در رثاي عارف و مرجع بزرگ جهان اسلام حضرت آيت الله بهجت

زخم بي بهبود

عالم اسلام، به غم نشست و در رحلت فرزانه يگانه اي كه نشان دوست در حضور آسمانيش احساس مي شد، سيه پوش شد.

کد خبر: ۲۷۱۵۱

يکشنبه - ۲۷ ارديبهشت ۱۳۸۸ / May 17, 2009

حضرت آيت الله العظمي بهجت، مرجع بزرگ جهان اسلام، عارف وارسته آل محمد(ص) كه حضورش، عُش آل محمد را با عطر ناب وصال درهم مي آميخت به ديدار معبود شتافت.

حالا ديگر آن صداي حزن انگيز و شكسته كه از پس كلمات قرائت نمازش، حضور سنگين خدا و دلالت قلب و ايمان شهودي و عرفان الهي اش شنيده و ديده مي شد، به گوشمان نخواهد رسيد.

حالا ديگر، نماز پيرمرد كه چشم ما بود، در بهشت برپا خواهد شد. حالا ديگر او در قامت بزرگترين مرد پرهيزگار دوران، در جوار معشوق و معبودش به ما خاكيان خواهد نگريست و خواهد گريست!

روي جلد رساله اش را كه مي ديدي نوشته شده بود: «العبد»، محمدتقي بهجت
حالا مي تواني رد گام هاي او را از كوچه هاي باريك و خاكي محله اي فقيرنشين در شهر قم بگيري يا دنبال خاطره ها و نشانه هاي معصومانه اش روي تك تك آجرهاي مسجدي كه در آن نماز مي خواند بگردي. مي تواني از لحظه هاي قيام و قعودش بپرسي كه «العبد» يعني چه؟ مي تواني از خدا، سراغ بنده پاك و با «مراقبه» اش را بگيري. حالا مي تواني منتظر بماني تا شايد يك بار ديگر آن «نماز جماعت» تكان دهنده، اما اين بار در روياهايت، به سراغ بيايد و تو را از اين دنياي كوچك و دوست نداشتني به جهاني ديگر ببرد، جهاني كه مصداق تمام و تمام بندگي و عبوديت و افتادگي و تهذيب نفس را مي توان در هيئت و چهره كساني چون «محمدتقي بهجت» ديد.

برادر!
همين «قل هو الله احد» كه من و تو، بي توجه و غافلانه در نماز مي خوانيم و مي گذريم، شانه و صداي حضرت «بهجت» را به لرزه در مي آورد و من با خود مي گفتم كه نكند «آقا» موقع خواندن نماز، از دست برود!

حالا ديگر در اين زمين خاكي و اين دنياي كوچك و دوست نداشتني نه از هرم صداي او گرم خواهيم شد و نه ديدار او نصيبمان خواهد شد.

چه بايد كرد؟! صبوري؟ مرثيه؟ ياد و خاطره؟ چه بايد كرد؟

در غم از دست دادن بزرگ مردي كه به راستي از جمله دلايل اصلي و مهم، لطف و عنايت خدا به آدميان روي زمين بود و مگر نه اين ا ست كه اگر نباشد كساني همچون «او»، هر آينه، آسمان بر زمينيان گنهكار فرو خواهد آمد! مگر نه اينست؟!

غم از دست دادن «او» براي ما ساكنان قم و مجاوران خانه ساده و قديمي و از دست رفته او كه «هيچ» نشاني از زرق و برق دنيا در خود نداشت، درد ديگريست، دردي كشنده و جانگداز و زخمي بي بهبود!

خدايا!
«آقا»ي ما حضرت آيت الله بهجت از پيشمان رفت! بر مولايمان مهدي(عج) تسليت و تعزيت ما را رسان و دلش را تسكين ده! و جاي خالي اش را ... هر چند خود فرمودي كه با رفتن عالمي از آل محمد(ص)، لطمه و صدمه اي بر عالم امكان وارد مي شود كه هيچ چيز نمي تواند جايش را پر كند!

خدايا!
بر ما رحمن كن!
در اين غم بزرگ، در آستانه شهادت بانوي طاهره، حضرت زهرا(س) به خداوند بهار پناه مي بريم!
اين غم، زخمي بي بهبود است بر دل ما! زخمي بي بهبود... !

/انتهاي پيام/