بیانیه 14 عالم طراز اول برای تغییر سبک زندگی در 110 سال قبل

در آستانه مهاجرت کبری جمعی از علمای طراز اول اقدام به انتشار بیانیه 5 ماده‌ای در زمینه تغییر سبک زندگی کرده اند.

کد خبر: ۲۱۹۷۵۹

شنبه - ۲۵ آذر ۱۳۹۱ / December 15, 2012

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»؛ با نگاهی به تاریخ کشورمان مشاهده می‌کنیم که سبک زندگی موضوعی نیست که جدیدا و توسط علمای عصر حاضر مطرح شده باشد، بلکه این موضوع دغدغه علمای طراز اول کشور در حدود 110 سال پیش بوده است؛ به طوری که جمعی از علما در آستانه مهاجرت کبری اقدام به انتشار بیانیه 5 ماده ای در زمینه برخی مسائل کرده اند که متن آن کامل در زیر می آید.

محمدحسین فشارکی فرزند محمد جعفر عالم و مجتهد اصولی و از بزرگان علمای اصفهان در اواخر عصر قاجاریه و اوایل پهلوی است که در کارنامه سیاسی او مبارزه با استبداد داخلی و استعمار خارجی دیده می‌شود.

وی در اصفهان از کلاس اساتیدی چون محمد باقر فشارکی (برادر)، محمد باقر نجفی و محمد هاشم چهارسوقی استفاده می‌کرده است. همچنین از محضر اساتیدی چون زین العابدین مازندرانی، حبیب الله رشتی و میرزای شیرازی در عتبات عالیات بهره برده است

اعلامیه پنج ماده‌ای در زمینه سبک زندگی

وی طی یک اقدام بدیع در اواسط جمادی الاول ۱۳۲۴ و در آستانه مهاجرت علمای تهران به قم (مهاجرت کبری)، به همراهی ۱۳ نفر از علمای طراز اول اصفهان از جمله آقا نجفی اصفهانی، حاج آقا نورالله نجفی اصفهانی، آیت الله ابوالقاسم دهکردی، شیخ مرتضی ریزی، میرزا محمدتقی مدرس، سیدمحمدباقر بروجردی، میرزا محمد مهدی جویباره‌ای، میرزا ابوالقاسم زنجانی، آقامحمدجواد قزوینی و رکن‌الملک شیرازی موارد زیر را متعهد شدند:

این خدام شریعت مطهره با همراهی جناب رکن‌الملک، متعهد و ملتزم شرعی شده‌ایم که مهماامکن بعد ذلک تخلف ننماییم، فعلا ۵ فقره‌ است:

اولاً: قبالجات و احکام شرعیه از شنبه به بعد روی کاغذ ایرانی بدون آهار نوشته شود. اگر بر کاغذهای دیگر نویسند، مهر ننموده و اعتراف نمی‌نویسیم. قباله و حکمی هم که روی کاغذ دیگر نوشته بیاورند و تاریخ آن بعد از این قرارداد باشد، امضا نمی‌نماییم. حرام نیست کاغذ غیر ایرانی و کسی را مانع نمی‌شویم؛ ماها به این روش متعهدیم.

ثانیا: کفن اموات، اگر غیر از کرباس و پارچه اردستانی یا پارچه‌های دیگر ایرانی باشد، متعهد شده‌ایم بر آن میت، ماها نماز نخوانیم. دیگری را برای اقامه صلوه بر آن میت بخواهند ماها را معاف دارند.

ثالثا: ملبوس مردانه جدید، که از این تاریخ به بعد دوخته و پوشیده می‌شود، قرار دادیم مهما امکن، هر چه بدلی در ایران یافت می‌شود، لباس خودمان را از آن منسوخ نماییم و منسوخ غیرایرانی را نپوشیم و احتیاط نمی‌کنیم و حرام نمی‌دانیم لباس‌های غیرایرانی را، اما ماها ملتزم شده‌ایم حتی‌المقدور بعد از این تاریخ ملبوس خود را از منسوج ایرانی بنماییم. تابعین ماها نیز کذلک و متخلف توقع احترام از ماها نداشته باشد. آنچه از سابق پوشیده و داریم و دوخته، ممنوع نیست استعمال آن.

رابعا: مهمانی‌ها بعد ذلک ولو اعیانی باشد، چه عامه، چه خاصه، باید مختصر باشد یک پلو و یک خورش و یک افشره. اگر زاید بر این کسی تکلف دهد، ماها را به محضر خود وعده نگیرد. خودمان نیز به همین روش مهمانی می‌نماییم. هر چه کمتر و مختصرتر از این تکلف کردند، موجب مزید امتنان ماها خواهد بود.

خامسا: وافوری اهل وافور را احترام نمی‌کنیم و به منزل او نمی‌رویم زیرا که آیات باهره: «إِنَّ الْمُبَذِّرِینَ کَانُوا إِخْوَانَ الشَّیَاطِینِ» «وَلا تُسْرِفُوا اِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ» «وَلا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَی التَّهْلُکَه» و حدیث «لاضرر و لاضرار» ضرر مالی و جانی و عمری و نسلی و دینی و عرضی و شغلی آن محسوس و مسری است و خانواده‌ها و ممالک را به باد داده. بعد از این هر که را فهمیدیم وافوری، به‌نظر توهین و خفت می‌نگریم. [1]

وی در زمینه علمی دارای آثاری چون حاشیه رسائل و حاشیه طهارت شیخ مرتضی انصاری می‌باشد. در اواخر عمر، مردم اصفهان از این عالم استفتا می‌کردند و رئیس مطلق همه علمای اصفهان بود. [2]

این عالم در ۱۳۵۳ قمری در اصفهان دارفانی را وداع گفت و در تکیه ریزی‌ها در تخت فولاد به خاک سپرده شد.

پی‌نوشت:

1. روزنامه حبل المتین کلکته، سال ۱۴، ش۲،۱۹جمادی الثانی ۱۳۲۴
2. محمد باقر کتابی، رجال اصفهان، ص ۱۹۹