روایتی از شناسایی موثر سنگر عراقی‌ها؛

پاهای حسن دیگر باز نمی‌شد تا برگردد؟!

دیگر داشتیم نگران می‌شدیم، نمی‌دانستیم چرا حسن به سنگر بازنگشت، یک لحظه...

کد خبر: ۲۲۲۴۰۰

چهارشنبه - ۱۳ دی ۱۳۹۱ / January 02, 2013

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، هر روز که از هشت سال دفاع مقدس فاصله می گیریم، بیشتر به ارج سخن سکاندار نظام جمهوری اسلامی ایران و رهبر معظم انقلاب پی می بریم؛ آن سخن معروف که «جنگ گنج است، باید آن را استخراج کرد.»

این معدن پر از نور، پر از برگ هایی است ناخوانده که با گذشت ایام در جامعه مان رو می شود. پس از گذشت 24 سال قرار است پرده از چهره گمنامانی گشوده شود که «واحد شهدای کربلا» بودند.

چرا نخواهیم شهدای اطلاعات عملیات را بشناسیم؛ آنانکه مرگ را به بازی گرفته بودند. آن هم از جنس عاشورائیان که امام(ره) به دست و بازویشان بوسه می زد و به صفا و خلوصشان غبطه می خورد و از خدا می خواست که با آنها محشور شود.

اطلاعاتی بودن با «گمنام بودن» یکی است. حق آنها بر گردن تک تک جامعه است. خواب را بر خود حرام می کردند، شجاعت از آنها جان می گرفت و کوه به راست قامتی آنها استوار می شد.

آنها خودشان هم این گمنامی را دوست دارند، اما چرا نباید جامعه را از عطر ایثار این دیده بانان بصیرت سرمست کرد. برای نیروهای اطلاعات عملیات علاوه بر گمنامی شاخصه دیگر نیز می توان نام برد؛ «اخلاص» و «بصیرت»، اخلاص که کیاست و تعالی خاص اولیاء الهی است و بصیرت که اگر نبود آن مردان، خدایی نمی شدند.

سختی ها را تحمل می کردند و می دانستند که باید حرف ولایت زمین نماند، اما درسی که باید امروزه از شهدا بگیریم، «بصیرت» است که امروزه بزرگترین مشخصه و ویژگی هر ایرانی مسلمان است.

«خبرگزاری دانشجو» در شیراز، به بهانه برگزاری پیش یادواره های شهدای اطلاعات در شیراز، یادی می کند از شهید حسن اشرافی از شهدای اطلاعات ...

شهید حسن اشرافی یکی از شهدای رزمنده بود که در بین بچه های رزمنده اطلاعات از شجاعت و تیزبینی بالایی برخوردار بود.

این شهید بزرگوار بهترین مکان برای شناسایی منظقه دشمن را از روی دکل بلند کشتی به گل نشسته در ساحل «اروند رود» دانست و گفت: «می شود بهترین عکس ها از سنگرهای دشمن را با قرارگرفتن بالای این دکل گرفت.»

در این زمینه سردار محمدجعفر اسدی، فرمانده لشکر قهرمان المهدی (عج) استان فارس در زمان جنگ تحمیلی و معاون بازرسی قرارگاه خاتم الانبیا(ص) اینگونه ماجرا را تعریف کرد:

«روزهای پرافتخار جنگ یادش بخیر، بچه های رزمنده شجاعت های زیادی از خود بجای گذاشتند و یکی از پرافتخارترین و ماندگاترین اینها، مجاهدت به یاد ماندنی شهید حسن اشرافی بود.

اوایل جنگ، یک کشتی که بارش جو بود در ساحل اروند به گل نشسته بود، یکی از برادران دلاور نیروی اطلاعات گفت: این دکل کشتی با توجه به اینکه ارتفاع بلندی دارد، بهترین مکان برای عکس گرفتن از سنگرهای عراقی هاست تا با شناسایی اردوگاه عراقی ها بتوانیم برنامه ریزی خوبی برای عملیاتمان داشته باشیم.

دکل کشتی به صورت کاسه ای شکل بود و فضای زیادی در عرض نداشت، ارتفاع 15 تا 20 متری داشت و بالا رفتن از آن نیز سخت بود.

شهید حسن اشرافی گفت: خودم می روم و آنجا می نشینم تا ماموریت را انجام دهم.

این شهید عزیز به خوبی از عهده این کار برآمد و عملیات  خود را از بامداد یک روز با خواندن نماز صبحش آغاز کرد.

پس از نماز صبح بالای دکل رفت و با همان وضو نماز ظهر و عصرش را خواند. بعد از ظهر بود خیلی دلواپس شده بودیم، دیگر داشتیم نگران می شدیم، نمی دانستیم چرا حسن به سنگر بازنگشت،  یک لحظه دیدیم شهید آمد، به او گفتیم چه شد که دیر کردی؟ شهید گفت: هر چه می کردم زانو هایم باز نمی شد تا برگردم.

این خیلی عجیب است، ما امروز در یک جایی که دو تا سه ساعت آن هم با فضای مطلوب بنشینیم خسته می شویم، اما حسن آقا، با آن و سن سالش که به 20 سالگی هم نمی رسید، از نماز صبح تا نماز ظهر را بالای دکل بود و حتی نماز ظهرش را هم همانجا خوانده بود.»

سردار اسدی در ادامه بیان داشت: زیباترین عکس ها را این شهید عزیز از بالای آن دکل از سنگرها و اردوگاه های عراقی ها گرفت که روی آن نیز برنامه ریزی  ویژه کرده و به موفقیت های خوبی دست یافتیم.

وی خاطرنشان کرد: کسی قادر نیست بچه ها اطلاعات را وصف کند که چگونه در شب ها عملیات می کردند و علی رغم اینکه پوتین های عراقی ها روی دستشان بود، ولی همچنان سکوت می کردند.

فرمانده لشکر المهدی در دفاع مقدس افزود: هنوز هیچ فیلنامه نویسی نتوانسته عظمت و بزرگی رزمندگان ما را که حدود 3000 شبانه روز به فعالیت و عملیات های مختلف در جنگ می پرداختند، به تصویر بکشد.

این یادگار دفاع مقدس با بیان اینکه تقوا پیشه کردن مهمترین موفقیت رزمندگان اسلام بود و به این مهم معتقد هستیم، تاکید کرد: در شب های عملیات اگر بچه های اطلاعات نبودند هیچ کدام از گردان ها به خاکریز نمی رسیدند.