به بهانه سالروز تخریب قبور ائمه بقیع؛

حرم‌های سکوتمان را هم شکستند ...

تمام دردهایمان را در پشت ضریح سکوتمان پنهان می‌کنیم و منتظر می‌مانیم تا تو بیایی؛ تا در پناهتان عقده‌هایمان سر باز کند و خدا کند که وقتی آمدی سربازت شویم.

کد خبر: ۲۰۲۶۰۴

يکشنبه - ۰۵ شهريور ۱۳۹۱ / August 26, 2012

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو» - معصومه سرخانی؛ نمی دانم، دلت که تنگ می شود، زنجیر اشک هایت را بر شبکه های ضریح کدام امام قفل می زنی؟

نمی دانم، دستان نیازت را به سوی کدام حرم بلند می کنی و خداخداخدا می کنی؟

نمی دانم، عطر وجودت را از کدام صحن وسرا بر می گیری ؟

اما... ای شیعه خدا!

بر روی زمین جایی است به نام بقیع!

در بقیع، دیگر نیازی نیست که دلت تنگ شود؛ به آنجا که روی، خود به خود دلتنگ می شوی و آتش این دلتنگی دل، تو را می سوزاند؛ چرا که ضریحی ندارد که دلت را به آن گره بزنی.

حرفی ندارد که مرهمی باشد بر دلت

حتی وهابیون ملعون، نمی گذارند های های گریه کنی تا که شاید قطره قطره با اشک خاموش شود آتشی که سالیان سال است در دلمان فروزان است.

بقیع، به غیر خاک دگر صحن و سرایی ندارد. نه آنکه صفایی نداشته باشد، نه ... صفایش را از امام صادق(ع) دارد.

تنها حسن بقیع استشمام بوی غربت است که آن را نیز از امام حسن (ع) دارد.

بقیع گنجینه علم دارد؛ چرا که امام باقر (ع) دارد.

به بقیع که رفتی به فکر بندگیت نباش بقیع عابدی چون زین العابدین دیده است ... که بندگی را شرمسار کرده است!

قبرستان بقیع ...! آن قبر گمشده مادر را کی پس می دهی ...

سال هاست که قبر گمنام مادرمان را در آغوش گرفته ای، همان مادر مظلومه ... که قبر غریبانه اش صبر را از دلمان ربوده

یا فاطمه الزهرا (س) ... دریاب داغ دل های شیعیان را

مهدی جان (عج)...

دست ما که به جایی نمی رسد، اما هرگاه که به مزار مادرت زهرا (س) رفتی جای ما هم گریه کن. درد دل هایت را بهانه کن؛ زیرا که بقیع تا قیامت بقیع است و مظلوم؛ زیرا مظلومه ای در خودآرمیده دارد.

آقاجان... مگر می شود که یادمان برود با مولایمان علی (ع) چه کردند.

مگر می شود که داغ سیلی مادر از یادمان برود.

سال هاست که تمام حرف هایمان را شکسته اند و امروز زورشان به حرم هایتان رسیده است.

یا صاحب الزمان (عج) تمام دردهایمان را در پشت ضریح سکوتمان پنهان می کنیم و منتظر می مانیم تو بیایی، تا در پناهتان عقده هایمان سر باز کند و خدا کند که وقتی آمدی سربازت بشویم.

آقا می دانی این روزها حرم های سکوتمان را شکسته اند...

صبرها لبریز گشتند، پس کی می آیی یابن الحسن

بیایید دستانمان را به سوی آسمان بلند کنیم و دعا کنیم که خدایا کاری کن که باقیمانده عمرمان را در بقیع بگذرانیم تا بقیع را از غربتش رهایی بخشیم.