درمان سرطان با استفاده از نانوذرات پليمري

دانشمندان آمريکايي توانسته‌اند با استفاده از نانوذرات رهاکننده دارو، گامي به سوي مبارزه با عود مجدد سرطان ريه بردارند، نانوذرات پليمري آنها که بدون نشت است، تنها زماني باز شده و محتواي خود را خالي مي‌کنند که در محيط اسيدي درون سلول قرار بگيرند.

کد خبر: ۲۵۵۴۴

دوشنبه - ۱۴ ارديبهشت ۱۳۸۸ / May 04, 2009

به گزارش گروه علمي و آموزشي «شبکه خبر دانشجو»، اين محققان نانوذرات توليدي خود را درون بدن موجود زنده نيز آزمايش کرده‌اند، اين تيم ميان‌رشته‌اي، نانوذراتي براي حمل داروي ضدسرطان پاکليتکسل طراحي کرده و کارايي آنها را روي موش بررسي نموده اند.

رفتار اين نانوذرات با ورود به درون سلول از آبگريز به آبدوست تغيير يافته و اين امر موجب رهايش دارو مي‌شود.

گرينستاف از دانشگاه بوستون و رهبر اين گروه پژوهشي گفت: چيزي که اين نانوذرات را منحصر به فرد ساخته و آنها را از نانوذرات ديگر متمايز مي‌کند اين است که با ورود آنها به محيط اسيدي ملايم (pH=4 که در اندوزوم وجود دارد)، اين نانوذرات متورم شده، آب را به درون خود کشيده و دارو را رها مي‌کنند.

وي افزود: اين نانوذرات از 100 نانومتر به بيش از 1000 نانومتر انبساط يافته و به ساختاري بسيار شل شبيه پليمر هيدروژلي تبديل مي شوند.

گرينستاف ادامه داد: نکته منحصر به فرد ديگر درباره اين نانوذرات اين است که دارو واقعاً در پاسخ به pH محيط رها مي‌شود. بسياري از سيستم‌هاي رهايش دارو نشت دارند.

کنت سوسليک از دانشگاه ايلينويز و متخصص نانوذرات گفت: اين يک کاربرد بسيار جالب است و استفاده از تورم کنترل شده مواد پليمري در پاسخ به pH محيط براي رهايش دارو يک ابتکار زيرکانه است، تا جايي که مي‌دانم اين اولين بار است که چنين کاري صورت مي‌گيرد، سرطان ريه سالانه 3/1 ميليون نفر را در سراسر جهان مي‌کشد.

گرينستاف تصريح کرد: پس از خارج کردن تومور از بدن با استفاده از جراحي، به دليل وجود سلول‌هاي سرطاني باقيمانده در محل جراحي، 30 درصد احتمال بازگشت سرطان در عرض 5 سال وجود دارد.

وي انتظار دارد درست پس از خارج کردن تومور از داخل بدن، اين نانوذرات در محل تومور مورد استفاده قرار بگيرند.

اين گروه تحقيقاتي توانستند با استفاده از مدل موش نشان دهند که تأثير نانوذرات حاوي پاکليتکسل از داروي خالص بيشتر است.

گرينستاف گفت: هدف اصلي در سال 2009 انجام آزمايش‌هاي کامل سم‌شناسي روي پليمر و سپس مطالعات ايمني روي حيوانات بزرگ‌تر است./انتهاي پيام/