تخریب گنبد امامزاده اسماعیل(ع) در یکی از روستاهای دامغان به بهانه بازسازی

گنبد امامزاده اسماعیل(ع) در روستای طرزه از توابع شهرستان دامغان به بهانه بازسازی مجدد آن به طور کامل تخریب شد.

کد خبر: ۲۳۷۷۷۱

يکشنبه - ۱۵ ارديبهشت ۱۳۹۲ / May 05, 2013

به گزارش خبرنگار باشگاه دانشجویان «خبرگزاری دانشجو» از سمنان، روستای طزره از توابع شهرستان دامغان در 45 کیلومتری شمال شرق دامغان واقع شده و برای رسیدن به آن باید از سه راهی مهماندوست، شاهرود، دامغان، 25 کیلومتر در جاده آسفالت به طرف شمال حرکت کرد.

از اماکن و ابنیه مذهبی و تاریخی این روستا می توان به بقعه امام زاده اسماعیل از نوادگان امام موسی بن جعفر ( ع )، اولیاء الله و مکانی به نام جعفر صادق که شنیده شده امام، زمانی به آنجا پناه آورده بودند، نام برد.

جمعه، ششم اردیبهشت ماه ساعت 30/12 به امامزاده اسماعیل در روستای طزره از توابع شهرستان دامغان استان سمنان رفتم، امامزاده ای دارای شجرنامه معتبر، نه تنها وجود مقدس ایشان؛ بلکه منطقه ای وسیع که مدفن همرزمان آن انسان بزرگ بوده که به عنوان اولیا ا... معروف است. مکان امامزاده دارای یک قبه ضریع و یک گنبد بود و دور تا دور ضریع تنها حرکت دو نفر در عرض، فضا داشت. وارد شبستان ضریع که شدم، با تخریب گنبد مواجه گشتم، آری یکی از معتبرترین مدرک تاریخی آن امامزاده گنبد بود که با سنگ تخت و ساروج ساخته شده بود.

البته مسئولان هیئت امنا از روی جهل و ندانسته چنین تخریب بزرگ را به قصد بازسازی انجام دادند؛ اما در دنیای امروز همه به دنبال این هستند که با مرمت کردن آثار باستانی از آن نگهداری کنند؛ اما ضایعه جبران ناپذیریست و تخریب تاریخ دیگر جبران نمی شود، شاید اگر مسئولان منطقه بخصوص اداره اوقاف و سازمان میراث فرهنگی شهرستان دامغان و استان سمنان اهتمام بیشتری می کردند، حال با این فاجعه مواجه نبودیم.

شاید مسئولان مربوطه اگر به افکار عمومی اعتماد بیشتری می کردند، اگر به عقل جمعی ایمان داشتند و اگر تنها خود را به صراط مستقیم نمی دیدند و دیگران را هم یار غافله خویش می پنداشتند، اکنون دل های دوستداران تاریخ این مرز و بوم را ریش نمی کردند.

چه کنیم و چه گوییم که فایده ندارد؛ اما آیندگان بدانند در زمانی که تبر جهل و نادانی به ریشه و خاک این مرز و بوم فرود می آمد، بودند کسانی که دلشان گداخته و زبان در دهان بسته می سوختند و مثل شمع از به یغما رفتن داشته های عظیم تاریخ، آب می شدند و کاری از توانشان ساخته نبود و باشد این مرقومه سبب شود که دیگر تاریخ را تخریب نکنیم و به جایش تا می توانیم تاریخ ساز باشیم.