بازخوانی بیانات امام راحل(ره) درباره نهضت عاشورا؛

ارض کربلا در روز عاشورا چه نقشى را بازى کرد؟

«کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا و کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلاء» یک کلمه بزرگى است که اشتباهى مى ‏فهمند. آنها خیال مى‏ کنند که یعنى هر روز باید گریه کرد! لکن این محتوایش...

کد خبر: ۲۱۶۸۴۸

يکشنبه - ۰۵ آذر ۱۳۹۱ / November 25, 2012

گروه دین و اندیشه « خبرگزاری دانشجو»، در پیام‌ها، بیانات و نامه های حضرت امام نمونه های بسیاری از توجه به امام جسین(ع) و قیام او به چشم می‌خورد، اعم از اینکه یه طور مستقیم به تحلیل قیام عاشورا پرداخته شده و یا این قیام به عنوان الگویی مورد رجوع قرار گرفته شده باشد. لذا با توجه به اهمیت موضوع برآن شدیم تا نمونه هایی از اشارات حضرت امام(ره) به قیام اباعبدالله(ع) را در ذیل بیاوریم.

صحیفه امام، ج‏1، ص: 167 ... ناراحت و نگران نشوید، مضطرب نگردید، ترس و هراس را از خود دور کنید. شما پیرو پیشوایانى هستید که در برابر مصایب و فجایعْ صبر و استقامت کردند، که آنچه ما امروز مى‏بینیم نسبت به آن چیزى نیست. پیشوایان بزرگوار ما، حوادثى چون روز عاشورا و شب یازدهم محرم را پشت سر گذاشته‏اند و در راه دین خدا یک چنان مصایبى را تحمل کرده‏اند. شما امروز چه مى‏گویید؟ از چه مى‏ترسید؟ براى چه مضطربید؟

عیب است براى کسانى که ادعاى پیروى از حضرت امیر- علیه السلام- و امام حسین- علیه السلام- را دارند، در برابر این نوع اعمال رسوا و فضاحت‏آمیز دستگاه حاکمه، خود را ببازند. دستگاه حاکمه با ارتکاب این جنایت، خود را رسوا و مفتضح ساخت. بزرگان اسلام ما، در راه حفظ اسلام و احکام قرآن کریم کشته شدند، زندان رفتند، فداکاریها کردند تا توانستند اسلام را تا به امروز حفظ کنند و به دست ما برسانند. امروز وظیفه ماست که در برابر خطراتى که متوجه اسلام و مسلمین مى‏باشد، براى تحمل هر گونه ناملایمات آماده باشیم تا بتوانیم دست خائنین به اسلام را قطع نماییم و جلو اغراض و مطامع آنها را بگیریم ....

صحیفه امام، ج‏10، ص: 123-122 این کلمه «کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا و کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلاء» یک کلمه بزرگى است که اشتباهى مى‏فهمند. آنها خیال مى‏کنند که یعنى هر روز باید گریه کرد! لکن این محتوایش غیر از این است. کربلا چه کرد، ارض کربلا در روز عاشورا چه نقشى را بازى کرد، همه زمین ها باید آن طور باشند. نقش کربلا این بود که سید الشهداء- سلام اللَّه علیه- با چند نفر جمعیت و عدد معدود، آمدند کربلا و ایستادند در مقابل ظلم یزید و در مقابل دولت جبار. در مقابل امپراتور زمان ایستادند و فداکارى کردند و کشته شدند، لکن ظلم را قبول نکردند، و شکست دادند یزید را. همه جا باید این طور باشد.

همه روز هم باید این طور باشد. همه‏روز باید ملت ما این معنا را داشته باشد که امروز روز عاشوراست و ما باید مقابل ظلم بایستیم؛ و همین جا هم کربلاست و باید نقش کربلا را ما پیاده کنیم، انحصار به یک زمین نداشته؛ انحصار به یک افراد نداشته. قضیه کربلا منحصر به یک جمعیت هفتاد و چند نفرى و یک زمین کربلا نبوده. همه زمین ها باید این نقشه را اجرا کنند، و همه روزها غفلت نکنند.

صحیفه امام، ج‏5، ص: 228 جنایات شاه که در بسیارى از شهرها، بخصوص در اصفهان و نجف‏آباد با وحشیگرى بى‏سابقه مأمورین او واقع شده است، و گفته مى‏شود برنامه‏اى است که بتدریج در سایر شهرها نیز انجام مى‏گیرد و بناست به بزرگ و کوچک رحم نشود و تمام خانه‏ها و مغازه‏ها و مراکز مذهبى به آتش کشیده شود، نشانه تزلزل و ضعف دولت نظامى و یأس شاه از امکان ادامه قدرت شیطانى است. و اکنون که به پرتگاه و سقوط حتمى نزدیک شده است، مى‏خواهد جنایات خود را هر چه بیشتر تکمیل کند و به گفته خودش ایران را به تل خاکى مبدل ساخته و برود.

ملت آگاه باید بداند که این آخرین حمله‏اى است که از جنون و حمله روحى که به شاه دست داده است ناشى شده و باید این جنایات بسیار احمقانه و سَبُعانه موجب تضعیف روحى ملت نشود. شاه خود را از ملتْ جدا و تنها مى‏بیند؛ ناچار با تمام وجود به آغوش اشرار و مزدوران پناه برده تا شاید عقده‏هاى روحى خود را خالى کند. شاه خود را از سلطنت خیالى مخلوع مى‏بیند و ادامه حکومت خود را با رفراندم تاسوعا و عاشورا غیر ممکن مى‏داند؛ از این جهت از هیچ جنایت غیر انسانى رویگردان نیست و با دست اشرار و بعضى از سران ارتش، که شریک جرم او هستند، مى‏خواهد آخرین تیر ترکش را رها کند. شاه رفتنى است!

لکن سران ارتش که با او و به امر او مرتکب جنایات هستند و مى‏شوند، در کار خود تجدید نظر کنند و از عواقب امر بترسند. جنایاتى که در اصفهان و نجف‏آباد و بعضى از شهرستانها شده است، به قدرى با شرافت انسانى منافى است که وجدان هر انسانى را سخت رنج مى‏دهد. از قرار  اطلاع، مأمورین شاه با مسلسل به داخل منازل مردم محروم و بى‏دفاع حمله کردند، مساجد را به آتش کشیدند، به زنان محترم اهانت کردند، هر کس را که دیدند «جاوید شاه» نمى‏گوید، بیدریغ کشتند و آزادى به منطق کارتر را به خوبى و خیلى سریع اجرا کردند.

اکنون با در نظر گرفتن رفراندم تاسوعا و عاشورا- که غیر رسمى بودن شاه و دولت را به جهانیان ثابت نمود- بر ملت است که به حکم اسلام و قانون، از اطاعت شاه و دولت سرپیچى کنند: مالیات نپردازند و کلیه اعتصابات ادارات و مؤسسات و شرکتهاى دولتى، خصوصاً اعتصاب شرکت نفت را تا رفتن شاه و دولت ادامه دهند و بر ملت است که با گسترش اعتصابات خود از آنان پشتیبانى نمایند. این جانب مصیبت وارده بر خواهران و برادران سراسر کشور را تسلیت مى‏گویم و از خداى بزرگ، اجر و صبر براى آنان و رحمت واسعه حق تعالى را براى شهداى راه خدا مسألت مى‏نمایم؛ و روز دوشنبه 17 محرّم الحرام «1» را به مناسبت هفتم شهدا، عزاى عمومى اعلام مى‏کنم.

صحیفه امام، ج‏4، ص: 369 در طول سلطنت این سلسله یک اشتباهاتى شده است که خیلى موجب تأسف است. بعضى اشتباهات در زمان رضا شاه و بعضى هم در زمان حکومت این آقا. از اول که کودتا شد- کودتاى رضا شاه شد و با امر انگلیسها این امر واقع شد- اشتباه این بود که مردم را، آنهایى که اطلاعات داشتند و مسائل را مى‏توانستند بفهمند، مردم را مطلع نکردند ... رضا شاه هم همین کارهایى که- بعضى از این کارهایى که- این آدم مى‏کند، در اوایل امرش شروع کرد.

روضه‏خوانى شروع کرد. دستجات ارتش را در روز عاشورا (اینها را من خودم شاهدم یعنى یادم است) دسته‏هاى ارتش را روز عاشورا براى سینه زنى بیرون آورد. خودش در این تکیه‏هایى که در تهران بود راه مى‏افتاد دوره، و به این تکیه‏ها یکى یکى مى‏رفت. در آنجایى که بود روضه‏خوانى مفصل داشت. این سنخ حقه بازیهایى که حالا این دارد یک جور دیگر! او هم از اول با این سلاح وارد شد. و همان وقت هم اشخاصى بودند که اطلاع بر این مسائل داشتند و مى‏دانستند که این چه جور است. یکى از غفلت هایى که شده است این است که اینها شروع نکردند که به مردم، به ملت چهره او را نمایش بدهند. دنبال این کارهایى که ریاکارانه انجام داد، آن چهره دیگرش را نمایش داد که تمام پایگاههاى مذهبى را تعطیل کرد؛ یعنى تمام تکیه‏ها و مجالس وعظ و خطابه و اینها را، تمام را بکلى تعطیل کرد که در تمام ایران دیگر یک- مثلًا- مجلس روضه‏خوانى، یک مجلس وعظ و خطابه نگذاشت بماند. و آن کارهایى که همه مى‏دانید و کرد.

صحیفه امام، ج‏15، ص: 483 ... دعوت به اسلام، اصلش دعوت به وحدت است؛ یعنى، همه در کلمه اسلام با هم مجتمع باشند و در آسایش. لکن همان طور که مى‏دانید نگذاشتند که این وحدت تحقق پیدا بکند، خصوصاً در این عصرهاى آخر زیادتر دامن‏زدند به این اختلافات و عمده هم نظرشان به این بود که کارشناسهاى آنها فهمیده بودند که اگر این اجتماع بزرگ اسلام یک وقتى به هم نزدیک بشوند و پیوند کنند، دیگر هیچ قدرتى نمى‏تواند با اینها مقابله کند و هیچ قدرتى نمى‏تواند سلطه‏جویى پیدا کند نسبت به اینها. و آن راهى که آنها پیدا کردند براى مقاصد شوم خودشان، همان بود که بین همه گروهها تفرقه بیندازند. شما در هر جا مى‏روید مى‏بینید، حتى در یک شهر تفرقه هست. حالا کمتر است، ولى باز هم هست. در هر شهرى، در هر محله‏اى، دستجات مختلفى با هم اختلاف داشتند.

در قضیه عاشورا که باید مرکز وحدت باشد همه شهرها، ما مى‏دیدیم حتى در شهرهاى مقدس بین دستجات سینه زن، دستجات عزادار با هم اختلاف مى‏افتاد و این‏کاشف از این بود که اولًا، ما خودمان رشد نداشتیم و نداریم و ثانیاً، دستهایى که در کار بوده است این طور همه جا نفوذ کرده است که حتى در دستجات سینه زنى نفوذ کرده است که دستجات سینه زنى که باید همه زیر بیرق امام حسین- سلام اللَّه علیه- مجتمع باشند، جنگ و نزاع بکنند. یک دسته چه، آن دسته چه، و اختلافاتى بود که تا آخر هم محلات با هم مختلف بودند.

از آنجا که مى‏گذشتى، در سطح شهر، شهرهاى بزرگ، اختلاف ایجاد کرده بودند. هم بین خود روحانیون با هم و هم بین مردم با هم. حزب درست مى‏کردند منشأ اختلاف بوده؛ هر مسئله‏اى که اینها ایجاد مى‏کردند، براى همین مسأله بود که نگذارند این مجتمع با هم اتحاد پیدا کنند و مع الأسف، تأثیر کرده بود حتى در بالاترین قشر روحانى و بالاترین قشر روشنفکر و حتى آنها هم تحت تأثیر واقع شده بودند و آن اختلافاتى که باید اینجا جلویش را بگیرند خودشان هم داخل شده بودند. و من گمان مى‏کنم که امروز روزى است که همه ما مسائل را فهمیده‏ایم، مردم هم فهمیده‏اند؛ یعنى، به برکت این انقلاب اسلامى دید سیاسى رعیتها هم بالا رفته است؛ الآن دید سیاسى در آنها، آنهایى که اصلًا داخل در این مسائل نبودند، آنها الآن داخل مسائل هستند و همه قشرهاى ملت مسائل را مى‏فهمند امروز، و رو به رشد هستند. زنها که بکلى خارج بودند از همه چیز جامعه، هر گز حتى نمى‏توانستند راه پیدا بکنند، بحمد اللَّه در این سالهاى اخیر، آنها هم وارد شدند و به طور شایسته با حفظ موازین شرعى وارد شدند و خودشان کلاسهایى دارند و- عرض کنم- تبلیغات دارند، همه چیز حالا دارند.

صحیفه امام، ج‏15، ص: 326 باید ما محرّم و صفر را زنده نگه داریم به ذکر مصائب اهل بیت- علیهم السلام- که با ذکر مصائب اهل بیت- علیهم السلام- زنده مانده است این مذهب تا حالا؛ با همان وضع سنتى، با همان وضع مرثیه سرایى و روضه‏خوانى. شیاطین به گوش شما نگویند که ما انقلاب کردیم، حالا باید همان مسائل انقلاب را بگوییم و مسائلى که در سابق بود حالا دیگر منسى باید بشود؛ خیر. ما باید حافظ این سنتهاى اسلامى، حافظ این دستجات مبارک اسلامى که در عاشورا، در محرّم و صفر، در مواقع مقتضى به راه مى‏افتند، [باشیم؛] تأکید کنیم که بیشتر دنبالش باشند. محرّم و صفر است که اسلام را نگه داشته است.

فداکارى سید الشهدا- سلام اللَّه علیه- است که اسلام را براى ما زنده نگه داشته است؛ زنده نگه داشتن عاشورا با همان وضع سنتى خودش از طرف روحانیون، از طرف خطبا، با همان وضع سابق و از طرف توده‏هاى مردم با همان ترتیب سابق که دستجات معظم و منظم، دستجات‏عزادارى به عنوان عزادارى راه مى‏افتاد. باید بدانید که اگر بخواهید نهضت شما محفوظ بماند، باید این سنت ها را حفظ کنید. .. این خون سید الشهداست که خونهاى همه ملتهاى اسلامى را به جوش مى‏آورد و این دسته‏جات عزیز عاشوراست که مردم را به هیجان مى‏آورد و براى اسلام و براى حفظ مقاصد اسلامى مهیا مى‏کند.

در این امر، باید در همه منابر به این جوانهایى که گول خورده‏اند- از این منافقین و امثال آنها- نصیحت بشود، دعوت به حق بشود. باید آنها را فهماند که اینهایى که شما را دعوت مى‏کنند که به ضد جمهورى اسلامى قیام کنید، اینها با اسلام بَدند؛ با اسم اسلام، مى‏خواهند اسلام را از بین ببرند. اینها یک روز با مقاصد اسلامى همراه نبوده‏اند. اینها نهج البلاغه و قرآن را اسباب دست قرار دادند؛ براى اینکه نهج البلاغه و قرآن را از بین ببرند. و این جوانهاى بى‏اطلاع، این دخترهاى بى‏اطلاع، این پسرهاى بى‏اطلاع [که‏] دستخوش این تبلیغات سوء اینها شده‏اند و در مقابل ملت ایستاده‏اند و در مقابل ملت مى‏خواهند کارى انجام بدهند، حالا باید بفهمند اینها که نمى‏توانند کارى انجام بدهند.