وبلاگ «بروبچه‌های ارزشی»

مقصر خود مردم هستند

مگر نباید برای اصلاح همه دست به دست هم بدهند؟

کد خبر: ۱۹۸۳۹۷

شنبه - ۰۷ مرداد ۱۳۹۱ / July 28, 2012

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «بروبچه‌های ارزشی» چنین نوشته است:

ساعت‌ها صرف می‌کنند تا صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و برنامه‌هایش را زیر سوال ببرند. از سوتی مجریان و وضع افتضاح بازیگران گرفته تا برنامه‌های سیاسی و مذهبی و زیر سوال بردن روحانیونی که به دور از فضای سیاسی جامعه، طرفداران غیرمذهبی زیادی دارند. خیلی راحت ایرانی و جو ایران را به استهزا می‌کشند و در این امر از خود مردم ایران کمک می‌گیرند... متاسفانه بعضی از مردم ساده لوح هم فریب زیبایی گفتارشان را می‌خورند و فقط به خاطر مخالفت با مسئولین و نظام دست به هرکاری می‌زنند، اما لحظه‌ای با خود نیندیشیده‌اند اینهایی که فریاد وطن پرستی می‌زنند چرا از مملکتشان دل بریدند و رفتند؟

مگر نباید برای اصلاح همه دست به دست هم بدهند؟ پس چرا نماندند؟ چرا بلندگویی شده‌اند برای غرب که فریاد بزنند ایران نا‌به سامان است... چرا باید خود مردم ایران از اوضاع نا‌به سامان فیلم و عکس تهیه کنند و برای شبکه‌های ماهواره‌ای بفرستند که رسانه‌ای بشود برای مسئولین کشورشان؟؟ بر فرض که این رسانه در داخل کشور موجود نیست ولی آیا رسانه‌های غربی می‌تواند مشکلات ایران را برطرف کند؟

بحث ما گرانی و ارزانی نیست.. بحث فکر عموم مردم است که با برنامه ریزی صحیح نیاز به اصلاح دارد. قبول دارم که اوضاع چندان مساعد نیست اما آیا در این امر فقط مسوولین مقصرند؟

زمان گرانی طلا خاطرتان هست؟ عموم مردم ما به سمت طلا فروشی‌ها هجوم بردند و سکه خریداری کردند و بعد ناگهان سقوط کرد. مسوول این ضرر کیست؟ اخیرا در جریان گرانی مرغ چه صف‌ها برای خرید تشکیل می‌دهند. در جریان گرانی طلا خاطرم هست مغازه دار می‌گفت بعد از طلا نوبت برنج است و همین شایعه پراکنی‌ها باعث هجوم مردم به سمت برنج شده بود.. جالب است بعد از چندی قحطی برنج همه گیر شد!

چرا مردم ما نسبت به مسائل مختلف سریع واکنش نشان می‌دهد؟ آیا مقصر مسئولین هستند؟ حادثهٔ ژاپن را فراموش نکنیم.. قیافهٔ آرام مردم را همیشه به خاطر داشته باشیم... مردمی که نه تنها دین ثابتی ندارند بلکه بیشترین امار کمونیست‌ها در ژاپن به سر می‌برند اما خیلی آرام از کنار مسائل سخت زندگی می‌گذرند.. ما شیعهٔ علی (ع) هستیم کمی صبر و گذشتش را سر لوحهٔ زندگیمان قرار دهیم. نکند آنقدر شایعه پراکنی کنیم و در انبار‌هامان جنس تلمبار کنیم که همسایه‌مان گرسنه بخوابد؟ وقتی قلبمان آرام باشد کشوری آرام خواهیم داشت، کشوری به دور از نابه سامانی و چند دستگی‌های سیاسی و مذهبی... الا بذکر الله تطمئن القلوب