گزارش// با دانشجويان خوابگاهي كوي دانشگاه تهران

چشم اميدمان به هفته خوابگاه هاست

حدود سه ساعتي است كه مشغول گفت وگو با دانشجويان هستم، مشكلات دانشجويان خوابگاهي به قدري زياد است كه فقط به اين موارد ختم نمي شود و بايد راهكار مناسبي براي آن در نظر گرفت؛ اما متاسفانه مسئولان در طول سال تنها در هفته خوابگاه ها به ياد دانشجويان خوابگاهي و مشكلاتشان مي افتند.

کد خبر: ۲۵۸۷۴

چهارشنبه - ۱۶ ارديبهشت ۱۳۸۸ / May 06, 2009

زهرا جعفري:

كوي دانشگاه يكي از قطب هاي علمي بسيار مهم كشور است و هر سال دانشجويان زيادي را در خود جاي مي دهد، دانشجوياني كه از دورترين نقاط كشور با داشتن آرزوهاي بزرگي به تهران مي آيند.

به سراغ خوابگاه پسران واقع در ميدان مركزي كوي دانشگاه مي روم.

بعضي از دانشجويان صحبت در مورد مشكلات را بي فايده مي دانند، اما خب بعضي ها هم حاضر به صحبت مي شوند.

خوابگاه پسران كوي با 23 مجتمع خوابگاهي از بزرگترين مجتمع هاي خوابگاهي كشور است.

زندگي خوابگاهي هميشه پر از مشكلات بزرگ و كوچكي است كه دانشجويان را درگير خود مي كند.

كيفيت نامناسب غذا مسئله هميشگي خوابگاه ها

يكي از دانشجويان مشكل هميشگي خوابگاه را كيفيت غذاي بد خوابگاه مي داند و مي گويد: بين ساعت پخت غذا و توزيع آن فاصله زيادي وجود دارد، به همين دليل قيمت غذا بسيار كاهش پيدا مي كند، مسئولان بايد براي اين مسئله راهكار درستي را انتخاب كنند و اين مشكل هميشگي دانشجويان را رفع كنند.

اين دانشجو امكانات ورزشي داخل كوي و ساعت نامناسب استفاده از آن را از ديگر مشكلات عمده برشمرده و مي گويد: باشگاه ورزشي فاصله زيادي با مجتمع دارد و زمين فوتبال چندين سال است كه بدون استفاده مانده است.

او مي افزايد: ساعت هاي نامناسبي كه براي استفاده از امكانات ورزشي انتخاب مي كنند باعث مي شود كه دانشجويان نتوانند از اين امكانات به درستي استفاده كنند.

يكي ديگر از دانشجويان كه حدود 2 سال است در خوابگاه زندگي مي كند بر خلاف نظر دوستانش معتقد است امكانات دانشگاه مثل كلاس هاي ورزش، كتابخانه و ... براي گذراندن اوقات فراغت در داخل كوي مناسب است اما دانشجويان از آن استفاده نمي كنند.

مشكلات مالي و هدر رفتن اوقات فراغت از مشكلات اصلي پسران خوابگاهي

يكي از دانشجويان كه حدود 5 سال است در خوابگاه زندگي مي كند و دانشجوي ارشد جغرافياي برنامه ريزي شهري است عمده ترين مشكل دانشجويان كوي را افسردگي و مشكلات مالي مي داند و مي گويد: دلتنگي، دوري از خانواده و در كنار آن مشكلات مالي گاهي اوقات به بچه ها فشار زيادي را وارد مي كند.

اين دانشجو يكي ديگر از مشكلات را محدود بودن كوي دانشگاه از نظر امكانات آموزشي عنوان مي كند و مي گويد: كسي كه روز اول وارد اين فضا مي شود خود را با همين امكانات محدود سرگرم مي كند تا غم غربت و افسردگي خود را كاهش دهد.

اين دانشجو معتقد است كسي كه چندين سال در خوابگاه زندگي كرده است دل كندن از اين محيط و وارد شدن به اجتماع براي او مشكل است، براي همين بايد يك سري كلاس هاي آموزشي به ويژه مشاوره براي دانشجويان در كوي برپا شود تا دانشجو را آماده رويارويي با اجتماع كنند.

او در خصوص اينكه آيا مركز مشاوره مي تواند به دانشجويان كمك كند يا نه؟ گفت: مركز مشاوره معمولاً مراجعه كننده هاي كمي دارد، و بچه ها براي برطرف كردن مشكلاتشان معمولاً راه هاي ديگري به جز مركز مشاوره را انتخاب مي كنند؛ البته شايد هم اطلاع رساني در اين زمينه درست نبوده است.

اشتغال و  ازدواج، اولويت هاي دانشجويان خوابگاهي

يكي از دانشجويان معتقد است اولين دغدغه فكري هر دانشجو خوابگاهي داشتن شغل مناسب و رفع مشكلات مالي براي تشكيل خانواده است.

اين دانشجو مي گويد: كوي دانشگاه با توجه به اهميت زيادي كه در جامعه به عنوان يكي از قطب هاي مهم علمي كشور دارد، نخبه هاي علمي زيادي را در خود گردهم آورده است.

او معتقد است: كشور براي پيشرفت احتياج به نيروي انساني مجرب دارد و شايد بهترين نيروها در همين كوي دانشگاه پرورش پيدامي كنند.

اما با وجود اين همه نيروي انساني ماهر، مسئولان از اين سرمايه ها آن گونه كه بايد استفاده نمي كنند و خيلي از بچه ها بعد از اتمام درسشان دغدغه اصلي شان را معطوف به پيدا كردن شغل مناسب مي دانند.

دانشجوي علوم سياسي دانشگاه تهران كه حدود 3 سال است در خوابگاه زندگي مي كند مسائل فرهنگي را از مشكلات اصلي زندگي در خوابگاه عنوان ومي گويد: ‌فضاي كوي مانند فضاي شهر تهران يا همان زندگي شهر نشيني به سمت فردمحوري مي رود و متاسفانه تعامل و ارتباط چندان نزديكي بين دانشجويان برقرار نيست.

اين دانشجو راه حل اين مشكل را استفاده دانشجويان از فضاهايي مثل مسجد مي داند و مي گويد: اگر دانشجويان به جاي اينكه در اتاق هاي خود زمان زيادي را صرف امور غير ضروري كنند از فضاهاي معنوي به صورت گروهي بهره بيشتري ببرند، فرد گرايي كم كم از كوي رخنه بر مي بندد.

بودجه كنوني نياز دانشجويان را تامين نمي كند

يكي از دانشجويان كه شش سالي است در خوابگاه به سر مي برد مي گويد: با توجه به رشته تحصيلي ام كه علوم اجتماعي است سعي مي كنم مشكلات خوابگاه را ريشه يابي كنم.

به باور او، كوي دانشگاه پتانسيل بالايي دارد و مدت زيادي است كه مي خواهيم براي دانشجويان كانون هاي فرهنگي و هنري رادر كوي تشكيل دهيم اما اين كار احتياج به تزريق بودجه مناسب دارد.

اين دانشجو معتقد است: مسئولان كوي، توجه كمتري به فعاليت هاي فرهنگي و هنري دارند، در حالي كه توجه به اين موضوع، شور ونشاط بيشتري در دانشجويان ايجاد مي كند.

حدود سه ساعتي است كه مشغول گپ و گفت وگو با دانشجويان هستم، اما مشكلات دانشجويان خوابگاهي فقط به اين موارد ختم نمي شود و بايد راهكار مناسبي براي آن در نظر گرفت. اين طور نباشد كه در طول سال تنها در هفته خوابگاه ها به ياد دانشجويان خوابگاهي و مشكلاتشان بيافتيم./انتهاي پيام/