در بیانیه تحلیلی بسیج دانشجویی دانشگاه شریف تشریح شد؛

نقش «جريان قدرت طلب» در طراحي فضاي انتخاباتي کشور

بسيج دانشجويي دانشگاه صنعتي شريف با صدور اولین بیانیه تحلیلی خود پیرامون فضای سیاسی و انتخباتی کشور، نقش برخی جریانات سیاسی قدرت طلب و اهداف پشت پرده آنها را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.

کد خبر: ۲۲۳۶۸

سه‌شنبه - ۲۷ اسفند ۱۳۸۷ / March 17, 2009

به گزارش گروه سياسي «شبکه خبر دانشجو»، متن کامل بيانيه تحليلي شماره 1 بسيج دانشجويي دانشگاه صنعتي شريف به اين شرح است:

بسيج دانشجويي دانشگاه صنعتي شريف قصد دارد تا با توجه به حساسيت و پيچيدگي هاي خاص سياسي اين دوره از انتخابات سلسله بيانيه هاي تحليلي را براي تنوير افکار عمومي به خصوص دانشجويان دغدغه مند نسبت به آينده  انقلاب و نظام جمهوري اسلامي صادر کند.

ضرورت صدور اين بيانيه ها نيز از اين حيث است که در شرايط کنوني کشور بسياري از احزاب و رجال خاص سياسي درگير کش و قوس هاي خود هستند و در اين بين نيز رسانه هاي عمومي ديگر با مصلحت انديشي هاي عموما بي مورد، بر روي بسياري از مسائل سرپوش مي گذارند و يا سعي مي كنند تاحدي واقعيت را منطبق بر طرز تفکر خودشان جلوه دهند؛ از همين منظر بر آن شديم تا بتوانيم قدمي هر چند کوچک براي تبيين بهتر شرايط فعلي مسايل سياسي جامعه برداريم و سخنان خود را با ملت و دانشجويان عزيز مطرح كنيم.

بخش اول : خاتمي ، از ترديد تا انصراف

روز گذشته شاهد آن بوديم که آقاي خاتمي  انصراف خود را از حضور در عرصه انتخابات  اعلام كردند، براي تحليل انصراف آقاي خاتمي نياز است تا در ابتدا به طور خلاصه، مروري  داشته باشيم بر رفتار سياسي ايشان از زمان اعلام کانديداتوري تا انصرافي ناگزير.

اگر از همان ابتدا به لحن و شيوه سخنان ابتدايي آقاي خاتمي نگاه کنيم ،بي درنگ متوجه خواهيم شد که ايشان از همان آغاز فعاليت هاي انتخاباتيش عليرغم ميل شخصي خويش و به دليل اصرار اطرافيان در اين انتخابات شرکت کرد.

گذاشتن شروط براي حضور در انتخابات (که البته  آخر هم معلوم نشد که مخاطب اجرايي کردن اين شروط چه کساني هستند؟ مردم، مجلس، اطرافيانشان و يا نظام و ...!!)، يا شعار «يا من يا مير حسين» و همچنين اظهارات آمدن نيامدن هاي ايشان، همگي حاکي از يک اراده متزلزل بود که گمان فروپاشي اين اراده، از همان ابتدا چندان دور از ذهن به نظر نمي رسيد؛ اما ديري نپاييد که آقاي خاتمي متوجه شد که فضاسازي که اطرافيان ايشان از ميزان اقبال مردم به وي دارند، جز پنداري واهي چيزي نمي باشد.

ابهامات خاتمي

اساسا آقاي خاتمي از همان ابتدا براي شرکت در انتخابات 3 ابهام اساسي داشت:

1_ آيا خاتمي پشتوانه راي کافي براي مقابله با احمدي نژاد را دارد يا خير؟

2 _ آيا با حضور خاتمي در انتخابات اصلاح طلبان بر روي کانديداتوري وي اجماع خواهند کرد؟

3 _ آيا حضور ايشان در انتخابات موجب بر هم ريختگي وحدت اصولگرايان خواهد شد؟

اگرچه آقاي خاتمي در نطقي که در نشست معروف به ياسر در جماران داشتند آشکارا به تمامي اين ابهامات پاسخ دادند اما با يک نگاه واقع بينانه نيز مي توان متوجه شد که پاسخ تمامي ابهامات ايشان منفي بوده است.

در مورد ابهام اول بايد گفت که بعد از سفرهاي انتخاباتي ايشان به چند شهر مختلف کشور و روبرو شدن با استقبال سرد قشرهاي مختلف مردمي، خود ايشان به خوبي متوجه اين نکته شدند که ديگر از آن اقبال سال 76 خبري نيست، عدم صدور مجوز براي صحبت کردن در شاهچراغ توسط توليت اين آستان به وي و حواشي متعدد ديگر نيز همگي خبر از عدم توجه افکار عمومي به ايشان بود.

اگرچه آقاي خاتمي خود در نشست جماران از اطرافيانش به شدت انتقاد مي کند و از اينکه آنها حتي نتوانسته اند، 20 يا 25 نفر از مسئولين دولت اصلاحات را با خود همراه کنند نيز گلايه مي کند و شايد برداشت ايشان صحيح است که حتي در ميان ياران قديمي نيز توجهي وجود ندارد.

اما در مورد ابهام دوم پرواضح است که حضور ايشان به هيچ وجه موجب وحدت اصلاح طلبان نشد و پس از اولتيماتوم 20 آذر کروبي، دبير کل حزب اعتماد ملي رسما در انتخابات شرکت کرد و بارها گفته است که «والله کنار نخواهم رفت».

رايزني ها براي منصرف کردن کروبي نيز بي نتيجه ماند. اما در اين بين آقاي خاتمي بسيار مصر بود تا براي کاهش فشار اطرافيان مير حسين موسوي را براي کانديداتوري ترغيب نمايد و بعد از صحنه انتخابات کنار بکشد،داز همين منظر شعار «يا من يا مير حسين» را مطرح کرد که با اعلام کانديداتوري ميرحسين موسوي پس از آقاي خاتمي نشان داد که هماهنگي خاصي نيز ميان او و مير حسين وجود ندارد و حتي افکار عمومي به آقاي خاتمي به خاطر عدم پايبندي به سخنانش معترض شد!

در اين بين  تکليف کساني که دم از «عبور از خاتمي» در دولت اصلاحات مي زدند نيز معلوم بود زيرا آنها از همان ابتدا سياست تحريم را براي انتخابات در نظر گرفته بودند و حاضر نبودند زير علم خاتمي سينه بزنند.

پاسخ ابهام سوم ايشان نيز که با موضع گيري هاي صريح متعدد احزاب و رجال فعال جريان اصولگرايي سريع معلوم گرديد که حضور ايشان نه تنها موجب تشتت اصولگرايان نخواهد شد بلکه موجبات وحدت همگاني آنها را نيز در بر خواهد داشت.

با توصيفات بيان شده، ضروري به نظر مي رسيد تا آقاي خاتمي بيش از اين هزينه از خود ندهد و هرچه سريعتر انصراف از انتخابات را بيان نمايد.

در اينجا ذکر 2 نکته ديگر نيز ضروري به نظر مي رسد، اول آنکه در لابلاي سخنان آقاي خاتمي در طول اين مدت و در جماران به صراحت، اين نکته بسيار مشهود بود که آقاي خاتمي ديگر از اطرافيان خود به ستوه آمده است و براي اولين بار توانسته است مقابل آنها خودي نشان بدهد و در برابر آنان بايستد. (البته اگر تا پايان بر همين رويه ادامه دهند.)

اما نکته دوم که اصل سخن در اين بخش از بيانيه مي باشد و از خوانندگان محترم نيز تقاضا داريم که به شدت به آن توجه کنند، آن است که جريان قدرت طلب و به خصوص حزب کارگزاران و پدر معنوي آنها، از همان ابتدا به دنبال آوردن خاتمي براي شرکت در انتخابات نبودند بلکه به دنبال آن بودند تا خاتمي را چماقي براي اصولگرايان نمايند تا از احمدي نژاد عبور نمايند و در مقابل آنان (جريان قدرت طلب) نيز دست از حمايت خاتمي بردارند و بر گزينه اي ديگر که برآمده از تئوري دولت وحدت ملي بود توافق نمايند که البته موفق به انجام اين امر نشدند.

ديدارهاي مکرر پدر معنوي حزب کارگزاران براي برطرف کردن ترديدهاي خاتمي را نيز مي توان ادامه همان تفکر «چماقي براي اصولگرايان» تفسير کرد.

لذا جريان قدرت طلب با توجه به شکست هاي مختلف گفتمان اصلاحات در پنج انتخابات مهم اخير برايش واضح بود که خاتمي و گفتمان سوخته اصلاحات نخواهد توانست آراي لازمه را جمع آوري نمايد، از همين رو در تمام اين مدت شاهد بوديم که حتي يکبار نيز بيانيه يا موضعي رسمي از سوي حزب کارگزاران براي حمايت از خاتمي در انتخابات مطرح نشد. لذا آنها از همان ابتدا در اين فکر بوده و هستند که بازي انتخابات را تبديل به بازي اصولگرا _ اصولگرا نمايند که در واقع بتوانند دو يا چند کانديد از جريان اصولگرايي را مقابل هم قرار دهند تا حداقل بتوانند از سرمايه اجتماعي و پشتوانه مردمي رئيس جمهور اصولگراي دولت دهم بکاهند و آن را دستمايه سياه نمايي هاي متعدد خود در دولت بعدي نمايند.

بخش دوم: ميرحسين، همچنان در هاله اي از ابهام

در اين بخش به تحليل رفتار سياسي ديگر کانديد انتخابات دوره رياست جمهوري دهم مي پردازيم که آقاي خاتمي انصراف خود را از حضور در انتخابات، تلاش براي وحدت اصلاح طلبان حول او اعلام کرد.

ميرحسين موسوي که در اين چند ماهه خبرهاي کثيري از هماهنگي هاي کامل ميان او و خاتمي در رسانه ها منتشر مي شد، به ناگاه پس  از اعلام حضور خاتمي در انتخابات در بيانيه اي رسمي وي نيز حضور خود را در انتخابات اعلام کرد تا قلم بطلاني بکشد بر شعار «يا من يا مير حسين» که آقاي خاتمي قبلا آن را بيان کرده بود و خاتمي را نيز در موضع عدم شفافيت و دوگانگي در سخن قرار داد.

پيرامون حضور ميرحسين در انتخابات نکات بسياري وجود دارد که ان شاء الله در بيانيه هاي آتي به آن به طور مفصلي خواهيم پرداخت اما در اين بخش به طور مجمل جند نکته را پيرامون حضور مبهم ايشان در انتخابات اشاره مي کنيم.

ميرحسين و فرار رو به جلو

1 _ آنچه که از بيانات و سخنراني کم تعداد مير حسين موسوي برداشت مي شود آن است که روح گفتمان حاکم بر وي همان گفتمان امام خميني(ره) و انقلاب مي باشد، اما ميرحسين در اين چند وقت به جز کلي گويي در اين زمينه به چيز ديگري نپرداخته است و صرفا به بيان مسلماتي پرداخته که در 4 سال اخير با ظهور دولت عدالتگراي نهم در کشور حکمفرما شده است و سخن نويي نمي باشد.

فلذا اين سوال جدي به ذهن خطور مي کند که آيا روا نبود آن روزي كه دفاع از گفتمان امام را پر هزينه كرده بودند – روزگار سازندگي و اصلاحات – براي دفاع از گفتمان امام ايشان وارد ميدان مي شدند؟ چهار سال پيش شخصي چنين هزينه اي را به جان خريد  و ولي نعمتان انقلاب، انقلابشان را ياري كردند؛ آيا روانيست كه دلسوزان حقيقي گفتمان انقلاب و امام(ره) در برابر درغگويان عملي و ظاهرسازان لسانيِ مدعي خط امام و مخالفان حقيقي انقلاب كه اينبار شعار آزادي دركنار عدالت را ترفند رسيدن به قدرت دانستند با هم متحد بشوند، پس اگر هم ايشان به طور مخلصانه به دنبال پياده سازي اين گفتمان هستند به نظر مي رسد ايشان بايد پرچم اصولگرايي را بالاي سر خود مي گرفتند و به کمک دولت نهم مي شتافتند، اما چه شده است که ميرحسين به نقد عملکرد دولت نهم آن هم در مواردي جزيي و خرد مي پردازد و بيشتر علاقه مند است تا از جريان اصلاح طلبي بر آيد؟ ( با توجه به ديدارهاي کثير ايشان با آقاي خاتمي ،کروبي و برخي ديگر از چهره هاي شاخص جريان اصلاحات )

پاسخ اين پرسش را اينگونه بايد داد که در واقع ميرحسين با اين حرکت خود به دنبال فراري رو به جلو است، اما چرا فرار رو به جلو؟ زيرا مير حسين در تمام اين مدت 16 سال دوران سازندگي و اصلاحات به سکوت در مقابل کجروي ها و انحرافات از گفتمان امام و انقلاب نشست و حتي در 8 ساله دولت اصلاحات که اين عقبگردها به اوج خود مي رسيد در قامت مشاور ارشد رئيس دولت اصلاحات نيز قرار گرفت و ترجيح داد که سخن برنياورد.

لذاست که اين تمايل ايشان به جريان اصلاحات در زمان حاضر امري بديهي به نظر مي رسد، زيرا او خود نيک مي داند که اگر او بخواهد خود را يک کانديد اصولگرا اعلام نمايد در مقابل سوال از سکوت وي، پاسخ مستدل و متقني را نخواهد داشت.

کمرنگ کردن مرز با کدام جبهه؟

2 _ آقاي ميرحسين موسوي هنوز مرزبندي شفاف و روشني را با جريان افراطي اصلاحات مشخص نکرده است و متاسفانه شاهديم که کساني همچون محمدرضا تاجيک و احسان نراقي که از عناصر افراطي جريان تجديد نظر طلب مي باشند يادداشت هاي خود را در سايت هاي متعلق به همفکران ايشان قرارداده اند و دوصد تاسف بيشتر آنکه برخي از افراد فعال در شاخه دانشجويي ستاد ايشان نيز برخي از عناصر فرصت طلب گروه غيرقانوني تحکيم علامه مي باشند که حضور مکرر آنها در کنار ميرحسين موسوي تعجب همگان را بر انگيخته است.

لذا اگر بنا باشد ايشان با كسي هم جبهه باشند در ميان تمام رجال سياسي چپ و راست كسي را هم گفتمان تر از دولت اصولگراي فعلي نمي يابند، پس چرا بجاي تقويت هم سنگر، به مرزبندي با هم جبهه‌اي ها و كم رنگ كردن مرزهاي خود با نامحرمان مدعي خط امام مشغولند، آقاي موسوي بايد سريعتر اين ابهام اساسي را برطرف نمايند؟

ميرحسين، گزينه دولت وحدت ملي

3 _ اگرچه شواهد و اخبار حاکي از آن است که مير حسين موسوي هنوز کمتر براي همکاري با جريان قدرت طلب از خود علاقه نشان داده است ، اما اگر دقيق تر به تئوري شکست خورده وحدت ملي قدرت طلبان که از سوي فردي خاص به طور جدي پيگيري مي شد نگاه بيندازيم متوجه خواهيم شد که در شرايط فعلي بهتري گزينه از نظر قدرت طلبان براي اين تئوري ميرحسين موسوي است، زيرا او مي تواند اين طرح زمين خورده را از جا بلند نمايد، اگرچه مجبور شود مصالحه اي با جريان قدرت طلبان انجام دهد، زيرا بر طبق سخنان ميرحسين به کثرت ديده ايم که وي دم از «خرد جمعي» مي زند که همچون برخي لغات خاص ديگر در فضاي سياسي کنوني کشور بيشتر از آنکه معناي تحت الفظي خود را داشته باشند، داراي معاني ديگري هستند که در اينجا چراغ سبزي به برخي تفکرات خاص مي باشد.

علي اي حال اين سخن به معناي  آن نيست که قطعا چنين اتفاقي رخ خواهد داد و بايد منتظر ماند و ديد که آيا اين دو طرف حاضر مي شوند اختلافات ديرينه خود را با هم کنار بگذارند يا خير ؟

بخش سوم: بازي حقيقي ،بازي اصولگرا-اصولگرا

در بخش سوم که آخرين بخش از اين بيانيه نيز مي باشد قصد داريم تا بار ديگر بر اين نکته تاکيد ورزيم که به نظر مي رسد جريان مقابل پس از آنکه بازتاب بسيار کم توجه مردمي به حضور آقاي خاتمي و ديگر کانديداهاي اصلاحات را به خود ديد ديگر به دنبال پيروزي در دنبال انتخابات نيست بلکه جوياي بازي باخت – باخت است که همان انشقاق در ميان جريان اصولگرايي و قراردادن آنها در مقابل يکديگر است تا بتوانند رئيس جمهوري با پشتوانه ضعيف مردمي از جريان اصولگرا انتخاب شود و با اين ضعف، موجبات بازگشت دوباره به قدرت را براي جريان قدرت طلبي فراهم نمايد.

زمزمه هاي دولت ائتلافي و يا سنگ اندازي بر سر بودجه 88 و متعاقبا چند برابر شدن بودجه مجمع تشخيص توسط نمايندگاني به اصطلاح اصولگرا که فرياد انتقادات سابقشان از دولت سازندگي سر به فلک مي کشيد و نکات متعدد ديگر همگي حاکي از آن است که جريان قدرت طلب توانسته است از ضعف سياسي بسياري از اصولگرايان تاکنون استفاده نمايد و حتي پيوندهايي نيز با آنها برقرار نمايد.

دولت ائتلافي که در واقع ترجماني ديگر از همان دولت وحدت ملي مي باشد، اين بار توسط طراحان همان ايده دولت وحدت ملي در قالب و شکلي فانتزي تر بيان شده است، زيرا طراح اصلي ايده دولت وحدت ملي (بازيگردان پنهان انتخابات ) گمان مي کرد که اين ايده با استقبال اصولگرايان و اصلاح طلبان قرار گيرد که البته تاحدودي بسيار کمي مورد توجه برخي از جريانات اصلاح طلب نيز قرار گرفت، اما اصولگرايان آن را به سختي طرد کردند و خط قرمز خود را رئيس جمهور شدن يک اصلاح طلب ناميدند.

لذا دولت وحدت ملي در يک شرايط غير قابل پيش بيني از طرف صاحبان آن، تبديل به طرحي نارس و سوخته اي شد که همچون يک جنين مرده متولد شد، لذا دولت ائتلافي آخرين تير آنان براي احيا کردن طرحي است که در همان نطفه از بين رفت.

از اين رو بايد بسيار هوشيار بود که نگذاشت اين خط کشي در ميان اصولگرايان بوجود آيد، اگرچه متاسفانه برخي ظاهر الاصولگراها در اين بين سنگ اندازي مي کنند و در واقع در کامل کردن پازل جريان مقابل ناخودآگاه – و شايد هم خودآگاه – همکاري مي نمايند.

لذا اين ضعف بصيرت همت بيشتر جنبش دانشجويي را مي طلبد تا از کجروي هاي برخي افراد که در دامن قدرت طلبان به دام افتاده اند و در پيشبرد اهداف آنها قدم بر مي دارند، جلوگيري نمايند.

اين نکته که در بيانات مقام معظم رهبري در سالگرد قيام مردم تبريز(29 بهمن ماه) نيز مورد توجه قرار گرفته است را در خاتمه اين بيانيه مي آوريم: «همه بدانند كه امروز دشمنان نظام جمهورى اسلامى از بركندن اين بنيان مستحكم، احساس عجز ميكنند؛ سعى‏شان اين است كه به وسائل گوناگون، به دست خودِ كسانى كه تو اين انقلاب بودند و هستند، از اين محتوا ذره ذره بكنند....... وظيفه من، وظيفه‏ شما اين است كه از محتواى انقلابى، از اصول با ارزشِ انقلاب دفاع كنيم و نگذاريم اين مبانى با ارزش و اين ارزشهاى والا ناديده گرفته بشود؛ اين وظيفه‏ ماست.

/انتهاي پيام/