آیت الله مصباح یزدی:

اکتفا به نازل‌ترین درجات ایمان پشیمانی می‌آورد

رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(ره) با تاکید بر اینکه نتیجه اکتفای به نازل‌ترین درجات ایمان، پشیمانی و عذاب حسرت است، اذعان داشت: در آخرت هنگامی که انسان مشاهده می‌کند که اطرافیانی که به لحاظ امکانات با او مساوی بوده‌اند ولی...

کد خبر: ۲۰۹۰۰۹

پنجشنبه - ۱۳ مهر ۱۳۹۱ / October 04, 2012

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از قم، آیت الله مصباح یزدی در مراسم درس اخلاق که شب گذشته در بیت مقام معظم رهبری در قم برگزار شد، با اشاره به اینکه اگر انسان ها ارزش معرفت خدا را بدانند همان لذتی که اولیاء الهی در بهشت می برند را در همین دنیا خواهند چشید، بیان داشت: کسی که معرفت به خدا داشته باشد، از تنهایی نگران و وحشت زده نمی شود، از هیچ درد و بیماری رنج نمی برد، همیشه در نور است و هیچ گاه در تاریکی نخواهد بود.

اکتفا به نازل ترین درجات ایمان ندامت و پشیمانی می آورد

وی با تاکید بر اینکه نتیجه اکتفای به نازل ترین درجات ایمان، پشیمانی و عذاب حسرت می باشد، اذعان داشت: در آخرت نیز هنگامی که انسان مشاهده می کند که اطرافیانش به لحاظ امکانات با او مساوی بوده اند ولی به چه درجاتی رسیده است، از این که از عمرش به خوبی استفاده نکرده است، حسرت می خورد و این نوعی عذاب است.

رئیس موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(ره) با اشاره به اینکه انسان به لحاظ فطری بی نهایت طلب است، گفت: اگر باور داشته باشیم ایمان تنها راه سعادت است، نباید به هیچ مرتبه ای از ایمان اکتفا کنیم.

علامه مصباح یزدی یکی از نام های قیامت را یوم الحسرت دانست و تصریح کرد: طبق روایات ایمان مراتب مختلفی دارد و تقسیمات موجود کلی است و اگر بخواهیم بررسی دقیق تری داشته باشیم خواهیم دید که فاصله هر مرتبه با رتبه دیگر بسیار بیشتر از آن چیزی است که به ذهن ما می رسد.

کسب شناخت و علم در دل اثر کافی را نمی گذارد

این استاد اخلاق حوزه علمیه با اشاره به اینکه کسب شناخت و علم برای رسیدن به درجات بالای ایمان کافی نیست، خاطرنشان کرد: قدرت بیان در مباحث کلامی و مجهز بودن به استدلال و دلیل تنها برای رفع شبهات پاسخ گو است و آن طور که باید در دل ما اثر نمی گذارد و نورانیت لازم را ایجاد نمی کند.

وی در ادامه افزود: طبق روایات چه بسا کسانی که سالیان دراز این مباحث را موشکافی می کنند، ولی در ایمان و عمل چندان پیشرفتی نمی کنند.

درس خواندن و مباحثات علمی برای رشد ایمان کافی نیست

آیت الله مصباح یزدی با تاکید بر اینکه درس خواندن و مباحثات علمی برای رشد ایمان کافی نمی باشد، اظهار داشت: ما در این مسیر نیاز به چیزهای دیگری نیز داریم؛ قدم اول این است که باور کنیم معرفت والا وجود دارد و تأثیر زیادی بر روح ما می گذارد، بلکه حتی قدرت عمل در ما ایجاد می کند، اعمالی که فرارتر از کارهای طبیعی و محسوس است.

شناخت و علم و معرفت از راه ذهن حاصل می شود

رئیس موسسه آموزشی- پژوهشی امام خمینی(ره) با بیان اینکه در کسب شناخت و علم معرفت تنها از راه ذهن حاصل می شود، ابراز داشت: هر چند که تا مراحلی همین شناخت می تواند به ما کمک کند ولی برای رسیدن به ایمان حقیقی نیاز به عنایت ویژه خدا داریم؛ این همان علمی است که در روایات به نور تعبیر شده و می فرماید خدا به هرکس بخواهد این علم را می بخشد.

وی با بیان اینکه ارزش های معمول و رایج بین انسان ها برای اهل بیت(ع) و اولیای الهی چندان ارزشی ندارد، گفت: پول، مقام، عنوان، شهرت، مسائل دنیایی از جمله چیزهایی است که بیشتر انسان ها به دنبال آن هستند، در صورتی که باید ملاک ارزش گذاری ما بر اساس نظر خدا و اولیائش باشد.

دنیا ارزش مال اندوزی ندارد

این استاد درس اخلاق حوزه علمیه با تاکید بر اینکه این دنیا ارزش مال اندوزی ندارد، اظهار داشت: بعضی از انسان ها عمر خود را برای افزایش ثروت به کار می برند تا بدانجا که گاهی حاضر می شوند بخاطر یک ملک جان بدهند و بر روی یکدیگر اسلحه بکشند.

علامه مصباح یزدی با اشاره به اینکه کسانی که بویی از لذت ها و ارزش های والای انسانی برده اند به تلاش بیهوده دنیا پرستان نیش خند می زنند، ابراز داشت: این موضوع همانند خنده ما بر بازی های کودکان است و نمونه دیگر آن این است که برخی برای این که نامشان زودتر از سایرین آورده شود و عکسشان بالاتر از دیگران نصب شود، تلاش می کنند؛ در حالی که این اعمال در نظر اهل معرفت بسیار مضحک است.

وی در ادامه افزود: به برکت هدایت انبیا می توانیم به معرفتی دست پیدا کنیم که به پوچی چنین لذت های پی ببریم.

ارزش لذایذ دنیا از نظر امام صادق(ع)

رئیس موسسه آموزشی- پژوهشی امام خمینی(ره) با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) به تبیین بی ارزش بودن لذایذ و نعمات دنیایی پرداخت و گفت: حضرت می فرماید اگر مردم می دانستند که معرفت خدا چه ارزشی دارد، هیچ گاه به نعمت ها، ثروت ها و لذت هایی که دشمنان ما از آن بهره مند هستند، اعتنایی نمی کردند و همه عالم در نظرشان آنقدر بی ارزش و پست می شد، مثل چیزهای کثیفی که در معابر زیر پا می مانند، دوست داشتند آن ها را له کنند.