حضرت زينب (س) عقيله بني هاشم

پيام آور كربلا

کد خبر: ۲۵۷۴

يکشنبه - ۲۲ ارديبهشت ۱۳۸۷ / May 11, 2008

حضرت زينب (س) در پنجم جمادي الاول سال پنجم هجري از مادري چون فاطمه زهرا (س) متولد شد و در دامان ايشان، پيامبر اسلام (ص) و حضرت علي (ع) پرورش يافت.

ستاره درخشانى در آسمان تقوا طلوع كرد؛ گوهر گران‏بهايى در معدن فضيلت و انسانيت ‏تكون يافت و در اصلاب شامخه و ارحام مطهره نگه‏دارى شد.

نوگلى بويا در گلستان شرافت‏ و بزرگوارى نمو يافت؛ نوزادى پاك در آغوش پاكيزه‏ترين ‏مادران چشم گشود و كودكى در دامان با فضيلت‏ترين بانوى عالم پرورش يافت؛ دخترى كه ‏دانشمندترين استادان به تربيتش همت گماردند.

بانويي كه در ساده‏ترين و بى‏آلايش‏ترين ‏زندگى‏ها رشد كرد و در تمام شئون زندگى، پيوسته با واقعيت و حقيقت‏سروكار داشت و هرگز با زندگى خيالى و پندارى ارتباطى حاصل نكرد و در مكتب مقدسى ‏كه در جهان بشرى ‏نظير نداشت، عالى‏ترين تعليمات را فرا گرفت و مورد عنايت مخصوص خاتم انبياي الهي بود و هر روز درس جديدى از دانش، بينش، تقوا و فضيلت مى‏آموخت و با هوش سرشار و استعداد فوق‏العاده، همه آن‏تعليمات مقدس را در خزينه دل مى‏اندوخت و پياپى خود را براى گرفتن درس‏هاى بالاتر، آماده مي كرد؛ شاگردى كه در محيط تحصيلى خود هيچ‏گونه رادع و مانعى نداشت و هر روز بهتر از ديروز بر نردبان ترقى و تعالى صعود مى‏كرد.

خردمند بانويى كه از آغاز عمر در مركز حوادث بزرگ و پيشامدهايى كه در تحولات زندگى بشر، داراى بزرگ‏ترين تاثير بوده، جاى داشت و از نزديك، با هوشى سرشار و نظرى دقيق به‏ حقيقت آن حوادث پى‏مى‏برد و موقعيت‏ شخصيت‏هاى رحمانى و شيطانى را كه در برابر يكديگر قرار گرفته بود، تشخيص ‏مى‏داد و تاثير هركدام را به خوبى درك مى‏كرد و از راز پيروزى اين و رمز شكست آن آگاه بود و موفقيت‏هاى ابدى را كه در آغاز با شكست صورى جلوه‏گر مى‏شد، از شكست قطعى كه‏ در ابتدا با موفقيت پندارى همراه بود، تميز مى‏داد.

حضرت زينب (س)، بزرگ بانوي جهان اسلام، بيدادگر و ادامه دهنده حادثه عاشورا و دارنده دانش هاي دو جهان و به گفته امام سجاد (ع): «داناي بدون آموزگار و فهميده بدون فهماننده » بود؛ الگوي راستين حضرت زينب(س)، بانوي دو جهان، حضرت فاطمه (س)، مادر وي بوده است و زينب (س) در دامان پرمهر و معنويت فاطمه (س) از سرچشمه معارف اسلامي و قرآني سيراب شد.

رسالت راستين زينب (س) هنگامي آغاز شد که پس از به شهادت رسيدن امام حسين (ع) و 72 تن از يارانش با ايراد سخنان آتشين به بيدارگري مردم کوفه و ستيز با ستمکاران و يزيديان پرداخت.

پس از واقعه خونبار كربلا نقش ايشان روند تازه تري يافت و آن حضرت در اين دوران، ضمن حضور در كاروان اسراي كربلا، در برابر حكام جور قرار گرفتند و به افشاگري ظلم و ستم وارد بر آل طه از سوي خاندان اميه پرداختند.

آن حضرت در اين دوران سخت، با حضور در كاخ برخي حكمرانان جور زمان مانند يزيد و ابن زياد، با تاكيد بر حقانيت طريق آل محمد (ص) بر سخنان و تبليغات مسموم خاندان اميه درباره بني هاشم خط بطلان كشيدند.

حضرت زينب سلام ا... عليها، شيرزن دشت كربلا سرانجام پس از عمري دفاع از طريق حقه ولايت و امامت در 15 رجب سال 63 هجرى قمرى در ضمن سفرى كه به همراه همسر گراميشان، عبداللّه بن جعفر به شام رفته بودند، به شهادت رسيده و بدن مطهر آن بانوى بزرگوار در همانجا دفن شد./انتهاي پيام/

منبع: پايگاه اينترنتي استاد حسين انصاريان