جوانان و امام زمان(عج) - ٢

بخوان دعای فرج را که صبح نزدیک است

جوانان و نوجوانان بدانند که تا شیعیان، امام زمان(عج) را نخواهند و برای او دعا نکنند، خداوند حجاب غیبت را از بین ما و ایشان برنخواهد داشت، لذا باید با دعا و التماس از حضرت حق درخواست تعجیل در ظهور آن بزرگوار را داشت.

کد خبر: ۲۰۸۴۱۱

دوشنبه - ۱۰ مهر ۱۳۹۱ / October 01, 2012

گروه دین و اندیشه «خبرگزاري دانشجو»؛ جوانان و نوجوانان بدانند که تا شیعیان، امام زمان(عج) را نخواهند و برای او دعا نکنند، خداوند حجاب غیبت را از بین ما و ایشان برنخواهد داشت، لذا باید با دعا و التماس از حضرت حق درخواست تعجیل در ظهور آن بزرگوار را داشت.

دعا برای امام زمان(عج) نه‌تنها منافاتی با حکمت‌های غیبت ندارد، بلکه خود می‌تواند از زمره همین حکمت‌ها به شمار آید. دعا برای فرج امام زمان(عج) به‌عنوان یک وظیفه و تکلیف در عصر غیبت، در روایات بسیاری مورد تأکید قرار گرفته است. پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌‌وآله‌و‌سلم) و برخی از امامان بزرگوار(علیهم‌السلام) به چنین دعا کردنی امر فرموده‌اند و حضرت ولی‌عصر ارواحنا‌فداه نیز نه‌تنها شیعیان خود را به دعا کردن برای تعجیل فرج فرمان داده‌اند، بلکه کثرت دعا را از آنان خواسته‌اند.

فرمان حضرت چیست؟

به‌راستی وقتی امام زمان(عج) می‌فرمایند: «برای نزدیک شدن فرج بسیار دعا کنید» آیا می‌توان آن را بی‌خاصیت خواند؟این فرمان نشان می‌دهد که خواسته‌های شیعه چشم‌انتظار فرج، در سایه «دعا برای فرج» قابل دسترسی است، آنچه را که او در پی ظهور امام زمان(علیه‌السلام) می‌تواند بیاید، توسط دعاهای خویش نیز می‌تواند به‌دست آورد.

به عبارت دیگر امنیت ایمان، رشد اندیشه، آرامش روحی، کمالات معنوی و بهره‌های بی‌پایان دوران پس از ظهور را به عنایت الهی را می‌توان در همین دوره غیبت با اتکا به «دعا برای ظهور» کسب نماید و این امر با توجه به قدرت و مشیت خداوند قابل انکار نیست؛ زیرا او خود فرمود: «بگو اگر دعای شما نباشد، پروردگار من به شما عنایتی نمی‌فرماید» (سوره فرقان/77)

با توجه به دلالت همین آیه شریفه است که می‌توان گفت: عنایت، رحمت و فضل خداوند که نامخدود و بی‌انتها نیز می‌تواند باشد، به مدد دعا و خواستن از او دست یافتنی است؛ اگر چه دوران غیبت باشد.

دعا برای حضرت به‌نفع خودمان است

در برخی روایات، دعا برای فرج وسیله‌ای برای نجات از هلاکت به‌شمار آمده ‌است، چنان‌چه حضرت امام حسن عسگری(ع) می‌فرمایند: «به‌خدا فرزندم مهدی را غیبتی است که در آن زمان هیچ کس از هلاکت نجات نمی‌یابد مگر کسی که خدای عزوجل او را بر اعتقاد نسبت به امامتش ثابت‌قدم بدارد و او را نسبت به دعا برای تعجیل در فرجش توفیق عنایت فرماید.

بی‌تردید شرایط سخت دوران غیبت به‌گونه‌ای است که جز با اعتقاد محکم نسبت به امامت مهدی‌فاطمه(عج) نمی‌توان بر اطاعت و تبعیت او باقی ماند و جز با دعا برای نزدیکی فرج نمی‌توان روح امید را در دل زنده نگه داشت و در برابر دشواری‌های غیبت مقاومت نمود.

با استناد به فرموده خود حضرت که «لا ناسین لذکرکم» ایشان هیچگاه از یاد شیعیان و دعا برای آن‌ها غافل نیستند.

دعا؛ دلیل پویایی و تلاش منتظران

از دیدگاه قرآن و روایات، دعا پشتوانه‌ای برای زندگی و عاملی برای حرکت و پویایی در مسیر خواسته‌های الهی و وسیله‌ای برای هم‌جهت ساختن نیازها و خواسته‌های بشری با اراده و مشیت خداوند است.

با چنین نگرشی، دعا برای فرج خود نوعی تلاش در راستای موانع ظهور به‌شمار می‌آید و دعا‌کننده منتظر با شناختی که از حکمت‌های غیبت دارد، به‌نوعی خودش را در مسیر از بین بردن عوامل طولانی شدن آن، به تکاپو وا‌می‌دارد.

دعاکننده برای فرج چون می‌داند که یکی از عوامل غیبت آماده نبودن شرایط برای حکومت جهانی آن بزرگوار است، می‌کوشد تا در حد خویش در ایجاد چنین زمینه‌ای موثر باشد و زمانی که تحقق آن را از عهده خویش و امثال خویش خارخ می‌بیند، به رحمت واسعه خداوند امیدوار می‌ماند.

دعا کننده برای فرج تا آن‌جا که می‌تواندبا شناساندن امام زمان(عج) و ایجاد محبوبیت نسبت به او و برانگیزاندن شوق نسبت به قیام و جلوه‌های ظهور آن حضرت در بین مردم می‌کوشد تا به میزان توانایی خود از عامل «ترس از امام زمان» در پروسه غیبت را کم تاثیر کند.

آثار دعا برای فرج

کثرت دعا برای امام زمان(عج) حداقل این آثار را دارد:

1) زدودن غفلت و بی‌توجهی نسبت به ظهور
2) دور ماندن از عواقب این بی‌توجهی و غفلت
3) انس با ظهور و فرج اما عصر
4) بهره‌بردن ازبرکات یاد آن حضرت
5) آمادگی روحی برای درک ظهور

یادمان باشد گناه و بی‌توجهی به حضرت ما را از انوار وجودش بی‌بهره‌ می‌سازد و هر لحظه ما را از ایشان دور می‌کند که قطعا این دوری تبعات سخت و جبران‌ناپذیری به دنبال خواهد داشت.

با هر گناه فاصله می گیرم از شما/ کم کم، وجب وجب، دو سه فرسنگ می‌شود

منابع:

- فرهنگ الفبایی مهدویت (مجتبی تونه‌ای)
- کمال‌الدین، ج 2