در رثای بهار فاطمی؛

من نذر کرده‌ام که شود پهلوی تو خوب...

من نذر کرده‌ام که شود پهلوی تو خوب/ من نذر کرده ام که خدایم دهد شفات/ این نامه محتوی کمی خاک تربت است/ مال زمین زخمی غم، مال کربلات...

کد خبر: ۲۳۲۵۸۱

دوشنبه - ۰۵ فروردين ۱۳۹۲ / March 25, 2013

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از شیراز، ایوب پرندآور، شاعر جهرمی، قطعه‌ای به مناسبت بهار فاطمی با عنوان «نامه ای به مادر دریا» سروده است.

این را به هوای کربلا پُست کنم

یا این که به مشهدالرّضا پُست کنم؟

یک نامه نوشته ام برایت بی بی!

این را به نشانی کجا پست کنم؟

بی بی! سلام، شب شده و کرده ام هوات

گفتم یکی دو خط بنویسم که از صفات

کم کم زلال تر شوم و مثل آینه

روحم جلا بگیرد و از برکت دعات

مثل پرنده ها بپرم سمت آسمان

مثل فرشته ها بزنم بال در هوات...

بانوی خوب من! چه خبر؟ از خودت بگو

از زخم های کهنه تر از چادر سیات

که خاکی است و بوسۀ شلاق می خورد

از آتشی که شعله زد از گوشۀ ردات...

مولا کجاست؟ زخم دلش را چه می کند

آن شیر زخم خوردۀ صحرای عادیات؟

از من سلام و عرض ارادات و بندگی

حتما ببر به خدمت چشمان مرتضات...

ما را ملال نیست به جز دوری شما

خوبند بچه هام ... به قربان بچه هات...

جانم فدای زخم تو ای کاش پشت در

زیر فشار خرد کننده، خودم به جات

بودم که تازیانه و سیلی به من خورد

تا از کبود فاجعه می دادمت نجات

یا اینکه زهر شعلۀ آتش به من رسد

خاکسترم بسازد و ریزد به خاک پات...

اما چه حیف، روی تو نیلی شد و من آه...

ماندم به حسرتی که دهم جان و دل برات...

من نذر کرده ام که شود پهلوی تو خوب

من نذر کرده ام که خدایم دهد شفات

این نامه محتوی کمی خاک تربت است

مال زمین زخمی غم، مال کربلات

گفتم برایتان بفرستم که تا مگر

مرهم شود برای همان زخم شانه هات ...

قربان این غمت که گره خورده بر دلم

قربان این جنون که مرا می دهد حیات

یک لحظه صبر کن و ببین ... راستی عزیز

بین من و شما نکند خط ارتباط

یک لحظه قطع گردد و سرگشته تر شوم

لطفا بگیر دست مرا، اِهدِنَا الصِرّاط...

می ترسم اینکه گم بکنم شهر ندبه را

ترسم اینکه گم بکنم کوچۀ سَماتم

می ترسم اینکه باز در انجام واجبات

یا اینکه در تداوم ترک محرّمات

از من قصور سر زند وای وای وای

شرمندۀ تو گردم و آن چشم پر حیات...

بی بی! مباد آن که فراموشتان شود

جان حسین، جان حسن، حاجت گدات...

خیلی ببخش طول کشید و اذان صبح

آمد و این موذن و حیِّ عَلَی الصّلات ...

من هم که با این همه واگویه خوانی ام

خیلی شدم مزاحم ساعات اِلتجات

پس بیشتر عزیز! مزاحم نمی شوم

قربان چشم های همیشه خدا نمات ...

بلوار نخل، کوچۀ هفتم، پلاک شعر

باشد نشان خانۀ من توی کائنات

چشم انتظارمت که جوابی به من دهی

با دست خط سبز، که جان را کنم فدات

دارد تمام می شود این نامه ... والسلام

امضاء ... خط فاصله ...ایوب...خاک پات