رضا برجی در گفت‌وگو با «خبرگزاري دانشجو»:

ماجراي رزمنده اي كه پايش قطع شده بود و مي‌خنديد ...

دارند، ما بسیجی ها و رزمنده ها هم، شب عيد داريم يكي هفته دفاع مقدس و يكي هم هفته بسيج هستش و فقط ...

کد خبر: ۲۰۵۸۳۳

يکشنبه - ۲۶ شهريور ۱۳۹۱ / September 16, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ يادآوري خاطرات دفاع مقدس در آستانه هفته دفاع مقدس شايد تنها كاري است كه از ما برمي‌آيد.

اين بار به سراغ رضا برجي، عكاس و مستندساز و جانباز دوران جنگ رفتيم تا با ما از خاطراتش بگويد:

كفاش‌ها و کیف فروش ها يك شب عيد دارند، مثلا شب عيد نوروز بازگشايي مدارس براي آنها شب عيد است و درآمد خوبي هم دارند، ما بسیجی ها و رزمنده ها هم، شب عيد داريم يكي هفته دفاع مقدس و يكي هم هفته بسيج هست و فقط  از ما در آن زمان یاد می کنند.

در عمليات والفجر مقدماتي بودم که ديدم رزمنده‌اي روي زمین نشسته و عرق كرده، من هم رفتم كنارش نشستم و با قسمتي از تفنگ، شروع کردم به خوردن آلبالو و گيلاس، بهش گفتم: تعريف كن چي شده؟ بعد یک داستاني را شروع كرد به تعریف کردن و من آلبالوها را تمام كردم و گفتم چرا اينجا نشستي؟

رزمنده پاشو بلند كرد و ديدم كه از زير زانو، پايش قطع شده!

از جا پريدم و گفتم: چرا تو هيچی نمي گي، رزمنده  گفت: چون داشتي صحبت مي‌كردي نمي‌خواستم حرف شما را قطع كنم، بعد برايش يك ماشين گرفتيم و با كمك بقيه توي ماشین گذاشتيم

همين كه داخل ماشين رفت من را صدا كرد و گفت: فكر نكن من را فريب دادي و كمپوت رو خوردي! ديدم لبهات خشكيده شده گفت بذار اين بنده خدا بخوره، فكر نكن سر من كلاه گذاشتي.

در دوران دفاع مقدس همه آن چیزی كه وجود داشت خوبي‌هايي بود كه بچه ها به يكديگر مي‌كردند، ولي توي شهر اين خبرها نبود بلكه پول در آوردن و دنبال ماديات رفتن بود اما در جبهه براي شهادت و خوبي از همديگر سبقت گرفته بودند.

كشورهاي چين، ژاپن و دیگر کشورها از تصاوير، عكس و اسناد باقي مانده از دوران جنگ جهاني دارند استفاده مي‌كنند اما نسل‌هاي اول جنگ ما زنده هستند و آن زمان رزمنده بودند ولي الان در شغل ديگري دارند كار مي‌كنند ولی هستند.

بعضيها  مثل من 75 ماه سابقه جبهه داشتند و مي‌تونم بگم كه بچه رزمنده هستند و امثال من زياد هستند.

مثلا من رضا برجي دكتر هر 1 ماه يك بار مي‌اومد و منو معاينه مي‌كرد و مي‌رفت، ولي الان 5 ماهه كه ویزیت نشدم  چون كه مي‌گن بودجه نداريم يعني مي‌خواهم بگم مگه ما چندتا جانباز داريم؟ مگه چند تا از آنها نياز به دكتر دارند؟ همه شون نياز به دكتر دارند؟ نه چندتاشون فقط نياز به دكتر دارند.

چرا جلوي اين كار را گرفتند؟ آيا واقعا مشكلات اقتصادي آن‌قدر زیاد است كه جانبازان بايد چوبش را بخورند!

آيا واقعع بنياد شهيد بودجه نداره تا به اين تعداد كم جانبازان رسيدگي كند؟