زندگینامه شهید شاخص بسیج جامعه پزشکی منتشر شد

زندگینامه دکترسید مرتضی قاضی، شهید شاخص بسیج جامعه پزشکی در سال 92 منتشر شد

کد خبر: ۲۴۰۱۱۹

يکشنبه - ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۲ / May 19, 2013

به گزارش گروه علمی «خبرگزاری دانشجو»، زندگینامه شهید دکترسید مرتضی قاضی، شهید شاخص بسیج جامعه پزشکی ‏درسال 92 منتشر شد.

دوران کودکی

شهید راه انقلاب اسلامی ایران دکتر سید مرتضی قاضی فارغ التحصیل رشته پزشکی دانشگاه تبریز در بیست و ‏هفتم بهمن ماه 1330 ‏در شهرستان مذهبی قم متولد شد دوران کودکی را در خانواده ای متدین به دین مبین ‏اسلام سپری کرد. از خصوصیات دوران کودکی ‏ایشان می توان به رازداری، صداقت، نظم و پشتکار او اشاره کرد و ‏این خصوصیات را از والدین خود و به ویژه از والده خود که ‏مظهری از امید، صداقت، رازداری، قناعت و پشتکار بود ‏کسب نموده بود و قطعاً آن مرحومه در تربیت بنیادی مرتضی نقش بهسزایی ‏داشته است.

مرتضی دوران ‏تحصیلات ابتدایی را به ترتیب در دبستان های مستوفی، رشیدیه قم و ظاهر تنکابنی تهران گذراند. علت ‏انتقال ‏مرتضی به تهران در این اوان ناشی از مهاجرت خانواده به تهران بود که به دنبال پذیرفته شدن برادر بزرگتر ‏مرتضی به نام ‏رضا در کنکور دانشگاه تهران عملی گردید. ‏

مرتضی دوران تحصیلات متوسطه را به ترتیب در دبیرستان های بدر، مروی گذرانید و دیپلم خود را در رشته علوم ‏طبیعی در سال ‏‏48-49 از دبیرستان مروی اخذ نمود.

او به کارهای فنی و حرفه ای خیلی علاقه مند بود لذا تمام تعطیلات تابستانی را به فراگیری کارهای حرفه ای ‏می پرداخت و در ‏بعضی مشاغل حرفه ای به قدری پیشرفت کرده بود که به خوبی قادر به امرار معاش از این ‏طریق بود ولی آرزوی نهائی مرتضی ‏فراگیری فن و علم پزشکی بود که با تمام وجود بدان عشق می ورزید و ‏البته در این رابطه تشویق های مستمر مادر و پدرش نقش ‏اساسی را به عهده داشت.

دوران دانشجویی

در سال 1349 در کنکور ‏دانشگاه ها شرکت کرد و با وجود اینکه در یکی از دانشکده ها پذیرفته شده بود ولی ‏به دلیل آنکه رشته مزبور ‏پزشکی نبود از ثبت نام در دانشگاه خودداری کرد. ‏

چون معتقد بود نبایستی امکانات زمان و مکان و موقعیت ها را به هدر داد. چه بسا کسانی که علاقمند به تحصیل ‏در همین رشته هستند و ‏اشغال نابجای این مکان و موقعیت به آتیه خوب مملکت که لازمه آن داشتن افراد ‏علاقمند و متخصص و فعال است طبعاً تأثیر نامطلوب ‏خواهد گذاشت. لذا یک سال تحصیلی دیگری به طور آزاد ‏به مطالعه و مرور کتاب های درسی دوران دبیرستان گذرانید و در کنکور سال ‏بعد در رشته پزشکی دانشگاه تبریز ‏پذیرفته شد. ‏

جمع نمرات ایشان در حدی بود که اگر جانب احتیاط را رها کرده بود و در جدول انتخاب رشته دانشکده پزشکی ‏دانشگاه تهران را نیز ‏قید کرده بود بدون شک پذیرفته شده بود به هر حال او رشته دلخواه خود را از سال ‏تحصیلی 50-51 شروع کرد ولی چون تصمیم به ‏انتقال، به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران داشت، لذا پس از ‏موفقیت در امتحانات سال اول دانشکده برای سومین بار در کنکور دانشگاه ‏شیراز پذیرفته شد که پس از بررسی ‏و مشورت با افراد ذیصلاح از تغییر دانشکده پزشکی خودداری نمود.‏

‏ وضع تحصیلی او در دانشکده بسیار خوب بود بطوری که در سال های اولیه دانشکده به علت بالا بودن معدل از ‏پرداخت شهریه معاف ‏شد.

خانواده هم با ارسال مستمری ماهیانه یک زندگی ساده دانشجوی را برای مرتضی ‏میسر می ساختند.

صفات قناعت و مناعت ‏به قدری در مرتضی بارز بود که از قبول کمک هزینه تحصیل از ‏برادرش نیز خودداری می کرد. از همان مستمری ماهیانه نیز مبلغی ‏پس انداز می کرد و غالباً صرف خرید کتاب ‏می کرد. در سال آخر دانشکده (دوره انترنی) که نیز مبلغی به انترن ها پرداخت می شد از ‏قبول همان مستمری ‏ماهیانه نیز از خانواده اجتناب می نمود. ‏

فوت مادر

یکی از حوادث تلخ دوران دانشجویی مرتضی فوت مرحومه والده اش بود که آنچنان که خودش تعریف می کرد ‏ضربه بزرگی بر ‏مرتضی بوده است، چون مادرش پناهگاه بزرگ روحی او بوده و هرگاه که از جریانات زندگی ‏متأثر می شد، با یک سفر کوتاه به ‏تهران تجدید قوای روحی می کرد و با روحیه ای شاد و مصمم به فعالیت های ‏تحصیلی و سیاسی خود ادامه می داد.

سرگرمی او در دوران دانشجویی علاوه بر مطالعه کتب مختلف، ورزش کوهنوری و دو میدانی بوده و معتقد بود ‏حتی ورزش باید به ‏گونه ای انتخاب شود که در جهت خودسازی انسان مفید واقع گردد.

در مورد کوهنوردی ‏معتقد بود که علاوه بر ارمغان آوردن ‏سلامتی جسم، موجب می شود که انسان در کوه فرصت تفکر و اندیشیدن ‏داشته باشد و به بررسی اوضاع و احوال خود و محیط ‏اطراف خود بپردازد و طبعاً موقعی که به موازات تقویت ‏جسم، روح نیز تقویت شد، امکان حداکثر بهره دهی و کارایی را می دهد. ‏

در طول سال های آخر دوران دانشجویی، مقارن ایامی که رژیم منفور پهلوی مکرراً به دانشگاه تبریز حمله ور می ‏شد و موجب ضرب ‏و جرح و کشتار دانشجویان مخالف رژیم می شد، بیش از هر زمان معتقد به ایجاد یک ‏تشکیلات نظامی مخفی در ایران بود و معتقد ‏بود که حرکت انقلابی توده مردم زمانی سریع به نتیجه می رسد ‏که سه رکن اعتقادی، سیاسی و نظامی به موازات هم سازمان پذیرفته ‏و رشد نماید و شاید دلیل آنکه بیشتر ایام ‏فراغت را در کوه به سر می برد و به اتفاق دوستان همفکرش با یک جیره غذایی ساده به سر ‏می برد آماده ‏سازی خویش برای یک مبارزه مسلحانه بود آن طوری که تنها خواهر مرتضی ابراز می دارد: «مرتضی از سفره ‏های ‏رنگارنگ گله مند بود و همیشه سعی داشت که از غذاهای ساده به اندازه حداقل نیاز استفاده کند».

از اتفاقات ‏دیگر سال های آخر ‏دانشکده مسافرت برادر بزرگش رضا به انگلستان بود که برای گذراندن دوره تخصصی راهی ‏این دیار شده بود آن طوری که دوستان ‏نزدیک مرتضی نقل می کنند، او همواره نگران بوده است که مبادا ‏اقامت چند ساله برادر در انگلستان تغییری در روش و منش او ‏بدهد. ‏

لذا وقتی که برادرش پس از قریب چهار سال به ایران مراجعت می کند مرتضی در نهایت خوشحالی به دوستان ‏ابراز می دارد که ‏برادرم همان خودش برگشته است و تغییرات منفی در اعتقادات او نیافته ام آن طوری که استنباط ‏می شود پس از فوت مادرش، شوهر ‏خواهرش و خواهر مرتضی که افرادی متدین و متعهد و خود ساخته هستند ‏به همراه پدر مرتضی خلأ موجود ناشی از فقدان مادر را ‏پر می نماید و در این راه نیز موفق بوده اند.

به همین ‏دلیل علاقه ای که مرتضی به شوهرخواهرش داشته چیزی در ردیف علاقه به ‏برادرش بود. یکی از عوامل ‏سازندگی مرتضی، شروع رنسانس مذهبی در ایران به وسیله آیت الله العظمی امام خمینی(ره) بود و مرتضی از ‏طریق ‏مطالعه نوشته های بزرگانی، چون حضرت امام، بیش از پیش با اسلام راستین آشنا شد و همواره از روحانیت ‏مترقی و مبارز ‏حمایت می کرد و در عوض با هر نوع عمل قشری و ارتجاعی با تمام وجود مخالفت می نمود.

خدا وسیله ای فراهم کند ‏که یک سربازی دل چسبی انجام دهم

‏پس از پایان دوره دانشکده در تاریخ ‏‏22/5/57 جهت گذرانیدن دوره خدمت نظام وظیفه به سربازی رفت. او ‏چندبار به خواهرش ابراز می کرد که خدا وسیله ای فراهم کند ‏که یک سربازی دل چسبی انجام دهم و از انجام ‏خدمت وظیفه در چنان سازمان ارتشی اکراه داشت.‏

به هر حال مرتضی احتیاج به آموزش نظامی داشت و مشتاقانه در کلاس های اسلحه و سایر دروس نظامی ‏شرکت می جست و پس از ‏پایان دوره آموزشی نظامی به علت سطح نمره او مأمور خدمت در درمانگاه ستاد ‏بزرگ ارتشتاران می شود.

این محل درست همان ‏جایی است که به مرتضی فرصت تجزیه و تحلیل وضع ‏امرای ارتش را می دهد و طی همین بررسی ها بود که مرتضی امیدوار شده ‏بود که امکان تسلط مردم بر ارتشی ‏که جز زرق و برق ظاهری نشانی از آمادگی روحی ندارد، به سادگی میسر است. ‏

به نظر مرتضی ارتش شاهنشاهی ایران، ارتشی بی آرمان و بی هویت بود که در حدود رفع مسئولیت کارائی ‏داشت و در مقابل ملتی ‏به پا خاسته که قبل از خارج شدن از منزل، جوانهایش غسل شهادت می کنند و کشتن ‏و یا کشته شدن را در هر حال پیروزی می ‏دانند، تاب مقاومت ندارد. ‏ ‏

پس از آزادی آیت الله طالقانی از زندان شاه پلید، مرتضی به صف پیروان ایشان می پیوندد و با ایشان ارتباط ‏مستقیم برقرار می سازد. ‏تا قبل از پیروزی قیام ملی اقدام به افشاگری اوضاع داخلی ستاد بزرگ و رکن دوم ‏ارتش می نمود.

دریافت فرمان امام خمینی(ره)

مرتضی پس از دریافت فرمان عام ‏امام خمینی (ره) به ارتشیان مبنی بر پیوستن به ملت ‏و ترک ارتش به محضر مرحوم آیت الله طالقانی مشرف می شود و کسب ‏تکلیف می کند و به علت فعالیت های ‏شدید مستشاران نظامی آمریکایی در ارتش، اجازه می خواهد که نسبت به انفجار و انهدام قسمتهای ‏حساس ‏ستاد بزرگ ارتشتاران به کمک دوستان اقدام کند، که آیت الله طالقانی می فرمایند: فعلاً صلاح نیست چون احتمال دارد جزو کشته شدگان افرادی باشند که مومن به انقلاب باشند و بهتر است ‏شما در ستاد باقی بمانید و ‏از تاریخ کودتا و نحوه اجرای آن اطلاعاتی کسب کنید.

مرتضی به محل خدمتی ‏خود برمی گردد و به کسب اطلاعات مشغول می ‏شود ولی چون پس از ورود ژنرال هایزر آمریکایی از نظر ‏حفاظتی مرتضی در تنگنا قرار می گیرد. تمرّد می کند و محل خدمت ‏خود را ترک می کند. ‏

چون همواره امکان دستگیری وی وجود داشت قبلاً پیش بینی های لازم نظیر تنظیم وصیتنامه را نموده و اکثراً ‏با نیت شهادت از منزل ‏خارج می شد. در تمام مدت فرار مرتضی، عوامل رکن 2 ارتش و مأمورین ساواک ‏مشغول ایجاد مزاحمت برای خانواده مرتضی ‏بودند.

این فعالیت ها مقارن ایامی بود که دولت غیرقانونی اذهاری و ‏بختیار دچار یک حالت جنون شده بودند و حتی از حمله به ‏بیمارستان ها و ضرب و جرح و کشتار بیماران و کادر ‏پزشکی بیمارستان مضایقه نمی کردند، مرتضی به ضرورت ایجاد مراکز ‏درمانی زیر زمینی اعتقاد پیدا کرده بود ‏و در ارتباط این ایده با افراد ذیصلاح تماسهایی برقرار نموده بود و هم زمان مشغول یاد دادن ‏تزریقات و ‏کمک های اولیه به جوانان فامیل خود بود.

به موازات این گونه فعالیت های، با همکاری یک مهندس متعهد و جوانان ‏هم فکر نسبت ‏به تهیه بمب های آتش زا و تخریبی اقدام نموده و بمب ها را در بیابان های اطراف قم آزمایش می ‏کردند تا بهترین نوع را انتخاب و نسبت ‏به تکثیر آن اقدام کنند. ‏

روزی که سفر تاریخی رهبر عالیقدر انقلاب اسلامی ایران آیت الله العظمی امام خمینی(ره) پس از 15 ‏سال تبعید غیرقانونی ‏از پاریس به تهران انجام می شد در حالی که مرتضی از خوشحالی و غرور در پوست خود ‏نمی گنجید در مراسم استقبال از امام ‏شرکت جست و آن استقبال بی نظیر در تاریخ ایران را خاطره ای فراموش ‏ناشدنی می دانست.

در تمام مدتی که امام در تهران اقامت ‏داشتند مرتضی در تماس نزدیک و مستمر با دفتر ‏امام در تهران بود. هنگامی که دولت مزدور و دست نشانده بختیار درصدد اجرای ‏طرح کودتا برآمد و طبق نقشه ‏قبلی مستشاران آمریکایی اعلام حکومت نظامی از ساعت 16 نمود به فرمان آگاهانه رهبر عظیم الشأن ‏انقلاب، ‏مرتضی به همراه بقیه مردم قم به خیابان رفت و در خنثی کردن این توطئه ننگین نقش خود را ایفا کرد.

فردای ‏آن روز نیز ‏به اتفاق دوست و هم سنگر خود برای کمک به مجروحین بی شمار مردم راهی تهران شد. ‏

‏ پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، به فرمان آیت الله طالقانی، مرتضی مجدداً به محل خدمت قبلی خود ‏مراجعه نمود و فعالانه به ‏بازسازی درمانگاه ستاد بزرگ ارتشتاران مشغول گردید. ‏

فعالیت در درمانگاه

در همین اوان که به فرمان امام خمینی(ره) و تصویب شورای انقلاب سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ‏ایران تأسیس گردید ‏مرتضی از بدو تأسیس آن داوطلبانه به کار در درمانگاه پادگان ولیعصر تهران پرداخت، ‏چون همواره به ایجاد یک نیروی نظامی که ‏به دست ملت تأسیس شده باشد و با فکر ملت سازماندهی شود و با ‏فرماندهان ملی با تکیه به اعتقادات مذهبی و ملی مثل کوه در مقابل ‏دشمنان ملت ایران ایستادگی کند و ‏معتقد بود.‏

هم زمان معتقد بود که بایستی از اصلاحات بنیادی در ارتش فعلی یک لحظه نیز غافل نبود. مرتضی صبح ها در ‏درمانگاه ستاد بزرگ ‏ارتشتاران کار می کرد و بعد از ظهرها نیز مشتاقانه در درمانگاه ولیعصر مشغول بود.

او به ‏قدری به کار بعدازظهر خود علاقمند بود ‏که حدی بر آن متصور نیست. در تابستان که مدت هشت روز مرخصی ‏از ستاد بزرگ داشت به جای رفتن به مسافرت و یا استراحت، ‏وقت خود را در درمانگاه پادگان ولیعصر تهران ‏صرف می کرد و در مقابل اصرار برادرش حاضر به مسافرت به شمال نشد و گفت: ‏به علت شیوع بیماری آنژین در پادگان تعدادی از برادران پاسدار در ناراحتی به سر می برند و من قادر به ترک ‏کردن آنها ولو برای ‏یک هفته نیستم.

وقتی برادر مرتضی به او پیشنهاد شرکت در امتحان رزیدنتی در رشته ‏جراحی عمومی که همواره مورد علاقه ‏مرتضی بود، کرد. مرتضی آن را در شرایط فعلی مملکت جایز ندانست.

‏به دلیل اینکه در بسیار از مناطق کشور حتی طبیب عمومی به حد ‏کافی وجود نداشت و بچه های مردم در اثر ‏بیماری های سهل العلاج مانند اسهال میکروبی تلف می شدند. او صرف چهار سال وقت ‏برای گذرانیدن دوره ‏تخصصی را، فراموش کردن مردم نیازمند تلقی می کرد. ‏

البته به هیچ وجه تربیت نیروی کار آزموده و ماهر ایرانی را نفی نمی کرد و آن را شرط عدم وابستگی ها به غرب و ‏یا شرق می دانست ‏و بارها این حقیقت تلخ را گوشزد کرده بود که میهن ما که روزی مشعلدار علوم و فنون از ‏جمله پزشکی بوده است چرا این گونه چشم ‏نیاز به دروازه های خارج دوخته است.

این ننگ را چگونه می توان ‏توجیه کرد که افرادی برای عمل جراحی لوزتین عازم خارج از ‏کشور می شوند. ‏

به هر حال مرتضی پس از مطالعه وضع بهداشتی استان های مختلف تصمیمی می گیرد که عازم استان سیستان ‏و بلوچستان شود تا حد ‏توانایی خویش مرهمی بر زخم هموطنان محروم سیستانی بگذارد ولی به علت تحولات ‏اخیر و تحمیل جنگ در منطقه کردستان مرتضی ‏تصمیم می گیرد که موقتاً به کمک مجروحین حوادث ‏کردستان بشتابد و در این تصمیم به قدری راسخ بود و برای عزیمت عجله داشت ‏که حتی برای بستری نمودن ‏پدر خویش در بیمارستان به منظور انجام عمل جراحی، تأمل را جایز ندانست چون به خوبی واقف بود ‏که اکثر ‏مجروحین منطقه را در صورت مراقبت های صحیح پزشکی می توان از مرگ نجات داد و به پدرش صریحاً ‏گفته بود که پدر ‏جان شما در شهر زندگی می کنی که در خیابان های آن مطب ها و کلینیک های تخصصی وجود دارد ‏آیا سزاوار است که من در چنین شهری ‏فارغ و آسوده باشم و مجروحینی که با کمک های اولیه پزشکی قابل ‏درمان هستند، بمیرند. ‏

بدین ترتیب پدرش متقاعد می شود که مرتضی عازم کردستان بشود. مرتضی ترتیب بستری شدن پدر را در ‏بیمارستان می دهد و با ‏پزشک جراح هم درباره پدرش سفارشات لازم را می کند و عازم کردستان می شود. ‏

‏ خواهر، شب قبل از حرکت مرتضی پیش او می ماند و کوله بار سفر او را می بندد. ‏

خواهرش نقل می کند؛ چون مرتضی بدون قرآن و کتاب نمی توانست زنده بماند، نصف بیشتر ساکش کتاب ‏بوده است. ‏

آخرین پیام مرتضی به خانواده

هجرت مرتضی از تهران در تاریخ 14/6/58 انجام می شود و در تاریخ 16/6/58 به وسیله تلفن از حال و احوال خود، ‏خانواده اش را ‏مطلع می سازد و پس از آن دیگر پیامی از مرتضی به خانواده نمی رسد.

با اخبار ضد و نقیضی که ‏از منطقه کردستان آورده می شد، ‏گمان برده می شود که مرتضی به گروگان گرفته شده است و خانواده او در ‏نگرانی عمیقی به سر می برند.

به هر حال اطلاعات ‏به دست آمده درباره مرتضی حکایت می کند که او به ‏سرپرستی یک تیم امداد پزشکی به مهاباد اعزام گردیده است و یکی از همکاران ‏مرتضی که او هم داوطلبانه ‏در بوکان به خدمت پزشکی اشتغال داشت نقل می کند که با وجودی که مدت مدیدی بود که همدیگر را ‏ندیده ‏بودیم و این دیدار در آن شرایط بسیار جالب و مغتم بود ولی مرتضی به قدری مشتاق بود که زودتر به کمک ‏مجروحین بشتابد که ‏تنها حدود نیم ساعت در بوکان توقف کرد. ‏

وقتی مرتضی به همراه تیم خود به مهاباد می رسد ملاحظه می کند که یک تیم امداد پزشکی دیگر قبلاً در ‏مهاباد مستقر شده و به خوبی ‏مشغول انجام وظیفه است. در مهاباد به مرتضی گفته می شود که در سردشت ‏احتیاج مبرم به گروه امداد پزشکی است. لذا مرتضی ‏پس از مشورت با اعضای تیم تصمیم می گیرد راهی ‏سردشت بشود. لذا این تیم به همراه کلیه تجهیزات فنی خود عازم سردشت می شوند ‏و در دروازه شهر مهاباد از ‏پاسگاه ژاندارمری در مورد امنیت جاده مهاباد به سردشت تفحص می کنند و پس از اطمینان از امنیت جاده ‏به ‏راه می افتند ولی متأسفانه پس از طی 65کیلومتر در محاصره مسلحانه مزدوران حزب دموکرات قرار می گیرند. ‏

فردی که ظاهراً نقش رابط حزب دموکرات را داشته است از اعضای تیم می خواهد که تسلیم شوند و مرتضی در ‏پاسخ می گوید که ما ‏برای نبرد مسلحانه نیامده ایم که تسلیم شویم. ما تعدادی پزشک و پرستار و تکنسین ‏پزشکی هستیم که از تهران برای انجام امور پزشکی ‏به این منطقه حرکت کرده ایم. لذا در صورتی که مجروح ‏یا بیمار دارید برای کمک همگی آماده هستیم. ‏

شخص رابط به منظور رسانیدن پیام می رود و برای مدت طولانی از او خبری نمی شود. سرنشینان آمبولانس ‏مشاهده می کنند که به ‏مرور بر تعداد محاصره کنندگان افزوده می شود و با سلاح های سبک و سنگین که در ‏اختیار دارند امکان حمله وحشیانه وجود دارد. ‏لذا افراد تیم از سرپرست تیم می خواهند که سریعتر مذاکرات ‏تعقیب شود.

مرتضی هدف رگبار گلوله

مرتضی به منظور یافتن فرد رابط از آمبولانس پیاده می ‏شود ولی پس از طی چند قدم بطور ‏ناجوانمردانه ای هدف رگبار گلوله قرار می گیرد.

گلوله ای قلب مرتضی را در حالی می شکافد ‏که همانند جدش ‏فزت و رب الکعبه می گفت و شهادتین را از دهان پرخون بیرون می داد، به سوی لقاءالله عروج می کند. چون ‏وانت ‏آهوی متعلق به این تیم هدف قرار می گیرد و با سلاح آرپی جی هفت آنرا منهدم می کنند سایر برادران ‏تیم نیز به سرعت پیاده می ‏شوند تا پناهگاهی بیابند که ضمن آن یک برادر تکنسین شهید و برادر تکنسین ‏دیگر از ناحیه پا مجروح می شود. ‏

پس از اسیر شدن بقیه افراد تیم، اسرا دو درخواست مطرح می کنند اول اینکه اجازه یابند تا برادری که از ناحیه ‏پا مجروح شده ‏جراحی نمایند و دوم اینکه اجازه یابند تا برادران شهید خود را دفن کنند. ‏

وقت کافی برای دفن جسد نیست

درخواست اول را این جانیان وحشی و مزدور با شلیک گلوله ای به مغز مجروح اجابت می کنند و در مورد ‏درخواست دوم به بهانه ‏اینکه وقت کافی نیست امکان دفن اجساد شهدا را به یاران آنها نمی دهند.‏

بقیه افراد گروه بعد از تحمل شکنجه های وحشیانه، در طویله ای در کنار احشام زندانی می شوند و پس چندین ‏روز راه پیمایی و آزار ‏و اذیت، بالاخره آنها را آزاد می کنند...