ربنای شجریان + روایتی از امیرالمومنین علیه‌السلام

مثل اینکه این روز‌ها دیگر روزه برخی بدون ربنای شجریان قبول نیست!

کد خبر: ۲۵۱۴۲۵

سه‌شنبه - ۲۵ تير ۱۳۹۲ / July 16, 2013

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، خبرهای پراکنده‌ای از سراسر کشور به گوش می‌رسه که یه عده کثیری از طرفداران استاد اعتضاب روزه کردن و دیگه روزه نمی‌گیرن بدون ربنای شجریان....!!!

اما با توجه اظهارات جالب آقای شجریان مبنی بر اینکه این مذهب هستش که باعث عقب موندگی و جلو پیشرفت و موسیقی و اینا رو گرفته و تصاویر جالبی که ایشون با نسوان و بهاییان و... منتشر شده دوست دارم یه روایت که زبان حال برخی دوستان هست بذارم:

کمیل نیمه شبی همراه حضرت علی در تاریکی شب از کوچه‌های کوفه عبور می‌کردند تا به خانه‌ای رسیدند از آن خانه صدای تلاوت قرآن به گوش می‌رسید، معلوم بود مرد پارسایی از بستر راحت برخاسته و باصدایی دانشین و پرشور قرآن می‌خواند آن چنان که گریه و بغض گلویش را گرفته بود کمیل سخت تحت تأثیر آن صدا قرار گرفت آن مرد این آیه را می‌خواند: {آیا کسانی که در زیورهای دنیا غرق هستند بهترند} یا آن کسی که در ساعات شب به عبادت مشغول است و در حال سجده و قیام، از عذاب آخرت می‌ترسد و به رحمت پروردگارش امیدوار است؟! بگو آیا کسانی که می‌دانند یکسان هستند؟! تنها خردمندان متذکر می‌شوند}.

وقتی کمیل این آیه را با آن صدای پرسوز می‌شنید، چنان دگرگون شد که با خود گفت:‌ای کاش مویی بر بدن این قاری می‌شدم و صدای قرآن او را می‌شنیدم! حضرت علی علیه السلام از دگرگونی حال کمیل به خاطر آن صدای پرسوز و گداز آکاه شد و به او فرمود:‌ای کمیل! صدای پراندوه این قاری تو را حیران و شگفت زده نکند؛ چرا که او از دوزخیان است و بعد از مدتی راز این سخن را به تو خواهم گفت.

این سخن مولا، کمیل را از دو جهت شگفت زده کرد؛ یکی اینکه حضرت از دگرگونی درونی کمیل خبر داد و دیگر اینکه او را از دوزخی بودن آن خوانندهٔ قرآن باخبر کرد. مدتی گذشت تا اینکه جنگ نهروان پیش آمد. در این جنگ کسانی که با قرآن سر و کار داشتند علی علیه السلام را کافر خواندند و با او به جنگ برخاستند. کمیل چون سربازی جانباز همراه علی علیه السلام بود و علی که شمشیرش از خون آن کوردلان مقدس مآب سیراب شده بود، متوجه کمیل شد، ناگهان نوک شمشیرش را بر سر یکی از هلاک شدگان فرود آورد و فرمود:‌ای کمیل! آن کسی که در آن نیمه شب قرآن را با آن سوز و گداز می‌خواند همین شخص است. کمیل سخت تکان خورد و به اشتباه خویش پی برد و دانست که نباید صدای قرائت زیبا و ظاهر افراد او را گول بزند. او در حالی که بسیار ناراحت بود، خود را روی قدم‌های بارک حضرت انداخت و از خدا طلب آمرزش کرد.

پ. ن: علاوه بر صدای زیبا، خود خواننده هم مهم بود برای همین صدای زیبا در آن شب هیچ تاثیری بر حضرت امیر نداشت چرا که بر باطن و اصل موضوع احاطه داشتند.

فقط صدای زیبا کافی نیست... روح حاکم بر صدا هم مهم است...

منبع: منتطران ظهور