«دست کسی را توی حنا گذاشتن» از کجا شکل گرفت

اگر در باب ضرب المثل‌ها و ریشه و منشاء آن‌ها مطالبی در دست دارید برای ما به بخش باشگاه خوانندگان ارسال کنید تا با نام خودتان منتشر شود.

کد خبر: ۲۵۹۶۵۲

شنبه - ۰۹ شهريور ۱۳۹۲ / August 31, 2013

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، «حنا» گیاهی است از ردهٔ دولپه‌ای‌های جدا گلبرگ که به صورت درختچه در شمال و مشرق افریقا، عربستان سعودی و ایران (در نواحی جنوبی مانند بم) کاشته

می‌شود. در ایران برگ‌های درخت حنا را بیشتر به کرمان و یزد می‌برند و در آسیاب‌های مخصوصی می‌سایند و از آن پودر رنگ حنا می‌سازند.

در گذشته که وسایل آرایش و زیبایی به فراوانی امروز نبود، مردان و زنان دست و پا و سر و موی و گیسو و ریش و سبیل خود را حنا می‌بستند و از آن برای زیبایی و پاکیزگی و‌گاه برای جلوگیری از سردرد استفاده می‌کردند.

برای این کار، مردان و زنان به گرمابه می‌رفتند و در شاه نشین آن، یعنی جایی که پس از خزینه گرفتن در آنجا دور هم می‌نشستند، می‌رفتند. حنا را آب می‌کردند و در یکی از گوشه‌های شاه نشین می‌نشستند و دلاک حمام نخست موی سر و ریش و سبیل و گیسوی آنان را حنا می‌بست و سپس «دست و پایشان را توی حنا می‌گذاشت.»

شخص حنا بسته ناگزیر بود که ساعت‌ها در آن گوشهٔ حمام از جای خود تکان نخورد تا رنگ، خودش را بگیرد و دست و پایشان خوب حنایی شود. در این چند ساعت آنان برای آنکه حوصله‌شان سر نرود با کسانی که مانند خودشان دست و پایشان توی حنا بود باب گفت‌و‌گو را باز می‌کردند و از هر دری سخن می‌گفتند. حمامی هم در این مدت از آنان با نوشیدنی‌های خنک کننده (که به آن‌ها «تبرید» می‌گفتند) مانند آب هندوانه و انواع شربت پذیرایی می‌کرد و چون آنان قادر به انجام هیچ کاری نبودند خود حمامی این نوشیدنی‌ها را بر دهان آنان می‌گذاشت تا بنوشند و کمبود آب بدنشان را که در این مدت بر اثر شدت حرارت حمام به صورت عرق بر سر و صورتشان جاری بود جبران کنند.

این حالت که در آن شحص حنا بسته قادر به انجام هیچ کاری نبوده است بعد‌ها رفته رفته از چهاردیواری حمام بیرون آمد و در دهان مردم به صورت ضرب المثل در آمد.

منبع: باشگاه خبرنگاران