حجت‌الاسلام نظافت در اعتکاف دانشجویی:

رابطه‌ات را با خدا درست کن با دیگران هم درست می‌شود

مدیر مدرسه علمیه حضرت مهدی(عج) به تبیین ویژگی‌های ایمان و عمل صالح در جمع دانشجویان معتکف حرم رضوی پرداخت و گفت: رابطه‌ات را با خدا درست کن، با دیگران هم درست می‌شود.

کد خبر: ۲۵۵۶۳۹

سه‌شنبه - ۱۵ مرداد ۱۳۹۲ / August 06, 2013

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از مشهد، حجت الاسلام نظافت شب گذشته با حضور در جمع دانشجویان معتکف در مسجدگوهرشاد حرم مطهر رضوی، با استفاده از آیه 29 سوره رعد که می‌فرماید «الذین آمنوا و عملوا صالحات طوبی لهم و حسن المأب» به تبیین ویژگی‌های ایمان و عمل صالح پرداخت که مشروح آن در ادامه آمده است:

آنهایی که ایمان آورده‌اند و عمل‌های صالح انجام داده‌اند خوش به حالشان، بازگشت نیکویی دارند این را قرآن می‌گوید بهشتی که گفته‌اند نسیه نیست؛ بلکه نقد است، وقتی می گویند ایمان، عده‌ای تصورشان این است که اهل ایمان کسانی هستند که باید سختی‌ها را تحمل کنند و بعد به بهشت بروند؛ در حالی که بهشت نقد هم داریم.

ایمان و عمل صالح آثاری در دنیا و آخرت دارد و کسانی که اهل آن باشند چند ویژگی به شرح زیر دارند:

1- هدف دارند، هرکس بی‌هدف باشد گیج و منک است؛ تحیر و سرگردانی رنج دارد انسان اگر هدف‌های ارزشی و بزرگ داشته باشد نشاط دارد.

2- مؤمنین امید دارند، خوش بین و مثبت اندیش هستند؛ چون می گویند دنیا در قبضه قدرت خداوند است.

3- مؤمنین می‌توانند همه جا آرامش داشته باشند، غیرمومنین هم می‌توانند آرامش داشته باشند؛ اما کلی شرط دارد، مثلا پولدار شوند تا آرامش داشته باشند؛ اما وقتی پولدار هم می‌شوند باید مراقب پولشان باشند، در زیارت امین الله داریم که خدایا جان مرا با تقدیر خودت آرام کن یعنی توجه، برنامه‌ریزی و عبودیت خدا شما را آرام می‌کند؛ اینکه بگوییم الا بذکرالله تطمئن القلوب، ذکر خدا شرط و شروط ندارد هرگاه به یاد خدا بیافتی، او کنارمان است به یادش می‌افتیم به طور ویژه او هم به یاد ما می‌افتد، کسانی که ایمان ندارند آرامششان موقتی است، در درد و بلا نمی‌توانند آرامش داشته باشند.

4- دیگران از یاد مرگ نگران می‌شوند؛ اما مؤمنین خوشنود می‌شوند.

5- مومنین با شناخت صحیح از دنیا انتظارات درست از دنیا دارند؛ اگر انتظارات را از دنیا بالا ببریم حالمان گرفته می‌شود، لذت و شیرینی زندگی در پایین آوردن توقع از دنیا و آدم‌هاست، بخش مهمی از آموزش‌های ائمه و قرآن مسائل همین دنیاست، دنیا سرایی است که با رنج‌ها آمیخته شده است.

امیرالمومنین علی(ع) می‌فرماید: دنیا مذمار است، مذمار، محلی است که اسب‌های مسابقه را می‌دوانند تا لاغر و چاپک شوند، دنیا هم مثل باشگاه ورزشی است که باید عرق ریخت و تمرین کرد.

مومنی هنر دارد که در رنج‌ها هم لذت می‌برد، نقش معرفت در این است که سنگینی دستورها را می‌پذیریم، تعبیر نگرش‌ها و محبت‌ها و عشق‌ها توان انسان را بالا می‌برد و بارهای سنگین سبک می‌شود.

6-مومن با معرفتش نعمت‌شناس می‌شود، این ویژگی‌هایی که تا کنون گفته‌ام خوراک تفکر است، خوش به حال مومنین چون فکر می‌کنند و می‌دانند با این ویژگی‌ها همچون میلیاردها هستند، مومن همیشه احساس می‌کند به او لطف می‌شود، حتی وقتی گناه کرده است؛ می‌گوید ان الله یحب التوابین، خدا توبه‌کاران را دوست دارد.

به ما یاد داده‌اند همیشه حالت شکر داشته باشیم و به زیردستان و فقیرتر از خودمان نگاه کنیم، در فرهنگ ما توصیه شده با فقراء هم‌نشین باشیم، این هم برای فقیر خاصیت دارد که احساس تبعیض نمی‌کند و کمکش هم می‌شود و هم اینکه به خود انسان کمک می‌کند.

فایده این حضور این است که نعمت‌های خداوند را انسان می‌بیند.

7-مومن عزت مدام دارد، عزت مومن این است که از دارایی‌های دیگران مأیوس باشد، امیرالمومنین می‌فرماید آنقدر نفسم را ادب می کنم که اگر نان خشک هم به دست آورد باز هم خوشحال شود، قناعت؛ جوان را به استقلال اقتصادی می‌رساند و از این طریق لذت انفاق را به انسان می‌چشاند.

8- مومن نگران ملامت دیگران نیست، بعضی‌ها مداوم دنبال رضایت دیگران هستند، کسی که مومن نیست؛ هم محتاج نگاه دیگران است و هم نگران نگاه دیگران.

امیرالمومنین علی(ع) می‌فرماید: هرکس رابطه خودش را با خدا اصلاح کند خداوند رابطه او را با سایر انسان‌ها درست می‌کند.

9-مومنین لذتی دارند به نام مناجات، حرف‌زدن با خدا شیرین است، انسان پیش هرکس نمی‌تواند عیب‌هایش را بگوید؛ اما درگاه خداوند تنها جایی است که هرچقدر ذلیل‌تر باشیم، عزتمان در درگاه خدا و ولی او بیشتر است، لذت مناجات را باید در جوانی کشید؛ چرا که در پیری نمی‌توانیم، باید در جوانی لذت مناجات را چشید و در پیری استفاده کرد؛ چرا که در آن زمان با رفتن فرزندانمان انسان تنها می‌شود؛ اما با مناجات احساس تنهایی نمی‌کند.

آمادگی مرگ سه کار دارد:1- انجام واجبات، 2- ترک مُحرمات، 3- مکارم اخلاقی یعنی بخیل و حسود و بدجنس نباشیم؛ بلکه سخاوتمند، مهربان و با اخلاق باشیم.