به یاد سردار گمنام اطلاعات - عملیات (شهید علی چیت سازیان)؛

شهیدی که در 19سالگی فرمانده شد!

روز تولد حضرت علی (ع) به دنیا آمد؛ به خاطر این اسمشو گذاشتند علی. از شاگردی کارخانه یخ شروع کرد. باباش نذر کرده بود سقا بشه.

کد خبر: ۲۷۶۹۰۴

دوشنبه - ۰۴ آذر ۱۳۹۲ / November 25, 2013

گروه فرهنگی«خبرگزاری دانشجو»؛به مناسبت بیست و ششمین سالگرد شهادت شهید علی چیت سازیان فرمانده اطلاعات –عملیات لشکر32 انصارالحسین (ع) همدان،نگاهی گذرا به زندگی این سردار گمنام می اندازیم .

روز تولد علی (ع) به دنیا آمد؛ یعنی سیزدهم رجب 1343. به خاطر این اسمشو گذاشتند علی. از شاگردی کارخانه یخ شروع کرد. باباش نذر کرده بود سقا بشه.

سرِ نترسی داشت. ساواکی و این جور چیزا سرش نمی شد. عقلش خیلی بیشتر از سن و سالش بود.

هجده سالگی شد مربی استاد آموزش های نظامی از همه جورش؛ تاکتیک رزمی، اسلحه شناسی، اطلاعات و عملیات.

اولین بار رفت جبهه مهران. نبوغ و خلاقیت بی مثالِ او را علی شادمانی کشف کرد .تا بیخ سنگر عراقیا می رفت. چهار گردان چشمشان به اشاره او بود.

نوجَوونیش رسید به انقلاب و جوونیش سهم جنگ شد. مو توی صورتش نروییده بود که یه گروهان رو دادند دستش!

توی عملیات مسلم بن عقیل، پاهاش تیر خورده بود اما وقتی آمد، یه تنه هفت تا اسیر هم آورد.

حاج همت براش نقشه ها داشت، اما همدانی زودتر جنبید و کردش فرمانده. یه نوجوان 19 ساله شد فرمانده اطلاعات و عملیات یه لشگر! تاکی؟ تا آخر جنگ.

از کله قندیِ مهران شروع کرد. بالای کله اسبی حاج عمران ترکش خورد. تو سومار تیر خورد به پاهاش. توی جزیره ی مجنون، روی برانکار فرماندهی می کرد! توی شلمچه اول ترکش به بازوش خورد، بعد تیر به پهلوش و توی ماووت میهمان مین والمری شد.

اطلاعات و عملیات رو کرده بود دانشگاه آدم سازی. توی کلاسش هم ((ممّد عرب عراقی)) بود که از بصره در رفته بود، هم ((شیرمحمد افغانی)) که تو مهران باهاش گشت می رفت، و هم ((علی شاه حسینی)) تکنیسین F4 که آموزش تو آمریکا رو گذاشته بود یه طرف و شده بود شاگردش! داشت یادم می رفت. توی دانشگاه علی آقا سواد ملایی و افاده های دانشگاهی هم خیلی بُرد نداشت؛ نه اینکه دانشگاهی ها در رکابش نبودند، بودند اما یه بچه صافکار روستایی زاده مثل ((مصیب مجیدی))شد معاونش، چون دل شیر می خواست با علی کار کردن. شرط و مرزی هم برای یادگیری وجود نداشت؛ سراغ قفل بُر ها توی شهر می رفت، می آوردشان جبهه ازشان شهید می ساخت!

خودشم دنبال یه راهکار می گشت تا اینکه اون خواب به دادش رسید. اون خواب که از مصیب -معاونش- که توی فاو شهید شده بود، پرسید: ((از کدام راه کار به این مقام رسیدی؟)) مصیب هم جواب داد: ((راه کار اشک!)) از اینجا به بعد راه کار علی آقا به قول خودش قلف -وبه قول بچه مدرسه ای ها قفل- شد. هر هفته با گریه بچه ها رو صدا می کرد.

دلش می خواست دینش کامل بشه. اینو به دوستاش گفته بود. زن گرفت. یه یادگاری ازش موند که هیچ وقت ندیدش؛ به اسم محمدعلی.

برادرش امیر هم که رفت، علی ماند با تنی زخمی که شش زخم از شش عملیات داشت. جنگ هم هفت ساله شده بود و علی دلتنگ همه چیز.

سال های آخر جنگ می گفتند که می خواد فرمانده لشگر بشه، اما عشق او اطلاعات بود و بچه های اطلاعات و شهدای اطلاعات.

توی شناسایی؛ ، همه رو گذاشت سرِ کار، یه عده رو برگردوند عقب و خودش تنها رفت به جایی که باید می رفت تا قتلگاه ش شود...

در ادامه دست نوشته ای از علی آقا را باهم می خوانیم ، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد....