بازنشر/تقدیم به جانباز شهید رضازاده؛

آرزویم این است تپه‌های مانیتور تبدیل به دشت نشود...

این روزها بدون تو سخت است اما تنها آرزویم این است که تپه‌های مانیتور تبدیل به دشت نشود و من ....

کد خبر: ۲۴۸۵۱۲

چهارشنبه - ۰۶ شهريور ۱۳۹۲ / August 28, 2013

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ دلم را به آسمان ها می سپارم تا نوشته هایش را به تو نشان دهد تا شاید دفتر قلبم را ورق بزنی و گوشه ای از آن را بخوانی پس برایت می نویسم.

این روزها حالت خوب نیست، این را دکترها می گویند اما در چهره ات مثل همیشه آرامش هست و نور؛ مثل همان وقت ها که بچه بودم و روی پایت می نشستم تا برایم از روزهای دلاوریت بگویی.

چقدر قصه هایت را دوست داشتم و برایم حکم قهرمانی را داشتی که دیگران در افسانه ها سراغش را می گرفتند؛ به دوستانم که می گفتم بابام قهرمانه شاید از حسودی نمی دانم و شاید در عوالم بچگی می شنیدم که اگر قهرمانه چرا حتی یه خط هم تو جبهه بهش نیافتاده؟! و این سوال شد ملکه ذهنم و تا همین چند سال پیش هم خودم از تو می پرسیدم چطوره که 96 ماه جبهه بودی و یه خط بهت نیفتاده شاید بیماری های 20 ساله ات را هم به پای مریضی معمولی گذاشتم.

همین چند وقت پیش بود که متوجه شدیم بر اثر گازهای شیمیایی کل بدنت را تومور گرفته و توی 54 سالگی دکترا بهمون گفتند که فقط  و فقط از دست خدا کاری بر میاد؛ فقط از دست خدا.

این روزها بدون تو خانه ام سرد و ساکت است، سخت می گذرد سخت و من الان حرف دوستم، عباس را می فهمم که می گفت وقتی پدر درخانه نیست بدون تکیه گاهی !

از 4 روز پیش هم ریه هات تنهایت گذاشتند و به کما رفتی؛ این روزها زیاد می شنوم که کاش راحت بشه از این همه عذاب؛ کاش خدا رحمی به خودش بکنه و ببرتش اما از این همه حرف فقط یه حرف به دلم نشست اونم حرفی بود که مادر گفت بعد از اینکه تو به کما رفتی؛ از پشت شیشه ها تو را می دید و می گفت دیگه زمین برایش تنگ شده است؛ و من چقدر این تشبیه به دلم نشست.

زمین برایت تنگ شده است؛ اما نمی دانم چرا دلم بهانه می گیرد نمی خواهم شانه های مردانه ای را یک عمر تکیه گاهم بود برای همیشه از دست بدهم.

در چشمانت، جا پای اشک‏های زلال نیمه‏شب‏های دعا و نیایش به جا مانده،  وجودت، سرچشمه پاک‏ترین و بی‏کرانه‏ترین کانون‏های عشق و محبت است و قامت چون سروت، نشانی از استقامت و پایمردی. از تکه‏های سربی گلوله‏های دشمن، بر وجودت سدّی ساختی در برابر هوا و هوس.

تو، راهت را خود، برگزیدی؛ تو عاشق بودی و نگذاشتی عشقت را از دلت بگیرند؛ نگذاشتی بر بوم سفیدرنگ قلبت، طرحی از سنگ بکشند.

یادگار نخل‏های سوخته و پرچم‏های برافراشته! یادگار لحظه‏های مقاومت و ایثار و شهادت و افتخار! برایمان بمان تا از هُرم نفس‏های خدایی‏ات، فریاد آزادی و آزادگی، در وجودمان جان گیرد.

ایثار کردی، تا دلت اسیر نشود؛ تا اندیشه‏های آسمانی‏ات، ترور نشود، تو، رمز پرنده شدن را می‏دانستی.

این روزها همه آرزویم این بود که تپه های توی مانیتور تبدیل به دشت نشود و  ....

گفتنی است،جانباز شیمیایی احمد رضا زاده امروز به جمع یاران شهیدش پیوست.