کجای این فوتبال حرفه ای است؟

ادبیات لمپنی رویانیان و فتح‌الله‌زاده و رسانه‌هایی که آتش بیار معرکه هستند

شاید ایران تنها کشوری باشد که فوتبال آن عنوان لیگ حرفه‌ای را یدک می‌کشد، اما مدیرانش نه تنها حرفه‌ای نیستند، بلکه ...

کد خبر: ۲۵۲۳۳۱

يکشنبه - ۳۰ تير ۱۳۹۲ / July 21, 2013

به گزارش خبرنگار ورزشی «خبرگزاری دانشجو»، در حالی سیزدهمین دوره لیگ برتر فوتبال از چند روز دیگر آغاز می شود که باز هم مثل گذشته در این روزها شاهد مصاحبه های تند و تیز مدیران سرخابی ها علیه یکدیگر هستیم.

رویانیان و فتح الله زاده یک روز با هم دوست هستند و از رفاقت عمیق خود صحبت می کنند، اما روز بعد در رسانه ها از خجالت یکدیگر در می آیند و هر چه که دوست دارند نثار یکدیگر می کنند.

این اتفاق در فوتبال ما چندان عجیب نیست و بارها شاهد چنین ادبیاتی بوده ایم؛ ادبیاتی که نه در شان سردار رویانیان است و نه در شان حاج آقا فتح الله زاده.

شاید ایران تنها کشوری باشد که عنوان لیگ حرفه ای را یدک می کشد، اما مدیرانش نه تنها حرفه ای نیستند، بلکه به دنبال مسائل پیش پا افتاده و جزئی هستند و مدام در مدیریت یکدیگر دخالت می کنند.

فتح الله زاده یک روز با ادبیات مخصوص خود رویانیان را زیر بار انتقادات قرار می دهد و از پورشه و قراردادهای میلیاردی صحبت می کند و چند دقیقه بعد نوبت به رسانه بعدی می رسد تا پاسخ رویانیان را که تندتر است، منتشر کند.

متاسفانه این روزها مدیران پا را فراتر از مسائل مالی گذاشته و گذشته یکدیگر را نشانه رفته اند که با ادامه این روند باید شاهد صحبت های تندتری از آنها باشیم.

فتح الله زاده در مصاحبه اخیر خود علیه رویانیان گفت: آقای رویانیان! شما به کار خودت ادامه بده و من هم به کار خودم؛ ما هم هرچه دلمان بخواهد قرارداد می‌بندیم و مثل شما نیستیم که از این طرف و آن طرف پول بگیریم و با پول‌های دیگرمان قاطی کنیم؛ دو سال است در این فوتبال هستی، اما موفقیتی نداری.

وی افزود: هنوز هم روی صحبت‌هایم هستم و می‌گویم که سال گذشته پورشه به بازیکنان دادید، اما این کار را وقتی انجام می‌دادید که در ستاد سوخت بودید، ولی حالا که از این ستاد رفته‌اید خبری از پورشه نیست؛ سال گذشته سقف قرارداد وجود داشت و به ما مجوز نمی‌دادند که بازیکنی بالای سقف قرارداد ببندد، اما شما سال گذشته سقف را شکستید و با قول‌های کلان و رقم‌های بالا فوتبال را خراب کردید.

رویانیان نیز از خجالت فتح الله زاده درآمد و گفت: واقعاً تعجب می‌کنم از کسی که از خبرنگاری به مدیرعاملی رسیده است و تعجب می‌کنم از کسی که این حرف‌ها را به زبان آورده، نمی‌خواهم جواب دهم؛ چون تیم نیاز به آرامش دارد، اما آقای عزیز بموقع جواب شما را خواهم داد؛ عزیز من نگران نباش بالاخره همه چیز مشخص خواهد شد.

وی افزود: شما به خودتان اجازه داده‌اید که در خصوص من و ستاد سوخت حرف بزنید؛ عزیز من وقتی که من در ستاد سوخت بودم برای شما که خیلی منفعت داشت، پس چرا ناراحتید؟ نمی‌دانم چرا بعضی‌ها در خصوص برخی حرف های من که اسمی از کسی نیاورده‌ام، ناراحت شده‌اند و این برای من و مردم خیلی جالب است.

ادبیات لمپنی مدیران دو باشگاه پرطرفدار ایران بارها و بارها بر روی سکوهای استادیوم ها نمود پیدا کرده و نتیجه آن چیزی جز توهین و فحاشی از سوی تماشاگران دو تیم به تیم مقابل و مدیران آنها نبوده است.

واقعاً جای تاسف دارد که افرادی با سن و سال رویانیان و فتح الله زاده با چنین جایگاه اجتماعی درگیر صحبت های بچه گانه باشند؛ امیدواریم مسئولان ورزش کشور در انتخاب مدیران خود به این موضوع نیز توجه کنند؛ چرا که مطمئناً تاثیر اجتماعی و فرهنگی این رفتارها بر جامعه نکته مهمی است که نمی توان به راحتی از کنار آن عبور کرد.

رسانه‌ها؛ آتش بیار معرکه

شاید رویانیان و فتح الله زاده در این رفتارها بیش از هر کس دیگری مقصر باشند، اما در این میان نباید تاثیر رسانه ها را نیز از یاد برد.

متاسفانه رقابت رسانه ها برای جذب مخاطب بیشتر و پیشی گرفتن از رسانه به اصطلاح رقیب سبب شده تا بیش از اینکه به کیفیت اخبار و مصاحبه های خود توجه کنند، به دنبال انتشار اخبار زرد و حاشیه ای باشند.

بارها دیده ایم که با انتشار مصاحبه یکی از مدیران سرخابی در یک رسانه بلافاصله جواب مدیر دیگر از طریق رسانه رقیب منتشر می شود تا به اصطلاح در این درگیری بی فایده مدیران، آنها نیز کم نیاورده باشند.

گاهی نیز خبرنگاران با پرسیدن سوالات بی مورد، مدیران را به حاشیه می برند و گاهی نیز با مطرح کردن موضوعاتی که صحت ندارد و یا نقل قول های کنایه دار، آتش بیار این دعوا می شوند؛ البته این موضوع رفتارهای رویانیان و فتح الله زاده را توجیه نمی کند.

به هر حال رسانه ها و مدیران باشگاه ها باید رسالت و وظیفه خود را همیشه به یاد داشته باشند و اگر می خواهند خدمتی به ورزش و فوتبال که سال مهمی را در پیش دارد، انجام دهند باید به دنبال  اتحاد، همدلی و دور بودن از مسائل حاشیه‌ای باشند که این بهترین اتفاق ممکن برای تیم ملی است.