به مناسبت عید غدیر خم؛

دانشجویان و دانشگاهیان دانشگاه فردوسی مشهد، عقد اخوت بستند

دانشجویان و دانشگاهیان دانشگاه فردوسی مشهد به مناسبت عید غدیر خم عقد اخوت بستند.

کد خبر: ۲۶۹۹۲۳

جمعه - ۰۳ آبان ۱۳۹۲ / October 25, 2013

به گزارش «خبرگزاری دانشجو» به نقل از معاونت فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد به مناسبت فرا رسیدن عید بزرگ امامت و ولایت، عید غدیر خم، دانشجویان و دانشگاهیان دانشگاه فردوسی مشهد روز چهارشنبه یکم آبان در محل مسجد امام رضا(ع) با یکدیگر عقد اخوت بستند.

حجت الاسلام سید حسین راجی در این مراسم طی سخنانی عقد اخوت را از ابتکارات اسلام برای ایجاد استوارترین ارتباطات و یکی از آداب مخصوص عید غدیر عنوان کرد و گفت: پیامبر گرامی اسلام (ص) در دو مقطع خاص زمانی قبل و بعد از هجرت به منظور حفظ انسجام مسلمانان و مقابله با مشکلات به ایجاد عّلقه خاص برادری بین مسلمانان اقدام نمود و همه مسلمانان را دو به دو با هم برادر کرد. ملاک پیامبر اکرم (ص)در تعیین برادر برای هر یک از مسلمانان، تناسب خصلت ها، و قرب مراتب ایمانی ایشان بود.

وی افزود: به همین دلیل، امیرالمؤمنین علی (ع) را با هیچ یک از مسلمانان برادر نکرده او را برای خود ذخیره نمود.

امام جماعت مسجد امام رضا در ادامه تصریح کرد: بدون شک این عقد از جهت اجتماعی موجب تألیف قلوب و جلب محبت و احیای روحیه همکاری است. از نظر معنوی نیز ثمره ای بس ارزنده دارد که همان تعهد شفاعت است. شفاعت اصلی است که مابر مبنای تعالیم قرآن آن را پذیرفته بدان معتقدیم، و می دانیم که خداوند متعال به هر کس بخواهد اذن شفاعت می دهد. یک دسته از شفاعت کنندگان در قیامت همان مؤمنانند، البته به اذن پروردگار.

در ادامه این مراسم حاضرین در مسجد دستهای خود را به هم داده و صیغه عقد اخوت را زمزمه کردند:

واخَیْتُکَ فِی اللَّهِ وَ صَافَیْتُکَ فِی اللَّهِ وَ صَافَحْتُکَ فِی اللَّهِ وَ عَاهَدْتُ اللَّهَ وَ مَلائِکَتَهُ وَ کُتُبَهُ وَ رُسُلَهُ وَ أَنْبِیَاءَهُ وَ الْأَئِمَّةَ الْمَعْصُومِینَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ عَلَى أَنِّی إِنْ کُنْتُ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ الشَّفَاعَةِ وَ أُذِنَ لِی بِأَنْ أَدْخُلَ الْجَنَّةَ لا أَدْخُلُهَا إِلا وَ أَنْتَ مَعِی

در راه خدا برادرت شدم،و در راه خدا دوست با صفایت گشتم،و در راه خدا با تو دست دادم،و با خدا و فرشتگان،و کتابهایش و رسولان و پیامبرانش،و امامان معصوم(درود بر آنان)عهد کردم،بر اینکه اگر از اهل بهشت و شفاعت بودم،و به من اجازه داده شد.که وارد بهشت شوم،به بهشت وارد نشوم مگر اینکه تو هم با من باشى.