در قالب يك پايان‌نامه دانشجويي

مزيت نسبي توليد و صادرات كيوي ايران در دانشگاه تربيت مدرس بررسي شد

نتايج پژوهش محققان اقتصاد كشاورزي دانشگاه تربيت مدرس نشان مي‌دهد كه صادرات كيوي ايران با وجود داشتن مزيت نسبي، به دليل عدم ثبات و نبود برنامه مشخص، در رقابت با كشورهاي عمده صادر كننده موقعيت تضعيف شده‌اي دارد.

کد خبر: ۲۴۸۳۸

دوشنبه - ۰۷ ارديبهشت ۱۳۸۸ / April 27, 2009

به گزارش گروه علمي و آموزشي «شبکه خبر دانشجو»، مزيت نسبي يكي از معيارهاي مهم جهت برنامه ريزي توليد، صادرات و واردات است و به معناي توانايي يك كشور يا يك منطقه در توليد يك يا چند كالا با هدف هزينه كمتر مي باشد.

در تحقيقي كه توسط سميه ابوالحسني، دانش آموخته رشته اقتصاد كشاورزي انجام، و در قالب پايان نامه كارشناسي ارشد وي ارائه شد، به بررسي وجود يا عدم وجود مزيت نسبي توليد و صادرات كيوي ايران و روند تغييرات آن طي دوره زماني مشخص پرداخته شد.

همچنين جايگاه و درجه رقابتي (مزيت نسبي) اين محصول در بين كشورهاي عمده صادركننده جهان مورد ارزيابي قرار گرفت.

ابوالحسني در خصوص مراحل انجام طرح تحقيقاتي خود گفت: براي اين منظور از 130 توليدكننده كيوي به طريق نمونه گيري خوشه اي مصاحبه بعمل آمد و علاوه بر آن از آمار و اطلاعات وزرات جهاد كشاورزي جهت بررسي اهداف تحقيق استفاده شد.

براي بررسي مزيت نسبي توليد، معيارهاي هزينه منابع داخلي، هزينه به منفعت اجتماعي و معيار سودآودري خالص اجتماعي در قالب ماتريس تحليل سياستي(MAP) محاسبه شد.

نتايج تحقيق از وجود مزيت نسبي توليد، سودآوري خالص اجتماعي بالا و حمايت دولت از باغداران كيوي در زمينه سوبسيد خبر داد، اما عدم حمايت قيمتي از محصول در سطح كشور بايد مورد بررسي قرار گيرد.

پژوهشگر دانشگاه تربيت مدرس در ادامه افزود: در بخش ديگري از تحقيق، مزيت نسبي صادراتي با بكارگيري انواع شاخص هاي تجاري از معيار مزيت نسبي آشكار(ACR) و شكل متقارن شده آن (ACSR) و انواع ديگري از آن براي ايران و نيز جايگاه رقابتي ايران در بين كشورهاي عمده صادركننده كيوي محاسبه شد.

وي گفت: بررسي ها نشان مي دهد در سال 2005 كشورهاي نيوزلند، شيلي، يونان، ايتاليا، بلژيك، ايران و هلند از مزيت نسبي صادراتي برخوردار بوده اند و در طي دوره مورد مطالعه تنها كشورهاي ايتاليا، بلژيك و نيوزلند داراي مزيت نسبي صادراتي افزايشي بوده و بر اين اساس بيشترين تغييرات مثبت را در الگوي صادراتي خود تجربه کرده اند.

نتايج حاكي از آن است كه در طول اين دوره، ساختار صادراتي كيوي ايران با نبود ثبات همراه بوده و در مقايسه با كشورهاي عمده صادركننده موقعيت رقابتي ايران (مزيت نسبي) در مورد اين محصول تضعيف شده است.

وجود نوسان هاي زياد در روند شاخص هاي مذكور در طول دوره مورد بررسي حاكي از نبود برنامه ثابت و مشخص براي صادرات كيوي ايران بوده است.

ابوالحسني با اشاره به ارائه فهرستي از بازارهاي هدف بالقوه براي صادركنندگان در اين تحقيق گفت: در ادامه تحقيق جهت بررسي و اولويت بندي بازارهاي هدف كيوي صادراتي ايران، تلاش مي شود با ارائه فهرستي از بازارهاي هدف بالقوه براي صادركنندگان كشور، كمكي هر چند اندك به صادركنندگان ايراني شود تا بتواند جايگاه مناسبتري در بازارهاي جهاني كسب كنند.

اصلي ترين كشورهاي واردكننده كيوي از ايران طي دوره مورد مطالعه تركيه، آذربايجان، روسيه، امارات، عراق، ارمنستان، كويت، عربستان و قطر هستند، ولي بازارهاي هدف بالقوه ايران در صادرات كيوي را كشورهاي اسپانيا، آلمان، فرانسه، استراليا، انگلستان، نروژ، سوئد، اتريش و پرتغال تشكيل مي دهند.

لازم به ذکر است، اين پژوهش با راهنمايي دكتر اميرحسين چيذري، عضو هيئت علمي دانشكده كشاورزي دانشگاه تربيت مدرس انجام شد./انتهاي پيام/