درنگی در جایگاه سینمای مقاومت در هنر هفتم ایران و جهان - 1

آرمان‌های بزرگ زیر غبار غفلت و روزمرگی

در دهه چهارم از انقلاب اسلامی هنوز که هنوز است سینمای ایران تنها به «بازمانده» متکی است و در عرصه دفاع از حقانیت آرمان فلسطین ...

کد خبر: ۲۰۱۲۸۴

چهارشنبه - ۲۵ مرداد ۱۳۹۱ / August 15, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ مقاومت یک مفهوم سترگ و شگرف و از مقولات بنیانی و استراتژیک جبهه حق علیه باطل است. یک نیروی خارق العاده و پشتیبانی کننده که می تواند تمامی معادلات دنیای زور و اسلحه و استکبار را برهم زند و از دل تاریک زمان و زمانه رخوت و نخوت و وادادگی و محافظه کاری، روزنه های امیدبخش و تعالی دهنده تلاش و پیروزی و سربلندی را برآورد.

یکی از اصلی ترین پایگاه های مقاومت در دوران معاصر، خاصه در گستره اسلامی و منطقه مهم خاورمیانه، موضوع فلسطین است؛ فلسطین که پاره تن جهان اسلام و نقطه ثقل و مرکز توجهات جامعه جهانی هم در حوزه اسلامی و هم در محور شرارت و ددمنشی یعنی آمریکا و صهیونیسم جهانی است.

همین مسئله و نیز موقعیت حساس و قلمرو حیاتی فلسطین باعث شده است که توجه و تمرکز جبهه کفر بشدت به آن معطوف شود.

نه تنها از بعد حمایت مالی و تسلیحاتی و نیروی انسانی و جریانات رسانه ای، بلکه در حوزه هنر و از جهت تولید آثار سینمایی هم توجه جدی و اهتمام قابل توجهی به این حوزه از سوی سیاستگذاران و عمال استکبار جهانی صورت گرفته و می گیرد؛ آن هم در طی یک مدت مدید بیش از 50 ساله.

جریان سینمایي هالیوود و عوامل و کمپانی های صهیونیستی- آمریکایی حاکم بر آن سال هاست تلاش کرده اند این موضوع را در دل تولیداتشان به نوعی مصادره به مطلوب کرده و ضمن ارائه یک تصویر بشدت غیرواقعی و جهت دهی شده از اصل قضیه فلسطین که کاملاً بر مبنای خواست سلطه طلبانه صهیونیزم جهانی و نه بر مبنای حقایق تاریخی است، واقعیت قضیه فلسطین و آزادی خواهی مردم مظلوم این کشور را در هزارتوی توهمات و تخیلات خودخواهانه شان هضم و نابود سازند و در حقیقت امر، قلب واقعیت پدید آورند.

این موضوع چه در افق سینمای ایران و چه در گستره سینمای جهان از موقعیت ناخوشایند و نگران کننده ای برخوردار است.

در حالی که مخاطب جهانی سینما با تصویر مغشوش و جهت دهی شده ارائه شده از سوی جریان مسلط بر کمپانی های غربی با مسئله مقاومت و موضوع فلسطین روبرو می شود و ذهنش بر این مبنا جهت می گیرد، سینمای ایران با گذشت بیش از سه دهه از پیروزی انقلاب اسلامی که موضوع فلسطین را همواره یکی از آلام و آمال اساسی و از نقاط روشن سیاست های جهانی خود و از اصول تغییرناپذیر حضور در عرصه جهانی برشمرده و بدان اعتقاد داشته و هزینه هایش را هم پرداخت کرده، گام موثری در این زمینه برنداشته است و موضوع فلسطین و آرمان بلند و حیاتی آن برای جهان اسلام و ایران به عنوان ام القرای جهان اسلام، زیر سایه غفلت و رخوت و بی اعتنایی عوامل این سینما به فراموشی سپرده شده است.

آری؛ در دهه چهارم از انقلاب اسلامی هنوز که هنوز است سینمای ایران تنها به «بازمانده» متکی است و در عرصه دفاع از حقانیت آرمان فلسطین و مظلومیت مردم تنها و بی دفاع این سرزمین مظلوم دستش از تلاش جدی و جهانی خالی است.

گرچه فیلم های دیگری همچون «هیام» و «33روز» هم طی این سال ها تولید شده، اما مشکل اینجاست که این آثار یا عموماً فاقد کیفیت و فیلم های نازلی بوده اند - همچون فیلم هیام- یا در عین دارا بودن ارزش های نسبی در ساختار و روایت - همچون فیلم 33روز - از مولفه ها و شاخصه های سینمای جهانی به لحاظ تولید و ارائه برخوردار نبوده و نهایتاً برای مخاطب جهانی عرضه نشده و غیرقابل استفاده بوده است.

باری؛ گفتیم که مقاومت یک مفهوم سترگ و شگرف و از مقولات بنیانی و استراتژیک جبهه حق علیه باطل است، یک نیروی خارق العاده و پشتیبانی کننده که می تواند تمامی معادلات دنیای زور و اسلحه و استکبار را برهم زند و از دل تاریک زمان و زمانه رخوت و نخوت و وادادگی و محافظه کاری، روزنه های امیدبخش و تعالی دهنده تلاش و پیروزی و سربلندی را برآورد و یادآور شدیم که یکی از اصلی ترین پایگاه های مقاومت در دوران معاصر، خاصه در گستره اسلامی و منطقه مهم خاورمیانه، موضوع فلسطین است.

و سوال اینجاست که فلسطین چه جایگاه و انعکاسی در سینمای ایران و جهان طی این سال ها داشته است؟

سوال مهمی که پاسخ دقیق و روشن به آن می تواند روشن کننده ابعاد خطیر و حساسی از معنا و مفهوم هویت سینمایی «سینماگر متعهد» در جهان امروز در گستره موضوع فلسطین- به عنوان اصلی ترین مسئله جهان اسلام- داشته باشد.