وبلاگ «چشم خدا»

پیامبر اسلام دو معجزه بزرگ دارد

اگر غیر مسلمانی از من بپرسد که معجزه پیامبر شما چیست، به او خواهم گفت: پیامبر ما معجزه بزرگی دارد که قرآن است. و البته معجزه بودنش را هر کسی نمی‌فهمد، هر کسی بلاغتش را درک نمی‌کند، هر کسی شگفتیهای علمی‌اش را متوجه نمی‌شود، و هر کسی زیبایی‌های بی‌نظیر حکمتش را نمی‌تواند بشناسد.

کد خبر: ۲۲۳۲۷۴

سه‌شنبه - ۱۹ دی ۱۳۹۱ / January 08, 2013

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «چشم خدا» چنین آمده است: اما پیامبر ما معجزه دیگری دارد که این یکی دیگر برای هر کسی قابل درک و قابل فهم است، همه می‌توانند این اعجاز را بفه‌مند و باور کنند، این اعجاز را با رسانه‌ها نیز تا حدودی می‌توان گزارش کرد، فهم این معجزه نیاز به دانستن زبانی خاص یا فرهنگی خاص ندارد، و برای همه راحت قابل درک است. و این معجزه بزرگ و ساده و همه فهم، حسین است...

به او خواهم گفت: پیامبر ما نوه‌ای دارد به نام «حسین» که ویژگی‌های عجیب و منحصر به فردی دارد. این حسین ما جوری است که خیلی راحت می‌توان دوستش داشت و خیلی سخت می‌توان از او دل کند. هیچ کس در دنیا به اندازه حسین عاشق ندارد. خرج کردن برای حسین مثل آب خوردن است. تکراری‌ترین داستانی که عاشقان حسین شنیده‌اند، داستان مظلومیت حسین است، اما مثل آب خوردن پای قصه‌های تکراری مظلومیت حسین گریه می‌کنند و ناله سر می‌دهند. اساسا نام حسین خاصیتی دارد که در دیگر نام‌ها نیست...

به او خواهم گفت: ایام اربعین سری به کربلا و مسیرهای منتهی به کربلا بزن و ببین چه خبر است. برو و معجزه پیامبر ما را تماشا کن. برو آنجا تا بفهمی که ده‌ها سال فیلمهای عاشقانه هالیوودی سرکارت گذاشته بودند و یک هوس چند روزه را به عنوان «عشق» به تو قالب کرده بودند. عشق همین است که این روز‌ها در کربلا می‌توان دید. برو نگاه کن پیرمرد‌ها و پیرزن‌ها و کودکان شیعه را که در راه عشق حسین چه پر انرژی شده‌اند. برو نگاه کن خدّام زائران حسین را که در این مسیر چه با گذشت و بخشنده شده‌اند. برو نگاه کن که معجزه عشق حسین، خود چه معجزه‌ها که نمی‌کند.

به او خواهم: ناگفته نماند که اینهایی که در مسیر کربلا می‌بینی هیچ کدامشان حسین را ندیده‌اند، هیچ کدامشان صدای حسین را نشنیده‌اند، هیچ کدامشان با حسین هم صحبت و همسفره نشده‌اند. نزدیک هزار و چهار صد سال است که شهید شده است حسین، اما هر چه زمان می‌گذرد، عشق حسین تازه‌تر و آتشش در دل‌ها شعله ور‌تر می‌شود. زمان همه چیز را کهنه می‌کند، اما آنگاه که به عشق حسین می‌رسد، این زمان است که باید زانو به زمین بزند و در برابر حسین کرنش کند...

نام حسین دل انسان را می‌لرزاند، چندان هم فرقی نمی‌کند که حسین را بشناسد یا نشناسد.

به او خواهم گفت: برو و ببین زائران حسین چگونه با حسین وداع می‌کنند و از کربلا خارج می‌شوند. تماشا کن نگاه‌های پر حسرتشان را به گنبد طلائی حسین. برو لمس کن معجزه پیامبر ما، حسین را که هر که نزدیکش شود، دیگر نمی‌تواند از او دل بکند. معجزه ما این است، اگر شک و ریبی داری، شخصیتی مانند حسین به من معرفی کن، آنگاه من از اسلام و تشیّع دست خواهم کشید.

اگر مسلمان شد، هدیه مسلمانی‌اش این روضه است؛ اما خدا نکند کسی حسین را ببیند، خدا نکند کسی صدای حسین را بشنود، خدا نکند کسی لبخند حسین را ببیند، خدا نکند کسی صدای قرآن خواندن حسین را بشنود، خدا نکند کسی با حسین بزرگ شود، خدا نکند کسی یک عمر هر روز و شب حسین را دیده باشد و با او انس گرفته باشد، و خدا نکند روزی مجبور شود از حسین جدا شود، خدا نکند مجبور شود برای همیشه با حسینش خداحافظی کند، خدا نکند در برابر دیده گانش حسینش را بکشند، خدا نکند در برابر چشمانش سر از بدن حسینش جدا کنند، این داستان خواهر حسین زینب است... امان از دل زینب...