با معرفی نفرات برتر؛

کنگره ملی شعر «از توس تا نیشابور» به کار خود پایان داد

همزمان با سالروز بزرگداشت حکیم عمر خیام نیشابوری، کنگره ملی شعر «از توس تا نیشابور» با معرفی افراد برگزیده در فرهنگسرای سیمرغ این شهرستان پایان یافت.

کد خبر: ۲۴۰۰۶۳

شنبه - ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۲ / May 18, 2013

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از مشهد، سعید سرابی، رئیس اداره کل فرهنگ و ارشاد خراسان رضوی روز گذشته در کنگره ملی «شعر از توس تا نیشایور» در فرهنگسرای سیمرغ نیشابور بیان داشت: ما در پی آن هستیم که این فرصت بی‌بدیل را که به میزبانی خراسان رضوی در اختیار شعر و ادب کشور است به حدی بالاتر و به یک کنگره بین المللی برای تمام فارسی زبانان تبدیل کنیم.

وی افزود: برای شناخت شاعران و ادیبان باید اهتمام بورزیم تا بتوانیم احیاگر شعر و ادب در سطح بین المللی در جایگاه شعر و ادب خراسان بزرگ باشیم.

در ادامه این مراسم شاعران مطرح کشور آخرین سروده های خود را ارائه کردند.

در پایان محمد کاظم کاظمی به نمایندگی از هیئت داوران سه نفر برتر، محمد حسین ملکیان از اصفهان، حمیده سادات غفوریان از مشهد مقدس، علی اصغر شیری از قم و چهار نفر برگزیده عزت قریب زاده از بوشهر، عالیه محرابی از یزد، امیر خسروی از خمین و سمیه قبادی از کرمانشاه را اعلام و لوح تقدیر و جوایزی اهدا کردند.

حکیم  ابوالفتح غیاث الدین عمر بن ابراهیم نیشابوری معروف به خیام یا خیامی از ریاضی دانان،  منجمان، اطباء، حکما و شاعران نام آور ایرانی در قرن پنج و ششم هجری است سبب شهرت او به خیام درست معلوم نیست. احتمال داده اند که پدرش خیمه دوز بوده است، تاریخ زندگانی او با روایات افسانه آمیز درهم آمیخته است، همچنین او را در امر تهیه زیج جلالی  ( 467 هجری ) در شمار سایر دانشمندان ذکر کرده اند که خالی از اشکال نیست.

از آثار مشهور خیام در علوم ریاضی می‌توان به کتاب‌هایی چون رساله جبر و مقابله که مهمترین کتاب ریاضی خیام است، رساله فی شرح ما اشکال من مصادرات کتاب اقلیدس، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما (مقصود از آن بیان دستور ارشمیدس و ترازوی اوست برای تعیین اوزان اشیاء با توجه به وزن مخصوص هر یک)،  لوازم الامکنه درباره فصول و علت اختلاف هوای بلاد و اقالیم، رساله فی الکون و التکلیف الجواب من ثلاث مسائل اشاره کرد.

اما شهرت عمده خیام به سبب رباعی های اوست. معلوم است که خیام پرگویی را دوست نمی‌داشته؛ نه به تالیف کتاب های مفصل علاقه نشان داده و نه به سروردن اشعار مفصل پرداخته است. احتمال دارد به سبب اشتغال به فلسفه و ریاضی پرداختن به شاعری را برازنده شان خود نمی دانسته است و در ماخذ قدیم هم شهرت او به سبب شاعری وی نیست.