گزارش «شبكه خبر دانشجو» پيرامون نظرات دانشجويان در مورد تشييع پيكر شهدا در دانشگاه ها

هوا، هواي عاشقانه است...

ماجراي تدفين شهدا در دانشگاه ها با همه بايد و نبايدها و حرف و حديث هاي مختلف در نهايت به سرانجام رسيد و امروزه شاهد دفن شهدا در دانشگاه هاي مختلف كشور هستيم.

کد خبر: ۲۰۶۵۵

شنبه - ۰۳ اسفند ۱۳۸۷ / February 21, 2009

دانشگاه جندي شاپور اهواز اولين دانشگاه دولتي در كشور بود كه ميزبان پيكرهاي چند تن از شهدا گمنام در محل دانشگاه خود شد و بدين ترتيب تا به امروز دانشگاه هاي مختلفي اعم از دولتي و غيردولتي و پيام نور حضور شهدا را در دانشگاه هاي خود احساس كرده اند.

تدفين شهدا در دانشگاه ها در حالي ادامه دارد كه در خصوص تجربه موفق و يا ناموفق اين اقدام همچنان در فضاي رسانه اي كشور نظرات مختلفي ارائه مي شود و به طور قطع با ادامه اين روند در چند روز آينده هم ديدگاه هاي مختلفي در اين خصوص بيان خواهد شد، اين موضوع و رويكرد رسانه هاي مختلف به آن بهانه اي براي تهيه گزارش در اين مورد شد.

برداشت اول دانشگاه تهران

در ضلع جنوبي مسجد دانشگاه تهران جايي است كه همه دانشجويان به اجبار از كنار آن مي گذرند و هر كدام مزار شهدايي كه در اين مكان دفن شده اند را مشاهده مي كنند.

اينجا دانشگاه تهران است كه در دل خود صدها نفر از دانشجويان و نخبگان اين مرز و بوم را در خود جاي داده است و هر روز بر تعداد آنها افزوده مي شود.

وقتي به قطعه شهدا در كنار مسجد دانشگاه تهران نگاه مي كنم ناخودآگاه به ياد جمله نوشته شده بر روي سردر ورودي بهشت زهرا مي افتم؛ «شهيدان برگ زنده تاريخ اند».

اما كمي آن طرف تر گويي بوي بهشت مي آيد پرچم هاي مقدس جمهوري اسلامي به ياد پرچم داران هشت سال دفاع مقدس در اهتزازند و با نماياندن خود به همگان مي گويند اينجا آرامگاهي براي غيرتمندان عرصه جنگ است آري اينجا بهشت زهراي كوچكي از هزاران قطعه شهدا در كشور  است.

نزديك اذان است و سيل دانشجويان براي اقامه نماز روانه مسجد دانشگاه شده است. بر مزار شهدا افرادي را مي بينيم كه زيارت عاشورا در دست دارند و بر سالار شهيدان امام حسين (ع) درود مي فرستند و از شهدا مي خواهند تا شفاعت كننده ديار باقي شان باشند در اين بين دختري حال و هواي ديگر دارد، گويي بر سر مزار عزيزترين شخص خود نشسته و در حال قرار دادن گلدان هاي گل بر روي مزار شهدا است.

به سراغش مي روم و از او در مورد تاثير تدفين شهدا در دانشگاه ها مي پرسم، مي گويد: دفن شهدا در اين مكان شرايط را براي حضور هر چه بيشتر نسل جوان بر سر مزار شهدا مهيا كرده است.

همه مديون آنها هستيم

سنگ فرش هاي زيبا و سنگ هاي مزار يك دست سفيد و خطوط قرمز و مشكي كه نام شهيد را رقم زده حال و هواي آنجا را متحول كرده است و آن طرف نرگس هاي زرد و سفيدي كه دختر دانشجو بر سر مزار آنها قرار داده فضا را دو چندان معطر كرده است.

در كنار مزار شهدا دانشجويي را مي بينيم كه در حال اقامه نماز است و با حالتي كه وصفش از قلم خارج است در كنار يادگاران جنگ با خداي خود، سخن مي گويد وقتي از او دليل حضورش را در اين مكان سوال مي كنم، مي گويد: همه ما به نوعي مديون آنها هستيم؛ چرا كه اين افراد با رفتن خود درس بزرگ ايثار و شهادت را به من و دوستان من آموخته اند و زماني كه بر روي سنگ قبر اين افراد دست مي كشم آرامش دروني در من به وجود مي آيد.

او كه خود را علي، دانشجوي سال سوم رشته ادبيات معرفي مي كند در ادامه مي گويد: شرايط بسيار زيباي اين قطعه حال و هوايي ديگري به نام شهيد داده است وقتي بر سر مزار اين عزيزان مي نشينم احساس آرامش دروني تمام وجودم را فرا مي گيرد.

از او در مورد اقدام مسئولان براي دفن شهدا در دانشگاه ها مي پرسم، در جواب مي گويد: فضاي مناسب اين قطعات باعث مي شود افرادي كه درك مناسبي از حقيقت شهدا نمي توانند داشته باشند با نگاه به محيط، به سوي اين قطعه كشيده شوند و فرصت زيبايي اين مكان آنها را جذب خود كرده و جاذبه شهدا آنها را به سوي خود مي خواند.

صداي اذان از بلندگوي مسجد دانشگاه تهران بلند مي شود كم كم جمعيت به سمت مسجد سرازير مي شود، عده اي در كنار مزار شهدا جمع مي شوند گويي آنها گمشده اي را در آغوش گرفته اند.

حيرت زده شدم

به دنبال سوژه ديگري براي گرفتن مصاحبه مي گشتم كه مردي ميانسال با سبيل هاي پرپشت توجه من را به سمت خود جلب مي كند، لباس سرتاسر كارگري بر تن دارد و براي خواندن نماز به سمت مسجد مي آمد كه ناخودآگاه با مشاهده تجمع دانشجويان در كنار مزار شهدا به سمت آنها مي رود و به دنبال او مي روم براي خواندن فاتحه در كنار مزار آنها مي نشيند.

از او در مورد علت حضورش در دانشگاه مي پرسم در جواب مي گويد، در يك شركت پيمانكاري مشغول به فعاليت است و براي انجام امور فني و تاسيساتي به دانشگاه تهران آمده است.

نظر او را در مورد تدفين شهدا در دانشگاه ها جويا مي شوم، مي گويد: اصلاً فكر نمي كرده كه در دانشگاه تهران هم شهدا به خاك سپرده شوند و وقتي با اين صحنه مواجه شده كاملاً حيرت زده و متعجب شده است.

او اين اقدام را گامي موثر در ترويج فرهنگ ايثار و شهادت مي داند و مي گويد: اين اولين قدم براي اين كار است و بايد با اقدامات بعدي در جهت گسترش و توسعه فرهنگ ايثار و شهادت گام هاي موثرتري برداشته شود.

پيوند دو نسل

وقت نماز است، صف هاي منظم نماز جماعت در مسجد و اطراف آن تشكيل شده است و خيابان هاي اصلي دانشگاه خلوت مي شود. همه مشغول عبادت و راز و نياز با معبود خود مي شوند.

هر چقدر با خود كلنجار مي روم كه چگونه آن تصاوير زيبا و آن صحنه هاي بي بديل از نماز جماعت دانشجويان در كنار شهدا را وصف كنم، نمي توانم. شايد قلم هم در وصفش ناتوان است اما جمله اي به ذهنم رسيد و آن هم اين است، حضور دانشجويان در كنار شهدا همانند پيوند دو نسل از اين انقلاب است، آري پيوند دو نسل در دانشگاه و پيوند عشق گذشته و آينده در هوايي عاشقانه، بله هوا هواي عاشقانه است./انتهاي پيام/

گزارش: علي البرزي