یادداشت/

«آقای حقوقدان» مدافع حقوق چه کسی است؟

چگونه حافظه تاریخی رئیس‌جمهور حقوقدان توانسته این مقدار خیانت و دشمنی آمریکا با ملت ایران را از یاد ببرد و براحتی از چندین سال ظلم و ...

کد خبر: ۲۶۴۸۸۰

شنبه - ۰۶ مهر ۱۳۹۲ / September 28, 2013

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، اواخر شب گذشته و در حالی که ساعاتی چند به بازگشت رئیس جمهور از نیویورک باقی نمانده بود، خبری که شاید خیلی از رسانه ها برای مخابره آن لحظه شماری می کردند مانند بمب در فضای رسانه ای دنیا منتشر شد: «روحانی طی مکالمه ای تلفنی با رئیس جمهور آمریکا مذاکره و گفت و گو کرد.»

همین اقدام و خبر به ظاهر ساده آن چنان پیروزی بزرگی برای آمریکا به حساب می آمد که بلافاصله پس از این اتفاق اوباما در کنگره آمریکا حاضر شد و با لحنی پیروزمندانه از جزئیات و چند و چون این مذاکره صحبت کرد.

جدای از آن که محتوای این مذاکرات چه بوده و چه صحبت هایی بین دو رئیس جمهور رد و بدل شده است، جا دارد نکاتی چند را به رئیس جمهوری که در رقابت‌های انتخاباتی به حقوقدان بودن خود افتخار می کرد، گوشزد کنیم:

اول از همه اینکه کشوری که دیشب شما با رئیس جمهورش تلفنی مذاکره کردی در 28 مرداد 1332 به خواست و اراده تمام ملت ایران دهن کجی کرده و حاصل سال ها فعالیت دموکراسی خواهانه آنان را از طریق کودتایی ننگین و سیاه، طی چند ساعت به باد داد و از آن سال تا کنون حتی یک بار هم بابت این جنایت خود از مردم ایران عذر خواهی نکرده است.

دومین نکته قابل تامل این که همین کشور و همین حکومت در 12 تیر 1367 با شلیک موشک به سمت هواپیمای مسافربری کشورمان جان 290 نفر از هموطنان را بدون ارتکاب هیچ جرمی و یا شاید فقط به جرم ایرانی بودن گرفت و نه تنها بابت این جنایت تاریخی از ملت ایران عذرخواهی نکرد، بلکه به مسبب این فاجعه و این اقدام هولناک مدال افتخار شجاعت داد.

نکته سوم که جا دارد در این جا آن را یادآوری کنیم، این است که پس از به پیروزی رسیدن انقلاب اسلامی، اولین کشوری که با پناه دادن به شاه فراری و مخلوع به طور علنی و آشکار دشمنی و عناد خود با انقلاب اسلامی را آشکار کرد، کشور آمریکا بود و پس از آن نیز پرچمداران دشمنی و مخالفت با انقلاب ایران در جامعه بین الملل سیاستمداران آمریکا بودند؛ این سیاستمداران طی 30 سال پیروزی انقلاب، تمام تلاش خود را چه به صورت دیپلماتیک و چه به صورت فرهنگی و از طریق رسانه ها برای سرنگونی انقلاب ایران انجام دادند و حتی در برخی مواقع زمانی که از فعالیت های دیپلماتیک و رسانه ای ناامید شدند، کشور ما را به حمله نظامی نیز تهدید کردند و از آخرین این تهدیدها هنوز یک سال هم نگذشته است.

حال در پایان ذکر این نکته ضروری است که چگونه حافظه تاریخی رئیس جمهور حقوقدان توانسته است این مقدار خیانت و دشمنی آمریکا با ملت ایران را از یاد ببرد و براحتی از چندین سال ظلم و پایمال شدن حقوق ایران توسط آمریکا چشم پوشی کند؟ به نظر می آید که روحانی باید  پس از بازگشت از نیویورک و در بدو ورود به کشورمان در مورد این مذاکره و دلایل آن توضیحات قانع کننده ای را به تمام ملت ایران ارائه کند، در غیر این صورت و در صورت عدم ارائه توضیح قانع کننده، رئیس جمهور از منظر دوستداران و طرفداران انقلاب، مرتکب اشتباه و خطایی غیر قابل بخشش شده است.