مگر گفتن «صدق الله العلی العظیم» عیبی دارد؟

بین اهل تسنن و شیعیان گا‌ها اختلافاتی وجود دارد که عمده آن‌ها برمی‌گردد به منابعی که ایشان استفاده می‌کنند. در فقه، عقائد، اصول و... اختلافاتی که مشاهده می‌شود برگشت به منابعی می‌‎کنند که مورد اعتماد ایشان است.

کد خبر: ۲۶۶۰۴۵

شنبه - ۱۳ مهر ۱۳۹۲ / October 05, 2013

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، یکی از اختلافاتی که شیعیان و اهل تسنن دارند، نحوه پایان دادن به قرائت قرآن است. در همین ابتدا بایستی یادآور شویم که خیلی از اختلافات موجود، آن چنان مهم نیستند که کسی بخواهد با بزرگ‌نمایی آن‌ها بخواهد بگوید بین شیعه و سنی اختلاف عظیم است. اینکه قرائت قرآن را با «صدق الله العلی العظیم» پایان دهیم یا با «صدق الله العظیم»؛ امر زیاد مهمی نیست.

اما اینکه این اختلاف از کجا آب می‌خورد باید عرض کنیم:

اصراری که شیعیان بر خواندن «صدق الله العلی العظیم» دارند با توجه به روایاتی است که در منابع‎شان موجود است. نمونه‌ای از آن‌ها این است:

دلیل اول: «ابن سلام از پیامبرصلی‌الله‌وعلیه‌وآله‌وسلم سوالات متعددی کرد که یکی از آن‌ها این بود:‌ای محمدصلی‌الله‌وعلیه‌وآله‌وسلم به من خبر ده شروع و ختم قرآن با چیست؟

پیامبرصلی‌الله‌وعلیه‌وآله‌وسلم فرمود: شروع آن با «بسم الله الرحمن الرحیم» و پایان آن با «صدق الله العلی العظیم» است».[1]

دلیل دوم: در اعمال‌ام داود است که امام صادق‌علیه‌السلام فرمود: «بعد از خواندن قرآن در حالی‎که رو به قبله هستی «صدق الله العلی العظیم» بگو». [2]

این دو حدیث است که شیعه بر طبق آن‌ها عمل می‌‎کند.

علامه مجلسی در شرح این عبارت گفته است: معنای کلام این نیست که: «صدق الله العلی العظیم» جزء قرآن است بلکه منظور این است که سزاوار می‌باشد تلاوت قرآن با این عبارت ختم شود. (علامه مجلسی، بحارالانوار، هشتم، بیروت، الوفا، دفتر انتشارات اسلامی، 1374 ش، ج 57، ص 243)

بالاخره هر کلامی آداب خاص خود را دارد وقتی ما کلام خداوند متعال را با استعاذه آغاز می‌کنیم و در آغاز «بسم الله الرحمن الرحیم» می‌گوییم شایسته است با اتمام تلاوت نیز با ذکری از خداوند متعال به آن پایان دهیم.

«علی» از اسماء خداوند است و خداوند خود را با این نام یا صفت در قرآن مجید خوانده است. چنانکه در سوره بقره، آیه 257 آمده است «و هو العلی العظیم».

اما اهل تسنن دلیلی که برای گفتن «صدق الله العظیم» ارائه می‌‎کنند ظاهرا این است که (چون شیعیان علی را هم‎طراز خدا قرار می‌‎دهند و آن‎را در کنار نام خدا در «صدق الله العلی العظیم» می‌آورند، ما «العلی» را حذف می‌‎کنیم.)

برای قضاوت در مورد دلیل اهل سنت، بد نیست به قرآن هم مراجعه‎ای داشته باشیم. وصف خدای متعال در قرآن در مورد اوصاف خدا، «هو العلی العظیم» آمده است [3] که باید اهل تسنن بدان جواب مناسبی داشته باشند. آیا خدا هم خواسته نام علی‌علیه السلام را هم‎طراز خود قرار دهد؟ یا وصف «العلی» به معنی بلند مرتبه، یکی از اوصاف خداست؟

می‌‎بینیم که شیعه با استناد به روایاتی که در منابعش آمده است، صدق الله را همراه وصف «العلی» می‌آورد. اما متأسفانه اهل تسنن که ادعای عمل به سنت رسول الله را می‌‎کنند، به دلایلی واهی و غیر حقیقی، «صدق الله العظیم» می‌‎گویند.

«وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنًّا إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئًا إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ» (یونس، 36)؛ و بیشترشان جز از گمان پیروى نمى‏کنند [ولى] گمان به هیچ وجه [آدمى را] از حقیقت بى‏نیاز نمى‏گرداند آرى خدا به آنچه مى‏کنند داناست.

این سوء ظن به شیعیان هرگز سودی به حال آنان نخواهد داشت، تهمت شرک زدن به شیعیان عاقبت خوشی نخواهد داشت، شیعه هرگز امام علی‌علیه‌السلام را هم مرتبه خداوند متعال قرار نداده است، اگر کمی منصف باشند یک سند بیاورند در جایی از مستندات شیعه کوچک‌ترین اشاره‌ای به این شده باشد که شیعیان چنین اعتقادی داشته باشند.

مگر نه این است که در اذان شیعیان امام علی‌علیه‌السلام را «ولی» و «حجت» خداوند می‌دانند و هر روز این حقیقت را اذعان می‌کنند، چگونه است که در جایی ایشان را ولی خدا بدانند و در جایی دیگر هم مرتبه با خداوند جل جلاله.

بار دیگر هم متذکر می‌شویم آوردن نام بلند مرتبه خداوند با‌‌ همان وصفی که در قرآن مجید برای ذات متعالش به کار برده است، نه تنها شرک نبوده که ذکر بلند مرتبگی خداوند متعال است.

پی نوشت‎‌ها:

[1] علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 57، ص 243، باب 37، ص 241، چاپ بیروت.

[2] ه‌مان، ج 95، ص 400، باب 26.

[3] بقره/255 و شوری/4.

منبع: جام نیوز