پاسخ سعیدی راد به مطروحه مقام معظم رهبری؛

رندانه آخر ربودی، جامی ز میخانه دل

رندانه آخر ربودی، جامی ز میخانه دل/ خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل/ دنیای ما مهربان نیست، با لاله ها همزبان نیست/ از دست ما پر کشیدی، رفتی به کاشانه دل ...

کد خبر: ۲۶۵۵۰۱

سه‌شنبه - ۰۹ مهر ۱۳۹۲ / October 01, 2013

به گزارش خبرنگار فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، در دیدار شاعران آئینی با رهبر معظم انقلاب، که روز چهارشنبه 25 خرداد سال 90 برگزار شد، معظم‌له در رهنمودهای‌شان شاعران را به موضوع دفاع مقدس و پاسداشت یاد شهیدان دعوت کردند و از مباحث مهم در این‌باره که کمتر به آن پرداخته شده، به مقوله‌ی «جانبازان شهید» اشاره فرمودند:

«یکى از همین چیزهائى که مربوط به جنگ است و از چیزهائى است که ذهن من را مشغول میکند، این جانبازهائى هستند که بعد از مدتى به شهادت میرسند؛ این خودش یک موضوع ویژه است؛ این غیر از شهیدى است که در جبهه شهید شده و درباره‌اش هم شعر گفته شده؛ این انسانى است که یک تجربه‌اى را گذرانده و رنجى را تحمل کرده، آخرش هم شهید شده. بگردید موضوعات اینجورى را پیدا کنید.»

در پایان این دیدار، یکی از شاعران از حضرت آیت‌الله خامنه‌ای خواست که در این موضوع، «مطروحه‌ای» را طرح فرمایند تا شاعران به استقبال آن، شعر بسرایند.

ایشان نیز ساعتی پس از پایان محفل، مطروحه‌ی زیر را بر صفحه‌ی کاغذ نگاشتند و از شاعران آئینی خواستند تا بر اساس آن، شعر بسرایند. متن مرقومه به شرح زیر است:

بسمه تعالی

بفرمائید اگر دوستان مایل‌اند، این مطلع را بسازند

خطاب به جانبازِ شهید:

«رندانه آخر ربودی جامی ز خمخانه‌ی دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه‌ی دل»

در این زمینه عبدالرحیم سعیدی راد، شاعر انقلابی کشورمان شعری در استقبال از این مطروحه سروده و در وبلاگ شخصی خود قرار داده است. متن این شعر به شرح ذیل است:

«رندانه آخر ربودی، جامی ز میخانه دل
خونین چو برگ شقایق، رنگین چو افسانه دل»

آهسته آهسته رفتی، آرام و دلخسته رفتی
با پای بشکسته رفتی، از کنج غمخانه دل

آتش برایت گلستان؛ دنیا برایت چو زندان
بیرون شو از پیله جان، مانند پروانه دل

کو عطر سیبم پس از تو؟ امن یجیبم پس از تو؟
آتش نصیبم پس از تو، کنج نهانخانه دل

سوز دعایت اثر کرد، ما را ولی شعله ور کرد
گل کرد داغی جگر سوز، در چشم گلخانه دل

پوتین سربازی ات کو؟ شوق سرافرازی ات کو؟
آهنگ جانبازی ات کو؟ ای یار دردانه دل

دنیای ما مهربان نیست، با لاله ها همزبان نیست
از دست ما پر کشیدی، رفتی به کاشانه دل

ای رند آلوده از می، این ناله را بشنو از نی:
جای تو خالی مبادا «در صدر میخانه دل»