تولید کننده بازی رایانه‌ای:

صنعت گیم ایران با استانداردسازی جهانی می‌شود

استانداردهای جهانی در تولید بازی رایانه‌ای باید مورد توجه تولیدکنندگان ایرانی قرار گیرد.

کد خبر: ۲۳۴۳۸۷

شنبه - ۲۴ فروردين ۱۳۹۲ / April 13, 2013

به گزارش گروه علمی «خبرگزاری دانشجو»، یک تولید کننده بازی رایانه‌ای، گفت: استانداردهای جهانی در تولید بازی رایانه‌ای باید مورد توجه تولیدکنندگان ایرانی قرار گیرد. «عماد رحمانی» بر ضرورت استاندارد سازی تولیدات داخلی تاکید کرد و افزود: با توجه به کیفیت بالا و در دسترس بودن محصولات خارجی که با قیمت نازل در اختیار مخاطب ایرانی قرار دارد، تولید کنندگان داخلی وظیفه دارند تا با ساخت بازی های با کیفیت با محصولات خارجی رقابت کنند.

مدیر عامل شرکت تعاونی رسانه شکوه کویر، ادامه داد: بی توجهی به استانداردها جهانی در تولید بازی رایانه ای نتیجه مثبتی نخواهد داشت، بازی سازان با استانداردسازی تولیدات داخلی می توانند در بازارهای منطقه ای و بین المللی با ارایه محصولات مناسب به سود آوری دست یابند.

تولید کننده بازی رایانه ای «گربه قجری» یاد آور شد: در صورت برقراری ارتباط با مخاطب می توانیم به معرفی محصولات داخلی بپردازیم و در مرحله بعد به ارایه فرهنگ اسلامی- ایرانی در غالب بازی رایانه ای دست یابیم.

به عقیده رحمانی، بازی سازان داخلی برای مقابله با تولیدات کشورهای غربی که سعی در القا فرهنگ بیگانه و مهاجم دارند باید به ارتقای سطح کیفی محصولات داخلی توجه داشته باشند و در یک چار چوب مشخص اقدام به تولید بازی برگرفته از فرهنگ بومی کنند.

تولید کننده بازی رایانه ای «قتل در کوچه های تهران» به راه‌کار‌های مناسب برای عرضه بازی های رایانه ای در بازار داخلی و فرامنطقه ای اشاره کرد و گفت: بازی به عنوان یک رسانه مهم می تواند نیاز مخاطب را برآورده کند. رحمانی ادامه داد: بازی سازان برای توفیق در بازارهای داخلی و خارجی می بایست تولید بازی را در چهار مرحله «داستان و محتوا»، «محتوای بصری»، «فنی»و «رسانه شنیداری» مورد توجه جدی قرار دهند.

مدیر عامل شرکت تعاونی رسانه شکوه کویر تربیت نیروی انسانی در زمینه بازی نامه نویسی را ضروری خواند و افزود: بنیاد ملی بازی ها ی رایانه ای برای رفع کمبود نیرو در عرصه بازی نامه نویسی اقدام به راه اندازی انستیتو ملی بازی سازی و دانشگاه علمی کاربردی کرده که برای پرورش این نیروها نیاز به صرف زمان طولانی است، اکنون می توان برای پر کردن این خلاء از اساتید ادبیات نمایشی که توانایی قصه پروری را دارند، استفاده کرد.