نگاهی به فیلم‌های در حال اکران؛

«یکی می‌خواد باهات حرف بزنه»؛ کورسوی امید در تاریکی رابطه‌

«یکی می خواد باهات حرف بزنه» فیلمی نسبتا خوش‌ساخت است که در نحوه روایت، میزانسن و لحن و بیان و زبانش، تا حدودی قابل قبول می‌نماید و ...

کد خبر: ۲۱۴۵۹۸

پنجشنبه - ۱۸ آبان ۱۳۹۱ / November 08, 2012

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ داستان فیلم «یکی می خواد باهات حرف بزنه» حکایت لیلاست که تنها یک هفته فرصت دارد تا برای امری حیاتی از شوهر سابق خود رضایت بگیرد.

این فیلم پس از «قرنطینه»، دومین ساخته سینمایی منوچهر هادی است. وی تعدادی تله فیلم نیز ساخته است.

فیلمی نسبتا خوش ساخت که در نحوه روایت، میزانسن و لحن و بیان و زبانش، تا حدودی قابل قبول می نماید و مخاطب را بی فراز و فرودی چندان گسست آور و پراکنده و زمخت، به دامن رویایی باورپذیر در کلیت فیلم فرامی خواند.

همین باورپذیری در یکی دو جا از موقعیت های شخصیت پردازانه دچار اخلال و لکنت می شود، اما آنچه در باب کلیت فیلم قابل اشاره است همان برآیندهایی است که گفتیم.

قصه «یکی می خواد باهات حرف بزنه» با محوریت شخصیتی بنام لیلا شکل گرفته و تمام روایت فیلم برای نفوذ به زندگی، گذشته و چرایی وضعیت کنونی لیلا طرح می شود.

این طرح مسئله، در واقع هم زاییده درام و هم پیرنگ داستانی و هم مدل پازل شخصیتی فیلم است که در کشاکش درام شکل می گیرد و قوام می یابد و در واقع می توان گفت این فضا و موقعیت اصلی نتیجه چینش شخصیت ها و نوع چیدمان کنش و واکنش های آنها نسبت به «کاراکترها»ی دیگر، «گذشته و حال داستان» و نوع «شخصیت» خود آنهاست.

شخصیت پردازی انجام گرفته در بستر داستان، گویا و جویای این نکته است که بین لیلا و دخترش یاسمین تضاد بسیار زیادی وجود دارد که این مطلب را می توان از مجموعه علل و عوامل و نیز نهاده ها و نشانه های فیلم پی برد و مثلا از پوشش لیلا و دخترش نیز فهمید  (شال آبی لیلا و کلاه قرمز یاسمین).

یکی از نتایج اصلی و دخیل در روند درام و بار شخصیت پردازانه و موقعیت ساز فیلم، این تضاد بین دختر و مادر است که سبب می شود که لایه های پنهان زندگی لیلا که بر خلاف میل باطنی وی شکل گرفته، در امتداد داستان و جریان روایت فیلم کم کم روشن شود و رنگ بگیرد.

چیدمان وقایع، آدم ها و موقعیت های فیلم از آغاز تا انجام، بر چهار حوزه متمرکز و در چهار موضع متوقف است: آغاز فیلم تا زمان مرگ مغزی یاسمین و در خواست دکتر بیمارستان برای پیوند اعضا، جستجوی لیلا برای یافتن مصطفی تا پیامک مژگان، ورود به کرمان و ماجراهای لیلا و مصطفی -همسر قبلی لیلا- و بازگشت به تهران و رسیدن به نهایت داستان.

بخش اول، معرفی شخصیت لیلاست و در کنار آن زمینه سازی و ایجاد کنجکاوی برای ورود به گذشته لیلا که این کار با تضاد شخصیت دختر و مادر شروع می شود.

پافشاری های یاسمین برای ازدواج با علیرضا و نیز اصرار وی بر پی بردن به چرایی طلاق لیلا همگی زمینه ساز نفوذ به زندگی قبلی وی است و در این میان، به نگاه بدبینانه او نسبت به مردان که ریشه در گذشته او دارد، اشاره می شود (صحنه های ارتباط یاسمین و علیرضا در مطب و رابطه خود او با علیرضا).

او بسان نگهبانی تمام تلاش خود را می کند که کسی به دخترش نزدیک نشده و با زیر نظر گرفتن همه رفتارهای یاسمین، تمام سعی خود را می کند تا دخترش به عاقبت او دچار نشود.

لیلا همانند مفتشی با دختر خود رفتار کرده که این اخلاق او در کارش نیز تاثیر گذاشته است (سکانس مدرسه دخترانه). ماجرای بین لیلا، یاسمین و علیرضا تا لحظه شوک فیلم که همان مرگ مغزی یاسمین است، ادامه دارد.

در ادامه و برای حفظ کنجکاوی مخاطب، سعی شده است با نشان دادن رفتار تند مژگان و خانواده مصطفی با لیلا درستی حرف های مادر با دختر درباره پدر، زیر سوال رود که این مطلب در موقعیت بعدی هم امتداد می یابد تا لحظه ای که لیلا و مصطفی با هم ملاقات می کنند.

مسئله اما این است که در همه این مواضع و مواقف داستانی و موقعیت های دراماتیک، دیگر شخصیت ها -بر خلاف عقیده لیلا- خود او را به خاطر غرور و خودخواهی بسیار زیاد و پافشاری وی در نبخشیدن افراد، مسبب اصلی وضعیت حال حاضر می دانند که با دیالوگی کوتاهی بین دختر و مادر در بخش اول و تکرار همان دیالوگ بین مادر و پدر در بخش سوم، نویسندگان سعی کرده اند بر این نکته تاکید کنند -لیلا می پرسد: تو جای من بودی چیکار می کردی؟ در جواب هم دختر و هم پدر می گویند: می بخشیدم- که این نشان از عمق ارتباط روحی بین پدر و دختر نیز هست.

با در نظر گرفتن جمیع این موقعیت های داستانی و فضای روانی و کش و قوس های موقعیتی بین کاراکترهای فیلم می توان گفت که فیلم تأمل و سیری است روانکاوانه در گذشته لیلا برای درمان خودخواهی، غرور و بدبینی او.

فیلم همان طور که گفتیم در مجموع از روایت و بازی و یکدستیِ خوبی در این عناصر سینمایی و مابقی مولفه های بصری برخوردار است و چندان دچار مینی مالیسم روایی و سانتی مانتالیسم ادایی و فیلم‌فارسی گری کذایی و ابتذال منتشر در دوران اخیر فیلم های ایرانی نمی شود و تلاش دارد در یک سطح معقول از استاندارد بصری، یک داستان خوب و موثر را بیان کند، اما برخی اخلال ها و عدم توازن ها و کژی ها در شخصیت پردازی و چینش علی و معلولی وقایع و حوادث، گاه آن را دچار لغزش کرده که از آن جمله می توان به تناقض منتشر و مستتر در شخصیت اصلی اش اشاره کرد که در عین غرور و کبر و زمختی شخصیتی اش، به هر دری می زند تا دخترش به خواسته خاص خود برسد و در این راه از هیچ التماس و خوار و خفتی هم دریغ نمی ورزد!

این روند با منطق خود فیلم و شخصیتی که از آدم اصلی اش برای بیننده تبیین و چیده شده، منافات دارد!

اما در مجموع می توان گفت «یکی می خواد باهات حرف بزنه» اثر منوچهر هادی از جمله آثار خوب سینمای بدنه در طول سال های اخیر است که چه در روایت و چه در عناصر بصری و چه در جنس سینمایش، تلاشی درخور و قابل دفاع را در پیش گرفته و به سرانجام رسانده است.