حجت‌الاسلام شهاب مرادی:

چهار صفت که انسان را نجات می‌دهد

حجت الاسلام شهاب مرادی در نوشته‌ای به «سبک دینداری» اشاره و چهار صفت که انسان را نجات می‌دهد، از منظر امام سجاد (ع) مطرح می‌کند.

کد خبر: ۲۴۸۱۴۵

شنبه - ۰۸ تير ۱۳۹۲ / June 29, 2013

به گزارش گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، حجت الاسلام شهاب مرادی، از روحانیون جوان کشورمان، مطلبی در خصوص سبک دینداری نوشته و با نام «چهارصفت نجات بخش» در وبسایت شخصی خود منتشر کرده است.

متن نوشتار وی به شرح زیر است:

برخی صفات از عبادات مستحبی موثرتر و نجات بخش ترند هرچند به ظاهر این طور به نظر نیایند. و در شرایط گوناگون مثلا اگر دست انسان از عبادت ها و ریاضات شرعی خاص و نوافل، کوتاه است.

اغلب مردم کسی را که کمتر صحبت می کند و کمتر می خندد و سرش در گریبان خود است و... و مثلا دائما روزه است و عبادات فردی را و خودش را مهم تر می داند، متدین تر و به نجات نزدیک تر می دانند. در حالی که انبیاء عمده وقت شان در اجتماع و سر و کله زدن با مردم آن هم بیشتر مردم هدایت نشده می گذراندند و سخن گفتن را از سکوت لازم تر و ارحج می دانستند و مکلف به سخن گفتن و ارتباط و تعامل بودند، نه سکوت و انزوا! اما بشر همیشه احساس کرده دوری از جامعه به دینداری نزدیک تر است شاید زمانی هم این طور بوده اما با ظهور دین کامل؛ اسلام ناب؛ دینی که زندگی اجتماعی در آن بسیار مهم است و تعامل صحیح و سازنده با مردم اهمیت فراوان دارد، جامعه گریزی فقط یک انحراف است و یک فرار.

این رشته سر دراز دارد به همین کوتاه اکتفا می کنم و یک روایت برای نجات و سلامت بیشتر در تعامل با جامعه تقدیم می کنم: این فرمایش نورانی امام زین العابدین؛ علی بن الحسین علیه السلام است:

أرْبَعٌ مَنْ کُنَّ فیهِ کَمُلَ إسْلامُهُ، وَ مَحَصَتْ ذُنُوبُهُ، وَ لَقِیَ رَبَّهُ وَ هُوَ عَنْهُ راض:

[1] وِقاءٌ لِلّهِ بِما یَجْعَلُ عَلى نَفْسِهِ لِلنّاس،

[2] وَ صِدْقُ لِسانِه مَعَ النّاسِ،

[3] وَ الاْسْتحْیاء مِنْ کُلِّ قَبِیح عِنْدَ اللّهِ وَ عِنْدَ النّاسِ،

[4] وَ حُسْنُ خُلْقِهِ مَعَ أهْلِهِ.

هرکس داراى چهار خصلت باشد، ایمانش کامل، گناهانش بخشوده خواهد بود، و خداوند را در حالی که از او راضی و خشنود است ملاقات خوهد کرد:

1.  تقواى الهى به طورى که بتواند بدون توقّع و چشم داشتى، نسبت به مردم خدمت نماید.

2.  راست گویى و صداقت نسبت به مردم در تمام موارد زندگى.

3. رعایت حیا نسبت به تمام زشتى هاى شرعى و عرفى.

4.  خوش اخلاقى و خوش برخوردى با اهل و عیال خود.