يادداشت/

بومي‌گزيني؛ تنها راهكار رهايي خوابگاه هاي دانشجويي از مشكلات

به گفته برخي صاحبنظران اجتماعي تنها راهكار حل مشكلات فرهنگي و اجتماعي دانشجويان خوابگاهي چيزي نيست جز پذيرش دانشجويان درشهر و بوم خود.

کد خبر: ۱۹۸۴۰۶

شنبه - ۰۷ مرداد ۱۳۹۱ / July 28, 2012

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ روزها كه پشت به پشت هم مي‌آيند، مرداد كه از نيمه مي‌گذرد، شهريور كه به مهر مي‌رسد، تهران پر مي‌شود از دانشجويان شهرستاني كه بعد از سه ماه تعطيلي دوباره به دانشگاه و خوابگاه‌هاي دانشجويي باز مي‌گردند.

بگذريم از غم دلتنگي‌ كه هر روز و شب گريبانگيريشان است، بگذريم از دل‌هاي نازك دخترانه‌شان كه شروع ترم تا پايان ترم براي شهر كوچك و ساده‌شان تنگ مي‌شود، اما نمي توان گذشت از سكوت پر از حرف دانشجويان شهرستاني كه خوابگاه برايشان فقط محلي براي خواب است نه يك زندگي رو به تعالي.

دختران خوابگاهي كه بعد از شكست‌دادن غول كنكور به بهترين دانشگاه‌هاي دولتي راه يافتند ناگهان شگفت زده مي‌شوند از محدوديت امكانات خوابگاهي كه گريبانگير بسياري از دانشگاه‌هاي دولتي است.

مسئولان خوابگاه‌ها مجبورند براي در امان ماندن دختران خوابگاهي از مصائب اجتماعي زندگي در تهران تدابير سختي در مورد ورود و خروج آنها به خوابگاه، نحوه پوشش دختران هنگام خروج از خوابگاه، قابل ديد نبودن پنجره‌ها و محوطه‌هاي باز خوابگاه‌هاي دخترانه اعمال كنند.

اگرچه اين تدابير گاهي به برخوردهاي تند با دانشجويان خاطي يا اعمال نظارت‌هاي محدودكننده منجر مي شود اما به گفته برخي از كارشناسان اجتماعي چاره‌اي جز اين نيست مديريت بر نحوه زندگي و عملكرد حداقل 300 دانشجو در يك خوابگاه آن قدر سخت و پر مسئوليت است كه مسئولان خوابگاهي را به اعمال نظارت هاي سخت وا مي دارد.

اما دختران خوابگاهي دلگيرند از كمبود امكانات ورزشي و فرهنگي خوابگاه، دلگيرند از اتاق هايي كه تعداد زيادي دانشجو را در خود جاي مي‌دهد و آزرده‌اند از خوابگاهي كه هيچ جاي مناسب و آرامي براي مطالعه دانشجو ندارد.

كارشناسان اجتماعي معتقدند تنها با فراهم‌ آوردن امكانات ورزش، گردش و تفريح دختران دانشجو و پر بار كردن باورهاي ديني  ديني آنها مي‌توان بر بسياري از مشكلات فائق آمد.

تعداد زياد دانشجويان ساكن خوابگاه، كمبود بودجه‌هاي فرهنگي، ورزشي خوابگاه‌ها و مشكلات خاص ابر شهر تهران همه دست به دست هم مي‌دهند تا دانشجويان دختر شهرستاني هميشه كمترين بهره را از امكانات تفريحي و ورزشي داشته باشند و چه بسا فراهم بودن زمينه‌هاي تخليه اين انرژي‌هاي فعال در خارج از خوابگاه‌ امكان بروز مشكلات براي اين دانشجويان را افزايش مي‌دهد.

اما راهكار دومي كه به قول برخي صاحبنظران اجتماعي تنها راهكار حل مشكلات دانشجويان خوابگاهي است گسترش بومي‌گزيني در دانشگاه‌ها است اگر هر دانشجو در شهر و بوم خود يا در شهرهاي نزديك به محل زندگي‌اش درس بخواند قطعا بسياري از مشكلات پيش‌روي دانشجويان شهرستاني حل مي‌شود.

دانشجويان شهرستاني معمولا به دليل اختلاف سطح علمي دانشگاه‌هاي تهران و شهرستان تمايلي به ادامه تحصيل در شهر خود ندارند شايد بتوان حق را به دانشجوي درس‌خوان و فعالي داد كه دوست دارد در بهترين دانشگاه‌هاي كشور ادامه تحصيل دهد.

اما مي‌توان با دعوت از اساتيد باتجربه و دانشمند به دانشگاه‌هاي شهرستان زمينه تقويت علمي اين دانشگاه‌ها را فراهم كرد تا دانشجو در شهر خود و در دانشگاهي هم سطح دانشگاه‌هاي تهران درس بخواند.