر و مدرن ادبیات نمایشی را درپیش گرفت و با عشق و علاقه، به دور از هرگونه حاشیه های فعالیت های هنریاش را گسترش داد.

وی در رشته فن بیان نیز استادی بیهمتا به حساب می آمد.

سبحانی نژاد در خصوص شخصیت این هنرمند فقید افزود: استاد در کارگاه ها و کلاس هایش همواره سعی داشت بضاعت و توانایی هنرجویانش را بشناسد و آنان را  در راه شکوفایی استعدادهایشان هدایت نماید.

سمندریان بی توقع و دلسوز همانند پدری مهربان تمام آموخته هایش را به شاگردانش منتقل می کرد.

در ادامه محمدعلی حضرتی در راستای بررسی ادبیات افغانستان به خوانش و تحلیل غزل هاي ده 70 و نیمه 80  محمدكاظم كاظمي هراتي پرداخت و اظهار داشت: غزل های کاظمی سیری منطقی و تکاملی دارد چرا که او از شاعر دردمند و به نوعی آزردهی افغانی دهه 60  به شاعری با نگاه فلسفی به انسان در دههی 70 و اوایل 80 تبدیل می شود.

کسی که تنها روایتگر رنج مردم و مهاجران افغانستان نیست و نگاه کلیتر به انسان دارد. استفاده از اسطوره ها در لایه های پنهان شعر، اسطوره هایی که منحصر به جهان اسطوره نیستند و تا روزگار ما تداوم یافته اند و ما به ازای بیرونی دارند، وسعت اندیشه و کاربرد کارکردهای اجتماعی در غزل، وطن پرستی و تکیه بر داشته های میهنی در آثار جدیدتر او همچنان دیده می شود.

حضرتی سپس به خوانش و تفسیر چند غزل از کاظمی پرداخت.

سپس شاعران به قرائت اشعار خود پرداختند.