نگاهی به فیلم‌های جشنواره سی‌ویکم - 7؛

«خاک و مرجان»؛ حکایت تلخ غربت و هجر!

«خاک و مرجان» از آثار ماندگار سینمای ایران در سال‌های اخیر خواهد بود و خاصه به خاطر وجه مستندگونگی و نمایش واقعی و اصیل حقایق وقایع سرزمین افغانستان و نوع نگاهی که به موضوع عشق و اشغال و هجرت و فراق دارد، جزو فیلم‌های مثال‌زدنی خواهد شد.

کد خبر: ۲۲۶۶۱۶

سه‌شنبه - ۱۷ بهمن ۱۳۹۱ / February 05, 2013

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ بی‌تردید می‌توان گفت یکی از خوش‌ریتم‌ترین و خوش ساخت‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال، «خاک و مرجان» ساخته مسعود اطیابی است که درباره مردم مظلوم افغانستان و فضای این کشور پس از اشغال توسط آمریکایی‌ها می باشد.

بسته داستانی این فیلم که حکایت مرد افغان و دو دختر و همسر اوست که دچار یک فاجعه و بحران روحی در پی یک اتفاق سهمگین شده اند، فضایی فراهم می‌آورد برای به تصویر کشیدن آلام و رنج‌های مردم این کشور پس از هجوم آمریکا و بعد از جنایات طالبان که خود دست پرورده آمریکا بود.

فیلم، روایتی گرم و روان و خوش ریتم از مجموعه تصاویری مستند و داستانی از کشور افغانستان است که هم داستانی گرم و گیرا به همراه دارد و هم حرف‌هایی از جنس مصائب و دردهای مردم مسلمان این کشور.

ریتم خوب، بازی‌هار درخشان، روایت نرم و ساده، درام گیرا و جذاب و باورپذیری داستان به همراه تصاویر درخشان مستندی که از این کشور در فیلم به تصویر کشیده شده، مجموعاً اثری را فراهم آورده که مخاطب را با خود همراه می‌سازد؛ نمونه‌ای ارزنده و جذاب در تصویرگری از مشکلات و دردهای یکی از سرزمین‌های شرقی و اسلامی که پیوندی دیرین و برادرانه و تعاملاتی بسیار فراگیر هم با ایران اسلامی و مردمانش دارد.

فیلم اطیابی اثری شریف، گرم و تأثیرگذار است و در راستای بازنمایی و انعکاس تصویری حقیقی و البته واقعی از کشور افغانستان که در وضعیت حساس کنونی و اشغالگری این کشور توسط آمریکا و همپیمانانش، تلاشی درخور و ستایش برانگیز به انجام رسانده است.

یکی از ویژگی‌های قابل توجه این فیلم وجه ضد آمریکایی بودن آن نه در شعار و کلیشه، بلکه در تصویرگری و سینماورزی است و اینکه نویسنده و کارگردان تلاش کرده‌اند در عناصر سینمایی و فیلمنامه و مضمون، به دنبال طرح محتوا و پیام مدنظرشان که بسیار هم متعالی و جدی و حساس است، باشند، نه اینکه به کارهای نخ نما و دمده صرفاً شعاری متوسل شوند.

بی‌شک «خاک و مرجان» از آثار ماندگار سینمای ایران در سال‌های اخیر خواهد بود و خاصه به خاطر وجه مستندگونگی و نمایش واقعی و اصیل حقایق وقایع سرزمین افغانستان و نوع نگاهی که به موضوع عشق و اشغال و هجرت و فراق دارد، جزو فیلم‌های مثال زدنی خواهد شد.