بزرگداشت امیر حسین فردی؛

مومنی: قلم فردی از پختگی بالایی برخوردار بود

رئیس حوزه هنری در بزرگداشت امیر حسین فردی در نمایشگاه کتاب گفت: قلم فردی از پختگی بالایی برخوردار است

کد خبر: ۲۳۸۱۰۶

دوشنبه - ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۲ / May 06, 2013

به گزارش گروه فرهنگی«خبرگزاری دانشجو»،  امروز دوشنبه 16 اردیبهشت، مراسم بزرگداشت امیر حسین فردی نویسنده ادبیات انقلاب اسلامی در غرفه سوره مهر با حضور «محسن مومنی شریف » رییس حوزه هنری،«محمد حسنی » مدیر عامل ادبیات داستانی،خانواده مرحوم فردی و اصحاب رسانه برگزار شد.

محسن مومنی شریف رئیس حوزه هنری در ابتدای این مراسم گفت: می خواهم درباره وجه ادبی فردی صحبت کنم زیرا ویژگی های خوب فردی یعنی جنبه نویسندگی و ادبی  او مورد غفلت قرار گرفته است، فردی در این زمینه جز برترین ها بوده است.«سیاه چمن» نخستین کتابی است که از سوی این نویسنده انقلاب بعد از انقلاب منتشر شد.

وی ادامه داد: با مطالعه این کتاب دیده می شود که قلم فردی از پختگی برخوردار است و چقدر نسبت به آن زمان داستان را خوب می شناخت.فردی زمانی که کتاب سیاه چمن را در سال های اولیه انقلاب نوشت کاملا با عناصر داستان آشنا بود و می توان این کتاب را از جهاتی کتاب با افتخار و قابل توجهی دانست.

مومنی شریف تصریح کرد: فردی به دلیل مسئولیت اجرایی  کمتر نوشت. در کارنامه ادبی از لحاظ اثر به معنای کتاب تعداد آثارش حدود 10 عنوان است البته در حوزه مطبوعات 30 سال سردبیر کیهان بچه ها بود که نشریات زیادی را منتشر کرده است.

رئیس حوزه هنری بیان کرد: وی در بخش پرورش نسل جوان از اولین ها بود. در حوزه کودک و نوجوان نیز کتابی با عنوان " آشیانه در مه" دارد که به قول استاد سرشار درحد بهترین کارهای جهانی است.اگر کارهای جهانی را به این معنا که بهترین ها ترجمه فارسی می شوند را در نظر بگیریم و معیار ما حوزه کودک و نوجوان باشد ، کتاب "آشیانه در مه "در نوع خود از بهترین های دنیاست که باید برای معرفی آن تلاش شود.

این مقام مسئول افزود: مرحوم فردی در حوزه بزرگسال کتاب" اسماعیل" را در کارنامه خود دارد که به زودی جلد دوم آن در چهلم استاد فردی معرفی و رونمایی می شود .این کتاب اثری دلنشین است زیرا از مهمترین عنصری که در این کتاب استفاده کرده عنصر صداقت است.شخصیت اصلی داستان شخصیت صادقی است که حتی ضعف های خود را نیز بیان می کند و هیچ چیز بر خواننده پنهان نمی ماند، آنقدر که می شود با شخصیت اصلی داستان همزاد پنداری کرد.

رییس حوزه هنری با بیان اینکه در کتاب اسماعیل تجربیات نویسنده به خوبی معرفی می شود اظهار داشت:کمتر پیش می آید در یک اثر داستانی که عمده تجربه ها در آن مطرح شدند با یک تجربه جدید رو به رو شویم. در کتاب اسماعیل این تجربه های ناب وجود دارد که به شخصیت خود نویسنده بر می گردد.زیرا فردی در برخورد با همه عناصر نگاه تازه ای داشت.به تعبیر برخی از دوستان زبان طبیعت را می فهمید.زمانی فردی به من گفته بود که طبیعت آموزگار بزرگ انسان است.

مومنی شریف نگاه فردی به طبیعت را نگاهی قرآنی دانست وگفت: فردی انسانی متفکر بود.تجربه ها و بهره گیری او از طبیعت به خوبی در رمان های وی مشهود است.احساس می کنم که رمان "اسماعیل" فردی یک تابلوی زیبای زندگی و طبیعت است.

وی اظهار کرد:امیدوارم منتقدین ما در جلساتی که برگزار خواهد شد بیشتر به وجه ادبی و هنر نویسندگی فردی بپردازند و برخی نکات را که در آثارش وجود دارد را به جامعه ادبی و خوانندگان آثارش معرفی کنند.

در ادامه این نشست نیز محمد حسنی "مدیر عامل ادبیات داستانی" به شخصیت منحصر به فرد امیر حسین فردی اشاره کرد و گفت: فردی برای ما دلگرمی بود.زمانی که یکی از اساتید ادبیات فارسی قزاقستان به بنیاد آمد قرار بر این شد که راههایی را برای ترجمه ادبیات داستانی به سایر زبان ها بیابیم .

وی ادامه داد: این استاد قزاقستانی  به کتاب " آشیانه در مه" استاد فردی اشاره کرد که این کتاب را ترجمه کرده بود .این استاد قزاقستانی بدون اینکه شناختی از این نویسنده داشته باشد از این کتاب به عنوان اثری خوب نام برد.

حسنی تصریح کرد: امیر حسین فردی تولستوی شناس به معنای واقعی بود . همیشه با جوانان بود و اگر جوانی بر قطار ادبیات انقلاب سوار می شد خوشحال می شد.فردی به شدت روی کیفیت و بحث عناصر داستان و جذابیت تاکید داشت.

همچنین در ادامه نشست" مریم فردی "دختر مرحوم فردی گفت:در روز خاکسپاری پدر به دلیل مساعد نبودن حالم نتوانستم حق مطالب را ادا کنم و در مورد او صحبت کنم.می خواستم بگویم که جای پدرم خالی است اما دیدم که جایش خالی نیست چون میراث بزرگی از خود به جا گذاشت.

وی ادامه داد: پدرم همیشه از شعارها خسته بود . می گفت که باید عملا کاری انجام شود برای همین همیشه مشغول کار بود و تا آخرین روز هم کار کرد.زمانی که نوجوان بودم به او گفتم وقتی بازنشسته شوی به روستا می رویم تا فقط بنویسی .وقتی که بازنشسته شد همین مطلب را به او یادآوری کردم اما باز وظیفه خود را در کار کردن دید.کار برای او تعریف متفاوتی داشت گاهی کار برای او نوشتن و گاهی کارهای اجرایی و ... بود.