نقد و بررسی رمان «آقای سلیمان!...» در فرهنگسرای اندیشه؛

امیرخانی: «آقای سلیمان!...» یک اتفاق تمدنی است

نویسنده «قیدار» گفت: با ورود واحدی به حوزه رمان، می‌توان گفت که هر چند این دستاورد، خودی نیست، اما می‌توان آن را دوباره رقم زد و به نظرم این یک اتفاق تمدنی است.

کد خبر: ۲۳۶۹۶۵

دوشنبه - ۰۹ ارديبهشت ۱۳۹۲ / April 29, 2013

به گزارش خبرنگار فرهنگی  «خبرگزاری دانشجو»»، نشست رونمایی و نقد و بررسی کتاب «آقای سلیمان!‌ می‌شود من بخوام؟» نوشته حجت‌الاسلام سیدمحمدرضا واحدی عصر امروز در فرهنگسرای اندیشه برگزار شد.

رضا امیرخانی، نویسنده ادبیات داستانی در این نشست گفت: هر چند سابقه حضور روحانیان در ادبیات داستانی پیش از این هم وجود داشت، اما کتاب «آقای سلیمان ...» به معنی امروزی کلمه یک رمان است؛ این اتفاق باعث شعف من است چون دیگر لازم نیست به پاسخگویی خارج از طاقتی بربیایم که «می‌توان در حوزه رمان هم وارد ساحت زندگی دیندارانه شد؟»؛ نویسنده این رمان بار این مسئولیت را از دوش امثال من برمی‌دارد.

این نویسنده تصریح کرد: رمان به این شکل و به مفهوم امروزی، یک مفهوم غربی است و هر قدر هم که سابقه آن را به سمک‌عیار و غیره وصل کنیم، در نهایت باید قبول کنیم دستاوردی است که از جای دیگر کسب کرده‌ایم، اما این باعث نمی‌شود که تصور کنیم در شرایط اضطرار به نوشتن رمان می‌پردازیم. متأسفانه امروزه برخی گمان می‌کنند نوشتن رمان در ساحت تمدن اسلامی، شبیه اکل میت است اما با این نگاه نمی‌توان زندگی کرد.

امیرخانی در توضیح نقد این اندیشه به جریان جنگ خندق اشاره کرد و گفت: اصحاب در حضور علم مطلق یعنی رسول الله، در زمان جنگ خندق حضور داشتند. سلمان پیشنهاد حفر خندق داد و حضرت هم این پیشنهاد را پذیرفتند، حال تصور کنید در چنین مجلسی درباره رمان، سینما و غیره هم پیشنهاد داده شود. به نظرم همان‌طور که ایشان با شنیدن پیشنهاد سلمان نفرمودند «این یک دستاورد خسروانی (ایرانی) است که نباید آن را پذیرفت چون از سنت عربی نیست و ... » در این مورد هم چنین نظری نخواهند داد.

نویسنده کتاب «من او» تأکید کرد: یا باید در ریشه‌های پدیده‌ای چون رمان تجدیدنظر کرد، یا باید با این اتفاق، مبنایی روبرو شویم. با ورود واحدی به حوزه رمان می‌توان گفت هر چند این دستاورد خودی نیست، اما می‌توان آن را دوباره رقم زد و به نظرم این یک اتفاق تمدنی است.

امیرخانی ادامه داد: زمانی گروهی از روحانیون تصمیم گرفتند در فصل تبلیغ به جای رفتن به مکان‌های محروم، به ایستگاه‌های مترو بروند تا به پرسش‌های مردم پاسخ بدهند. به نظرم آن زمان هم شاهد یک دستاورد تمدنی بودیم؛ چون این فهم و مواجهه با سوالات مردم مهم است.

این نویسنده تصریح کرد: اینکه یک روحانی وارد حوزه‌ای شود که هنوز عده‌ای با اکراه به آن توجه می‌کنند، بسیار مهم است و مهم‌ترین نتیجه کار امثال واحدی بیان امکان ورود به این عرصه‌هاست.