از مراسم بدرقه ساده تا بي توجهي مسئولين

ورزشكاران جانباز و معلول زير سايه ورزشكاران المپيكي

ورزشكاران معلول كشورمان در حالي عازم لندن شدند كه رسانه‌ها و مسئولان بي‌تفاوت نسبت به اين مسئله باز هم مانند گذشته درگير شهرآورد پايتخت و عدم مصاحبه فوتباليست‌هاي ميلياردي بودند.

کد خبر: ۲۰۲۸۳۹

دوشنبه - ۰۶ شهريور ۱۳۹۱ / August 27, 2012

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ در حالي كه هنوز حال و هواي مدال هاي المپيك و موفقيت كاروان ايران در لندن در كشور وجود دارد و مراسم هاي تجليل از قهرمانان در گوشه و كنار كشور برگزار مي شود، ورزشكاران جانباز و معلول كشورمان عازم لندن شدند تا حضوري پر قدرت در مسابقات پارالمپيك داشته باشند و افتخاري ديگر را براي ورزش كشور رقم بزنند.

ورزشكاران معلول كشورمان در حالي عازم لندن شدند كه مسئولين و رسانه ها بي تفاوت نسبت به اين مسئله باز هم مانند گذشته درگير شهرآورد پايتخت و مصاحبه نكردن فوتباليست هاي ميلياردي بودند.

اگر فلش بكي به چند روز پيش از آغاز مسابقات المپيك داشته باشيم و رسانه ها را مرور كنيم، مي بينم كه در آن زمان چه شور هيجاني در كشور حاكم بود و كمتر خبرگزاري و يا روزنامه اي بود كه تيتر اصلي خود را به المپيك اختصاص ندهد؛ حتي روز شمار سايت خبري وزارت ورزش و جوانان نيز از مدت ها قبل شمارش معكوس براي شروع اين آوردگاه بزرگ را آغاز كرده بود، اما امروز كه كمتر از 2 روز به آغاز اين رقابت بزرگ باقي مانده است شرايط كاملا متفاوت است و وزارت ورزش و جوانان بر روي سايت خود روز شمار آغاز هفته تربيت بدني را قرار داده است! شايد اين موضوع نسبت به حضور ورزشكاران جانباز و معلول كشورمان از اهميت بيشتري برخوردار است.

بي توجهي مسئولان ورزش كشور نسبت به ورزشكاران جانباز و معلول را مي توان در مراسم بدرقه اي كه براي اين ورزشكاران برگزار شد، به خوبي مشاهده كرد.

برگزاري يك مراسم ساده در يك سالن ورزشي كه وسط آن پارچه اي كشيده اند تا تعداد اندك جمعيت حاضر در مراسم را به هم نزديك تر كنند و حضور كمرنگ مسئولين در اين مراسم ساده اما صميمي، نمونه اي از اين كوتاهي ها و كم توجهي هاست.

حضور كمرنگ رسانه ها در مراسم بدرقه پارالمپيكي ها نشان مي داد كه اصحاب رسانه نيز توجهي به اين ورزشكاران ندارند و ترجيح مي دهند نازهاي فوتباليست هاي ميلياردي را براي مصاحبه كردن بكشند و يا با لشگري از خبرنگار هم در مراسم بدرقه و هم تجليل از المپيكي ها حاضر شوند تا هيچ خبري را از دست ندهند، اما در مورد ورزش جانبازان به همان چند سطر خبر كوتاه و مختصر راضي هستند.

اگر مراسم بدرقه كاروان المپيك ايران كه در فضاي باز مجموعه انقلاب برگزار شد و آتش بازي، تداركات و حضور جمعيت موجود بر سر ميزهاي پر از ميوه و شيريني را با مراسم بدرقه ورزشكاران جانباز و معلول مقايسه كنيم به راحتي در مي يابيم كه مسئولين ورزش كشور تنها موفقيت در المپيك را لازمه كارنامه درخشان كاري خود مي دانستند.

مسئولين كشور براي حضور در مراسم هاي تجليل و بدرقه المپيكي ها از يكديگر سبقت مي گيرند، اما در مراسم بدرقه پارالمپيكي ها مسعود زريبافان، رئيس بنياد شهيد و امور ايثارگران كه در رديف اول مسئولين حاضر در مراسم خداحافظي با المپيكي ها بود، غايب بود، شايد اولويت اصلي معاون رئيس جمهور رسيدگي به امور ورزشكاران سالم است نه معلول و جانباز.

همچنين محمد علي آبادي، رئيس كميته ملي المپيك و اعضاي اين كميته كه از متوليان اصلي اعزام ورزشكاران به المپيك هستند، زحمت حضوري چند دقيقه اي را به خود ندادند تا ثابت شود كه آنها هم اولويت هاي ديگري براي خود تعريف كرده اند.

همه اعتقاد دارند كه ساير ورزش ها در سايه فوتبال قرار گرفته است، حال اينكه ورزشكاران جانباز و معلول كشورمان كه با حداقل ها تمرين مي كنند در سايه المپيكي ها قرار گرفته اند و اولويت آخر مسئولين محسوب مي شوند.

در اين بي توجهي ها نخست ما رسانه ها مقصريم؛ چرا كه كوچكترين كوتاهي مسئولين كشور در مورد ورزشكاران و دير شدن بودجه استقلال و پرسپوليس را در بوق و كرنا مي كنيم و دوست داريم فوتباليست هايي را بزرگ كنيم كه امروز به جايگاهي رسيده اند كه ما را تحريم مي كنند، ولي حاضر نيستيم در جمع ورزشكاران جانباز و معلولي حاضر شويم كه با حداقل امكانات و توانايي جسمي، خود را براي حضوري موفق در پارالمپيك و اهتزاز پرچم ايران آماده كرده اند.

در درجه بعد بايد از مسئولين ورزش انتقاد كرد كه تنها به دنبال درخشان كردن كارنامه خود با موفقيت هاي ورزشكاران المپيكي هستند و فراموش كرده اند كه وظيفه آنها تلاش براي موفقيت تمام بخش هاي ورزش كشور است.

نبايد از ياد برد كه با گذشت 24 سال از پايان جنگ تحميلي هنوز در بين كاروان پارالمپيك ايران ورزشكاران جانباز نيز حضور دارند و بايد هميشه به ياد داشته باشيم كه اگر امروز در آسايش هستيم و با خيالي آسوده قهرمانان خود را به مسابقات مختلف اعزام مي كنيم و مدال هاي رنگارنگ را بر سينه ورزشكاران خود مي بينيم، حاصل رشادت هاي همين افراد است و بايد آنها را كه هم در ميدان جنگ افتخار آفريني كردند هم در ميدان ورزش، ارج نهيم.

در پايان بايد گفت كه روح ورزشكاران جانباز و معلول به قدري بزرگ است كه توجهي به تفاوت و بي عدالتي ها ندارند و تنها به سربلندي و اقتدار ميهن اسلامي خويش فكر مي كنند، اما اميدواريم مسئولين كشور در ادامه راه با ورزشكاران جانباز چنان رفتار كنند كه در شان جايگاه اين عزيزان باشد.